Εν κατακλείδι.
Τώρα που δείχνουν όλα ότι βαίνουμε προς το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ όπως τον γνωρίσαμε μέχρι σήμερα, θα ήθελα κι εγώ ως ένα από τα τελευταία – χρονολογικά – μέλη του να κάνω έναν απολογισμό.
Διότι, ειδικά, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ αναστείλει τη λειτουργία του ή ρευστοποιηθεί πλήρως προς το νέο σχήμα του Αλέξη Τσίπρα, έχω αποφασίσει να μην έχω κάποιο ρόλο εφεξής στα δρώμενα.
Νιώθω όμορφα που από τα 14 μου μέχρι σήμερα, έχοντας μπει πριν λίγες μέρες στα 47, αυτά τα 32 χρόνια που πέρασα από μετερίζια της Αριστεράς, έχω να θυμάμαι ανθρώπους, αγώνες, πορείες, χημικά και δακρυγόνα, κινητοποιήσεις, εκλογές, συνέδρια, συνελεύσεις, διαφωνίες…
Κυρίως όμως έχω να θυμάμαι και αυτό ήταν το μεγαλύτερο πολιτικό μάθημα ζωής, την αγωνιώδη προσπάθεια του προοδευτικού κόσμου μετασοβιετικά να σταθεί όρθιος μέσα στη λαίλαπα και να επαναπροσδιορίσει τις αρχές του. Και όχι μόνο αυτό, αλλά να βρει το κουράγιο να επαναχαράξει πολιτικό σχεδιασμό μέσα στα δεδομένα τα καινούρια κάθε φορά.
Ο ΣΥΡΙΖΑ τελειώνει κάπου εδώ. Κακά τα ψέματα. Μεγάλο ποσοστό θα προσχωρήσει στο νέο σχήμα του Αλέξη. Όσοι μείνουν θα κατέβουν σε εκλογές αυτόνομα? Θα συγκρίνουμε τότε τα ποσοστά μας με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ο Αλέξης φυσικά δεν έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ για να τον αναστήσει. Γεγονός επίσης είναι ότι έχει αρχίσει και βγάζει ένα προφίλ που θυμίζει έντονα Αμερικάνικο κοσμοπολιτισμό. Άρα τίτλοι τέλους τόσο για ΣΥΡΙΖΑ όσο και για κυβερνώσα αριστερά. Θα έχει απλά ελάχιστες αναφορές στην αριστερά για να συγκινεί κανέναν ευσυγκίνητο σαν κι εμένα. Οι χαιρέκακοι λοιπόν, μπορείτε να γιορτάσετε. Μπράβο.
Ο ευρωκομμουνιστικός απόγονος της δεκαετίας του 2000 ως τέκνο ανάγκης απέναντι σε μία μονοσήμαντα νεοφιλελεύθερη πολιτική με πράσινες βούλες σοσιαλδημοκρατίας, χρόνια καθηλωμένος σε ένα μοναχικό 4%, ήρθε με ένα νεαρό αρχηγό με μαύρα μαλλιά τότε (όπως όλοι μας βέβαια…) και κέρδισε σε μία εποχή πλήρους ανατροπής κάθε δεδομένου, τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, γεγονός που όλοι το παραλληλίσαμε με το θρίαμβο της ΕΔΑ του 1958.
Οι εποχές όμως ήταν άλλες. Το 2012 σε τίποτα δε θύμιζε τη μεταπολεμική δεκαετία του 50. Κυρίως είχαν αλλάξει οι άνθρωποι. Αριστερός πλέον το 2012 δε γινόταν ο αντάρτης των βουνών, ο κατατρεγμένος κομμουνιστής, ο εκτοπισμένος ή φυλακισμένος αγωνιστής. Η γενιά αυτή πλέον είχε παρέλθει. Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν όση ελπίδα και να κουβαλούσε στις αποσκευές του, γύρω του τον περίμεναν άνθρωποι αλλά και ανθρωπάκια.
Χωρίς εσωτερική συνοχή, χωρίς οργανωτική δομή, κυρίως χωρίς παραδοσιακά ερείσματα μέσα στην κοινωνία βρέθηκε στη θέση, πάνω στα λεπτά πήλινα πόδια του να πρέπει να σηκώσει το βάρος μίας μάζας νεοβαπτισμένων αριστερών που απλά έβλεπαν σε αυτόν, το νέο πολιτικό Ελ Ντοράντο στο οποίο θα συνεχίζονταν προσωποπαγείς τακτικές και ικανοποίηση ιδιωτικών συμφερόντων.
Τακτικές τελείως άσχετες με ιδέες, κοσμοαντίληψη και Αριστερά.
Το 2015 ομοφωνούν όλοι αυτοί και δίνεται πρώτη φορά στην αριστερά το πάσο να θερμάνει τις μηχανές της για ένα πρωτοφανές και ΥΠΕΥΘΥΝΟ (όχι τυχαία τα κεφαλαία) για την ελληνική κοινωνία, πείραμα. Άραγε μέσα σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και πρωτοφανούς επιθετικότητας του κεφαλαίου, μπορεί ο ριζοσπαστισμός να αρραβωνιαστεί επιτυχημένα με τον κυβερνητισμό προς όφελος του κορμού της κοινωνίας? Διακύβευμα!
Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ αταλάντευτα την περίοδο 2015-2019 και μέσα από τα προβλήματα, τις παλινωδίες του, την απουσία του, τους απαράδεκτους “δημοκρατικά εκλεγμένους” αρχηγούς του, τα τραγικά μέλη του που βρέθηκαν στις νομαρχιακές του να κάνουν υψηλή πολιτική τύπου Στέφανου, δεν έκανε ούτε μία στιγμή πίσω στην υπεράσπιση, έστω και από θέση ανίσχυρη, των λαϊκών κεκτημένων, των νοσοκομείων, της δημόσιας παιδείας, της πυροπροστασίας, των δικαιωμάτων.
Ούτε εθνοκτόνα μνημόνια ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ όπως πολλοί αμπελοφιλόσοφοι γράφουν, αντί για αυτό προσυπέγραψε μία επιστημονικά τεκμηριωμένη συμφωνία στις Πρέσπες, ούτε εκπαραθύρωσε τον κόσμο από την απελπισία, αντίθετα προσπάθησε να δώσει κουράγιο, έκανε πίσω όταν πήγαινε η χώρα στα βράχια και συμφώνησε με τους θεσμούς όρους όπου θα ήταν όσο το δυνατόν λιγότερο επαχθείς για να μην οδηγηθούμε στην κοινωνική καταστροφή, ούτε έφτασε το τυρί και το μοσχάρι 20 ευρώ το κιλό, τα δε καύσιμα 2,50 ευρώ το λίτρο…
Και όμως αυτό το κόμμα τελειώνει… Η κυρία Καρυστιανού μάζεψε εχτές τους θυμωμένους απολιτίκ που διψούν για δίκιο! Ουαί και αλίμονο σε όποιον την ακολουθήσει! Απολιτίκ και θυμωμένοι! Μίγμα – όχι αστεία! Κάτι τέτοιοι έφτασαν τη χρυσή Αυγή στο 9% και πάλεψε το κίνημα 15 χρόνια για να βγάλει από πάνω του τη χολέρα…
Δε θα ασχοληθώ με κανένα σχήμα, φορέα, συνασπισμό κομμάτων ή οργανώσεων από εδώ και στο εξής ενεργά. Δε θα μπω σε καμία παράταξη τοπική (θα ψηφίσω βέβαια – βλέπω κάποιους ανθρώπους με όρεξη τοπικά), δε θα με δείτε σε ψηφοδέλτιο. Σαν άνθρωπος έκανα τα λάθη μου, στραβές εκτιμήσεις πολλές φορές, υιοθέτησα κι εγώ τακτικές κουτές (πήγαινα σε εκλογές συνδικάτων του ΠΑΜΕ και καταδεχόμουνα να μου δίνουν σταυρωμένο το ψηφοδέλτιο…) αλλά ποτέ δεν πήρα ένα ευρώ από πολιτικό φορέα, δεν έγινα κρατικοδίαιτος, δε ζήτησα χάρες από κάθε λογής κομματικούς ταγούς. Από το ΚΚΕ μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ απλός στρατιώτης του κινήματος και των ιδεών μου.
Και κάτι ακόμα. Μία ρήση. Όχι του Μαρξ, ούτε του Λένιν, ούτε του Μπερλιγκουέρ ή του Πάλμε.
Του παλιού αρχηγού της ΕΡΕ Παναγιώτη Κανελλόπουλου, που ανεξάρτητα από πολιτική θέση ήταν ένας καταπληκτικός διανοούμενος και στοχαστής.
“Μου είναι αδύνατον να ξεχωρίσω την έγνοια μου για την Ελλάδα από την έγνοια μου για την Ευρώπη ολόκληρη. Ο εθνικισμός στις μέρες μας είναι επαρχιωτισμός. Για την ευτυχία του ελληνικού λαού απαραίτητο είναι ότι είναι ακριβώς απαραίτητο για την ευτυχία των λαών της Ευρώπης. Ένα ενιαίο, νέο ευρωπαϊκό όραμα για την ειρήνη, οργανικά διαρθρωμένο, υπερεθνικό πολιτικά.”
Αυτή την Αριστερά πρέπει να βρούμε το κουράγιο να συνθέσουμε ξανά. Την Αριστερά της πανευρωπαϊκής συνεννόησης των ανθρώπων του μόχθου, την αριστερά που θα βάλει στο χρονοντούλαπο τον χοντροκομμένο επαρχιωτισμό της ακροδεξιάς, την αριστερά της υπεράσπισης των κεκτημένων, της οργάνωσης για την απόσπαση νέων κατακτήσεων, της ειρήνης και της δημοκρατίας.
Καμία εμπιστοσύνη ασφαλώς σε ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, Φωνές Λογικής, Λύσεις Ελληνικές και πράσσειν άλογα. Καμία εμπιστοσύνη στην άκρα αριστερά που παρά τις αγαθές προθέσεις, δεν μπορεί να επεξεργαστεί τίποτα και να δημιουργήσει νέο πολιτικό λόγο. Με το να βλέπω μπροστά μου χειμερινά ανάκτορα, ενώ στην αλήθεια είναι ανεμόμυλοι, υπάρχει πρόβλημα…
Για τον Αλέξη είμαι επιφυλακτικός. Ίσως να μην έχουμε άλλο δρόμο από αυτόν. Αλλά φοβάμαι τις “λούμπες”. Το ίδιο επιφυλακτικός είμαι και με τον Γιάνη Βαρουφάκη. Εξαιρετικό μυαλό βυθισμένο σε αντιφάσεις.
Λίγοι δρόμοι έχουν μείνει. Κι αυτοί δύσκολοι, στενοί κι αγκαθωτοί σαν τους δρόμους των Παραβολών.
Ο χρόνος των κομμάτων τελείωσε αγαπητοί φίλοι. Τώρα ξεκινάει η ανηφόρα. Τελείωσε μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ η εποχή που αναθέταμε τη σωτηρία μας αλλού. Τώρα περνάει η κάμηλος από το μάτι της βελόνας και εμείς για να σώσουμε τις ζωές μας πρέπει να τις πάρουμε στα χέρια μας.
Γεράσιμος Παπαδάτος
