… κάποιος θα το’λεγε μετριοφροσύνη και κάποιος άλλος ταπεινότητα… θα υπήρχε και εκείνος που θα το χαρακτήριζε αναίδεια και θράσος… σίγουρα και συ που θα το θαύμαζες χωρίς πολλές σκέψεις και δίχως να σε νοιάζει τι και πως… και συ που θα έσκυβες να το μυρίσεις επειδή δεν μπορείς να πιστέψεις πως τέτοια ομορφιά δεν έχει άρωμα, πράγματι… και συ που θα αναρωτιόσουν για την ανεκτικότητα ή την ανοχή της πέτρας και αντιθέτως εκείνος θα υπερθεμάτιζε για την μεγαλοψυχία τους να χαρίζουν στην πέτρα άλλο νόημα… θα υπήρχε και κάποιος που στη θέα τους θα έφερνε στο μυαλό του ένα σύγχρονο θαμνοκοπτικό- ας πούμε Husqvarna … σαφώς και εκείνος που θα σκεφτόταν ένα ανθοδοχείο στο Χολ – θεέ μου τι κακόηχη λέξη – κάποιου μικροαστού μεσαίου εισοδήματος ή στο σαλόνι στα αστικά έπιπλα ενός δασκάλου – γιατρού – δικηγόρου που στερούνται αισθητικής επειδή έχουν μπλέξει τον καθωσπρεπισμό με την ειλικρίνεια…
Α! Βέβαια και ο γνωστός φιλόσοφος από την Εσπερία υπό την επήρεια του υπερεγώ του θα το έλεγε με σιγουριά: βούληση για δύναμη…. Εν ολίγοις όπως “του κάθεται” – στην αργκό: συμφέρει – του καθενός.
Η πραγματικότητα όμως δεν είναι φαινομενολογική… είναι απλά ένας τοίχος στο Κιόνι, το γαλατικό χωριό της Ιθάκης και επειδή κάθε τοίχος ξέρει να αφηγείται με απαράμιλλο τρόπο ιστορίες όταν βγαίνουν την άνοιξη τα αγριολούλουδα σε προσκαλεί να αφουγκραστείς και να ονειρευτείς, να οραματιστείς, παράνομα, επειδή έχουν ποινικοποιηθεί τα όνειρα και τα οράματα στην χώρα όπου, όπως λέει και η Αφροδίτη Μάνου:
Μια πίκρα μια μιζέρια που φτάνει ως το λαιμό, ξεφτίλα τηλεόραση και πλήξη. τα πλοία στο λιμάνι σκουριάζουνε καιρό, κι ένα αεράκι δε λέει να φυσήξει, αθάνατη πατρίδα μου, προεκλογική, της αφασίας και του μετ’εμποδίων, αδίστακτο τοπίο τροχιά ελλειπτική, των οραμάτων και των μυστηρίων…. στη χώρα του “γαμώτο”
*Καλώς ήρθες Άνοιξη ελληνική, των δυνάμεων, των αρωμάτων, των οραμάτων και των μυστηρίων…
Δημήτρης Ραυτόπουλος
