Εικόνα: Δύο λουλούδια με φόντο συννεφιασμένο ουρανό. Το ένα είναι λίγο πιο κοντό από το άλλο αλλά κανένα δεν μπορεί από μόνο του να φτιάξει έναν μπαξέ!
Το πολιτικό σκηνικό μεταβάλλεται άρδην το τελευταίο διάστημα, με τις δημοσκοπήσεις να αποτυπώνουν μια σαφή αλλαγή κλίματος στη διεκδίκηση της 2ης θέσης που αποτελεί ανοικτή υπόθεση.
Η δημοσκοπική ψαλίδα ανάμεσα στα δύο κόμματα κλείνει αισθητά, καθώς η ΕΛΑΣ εμφανίζει σημάδια στασιμότητας, την ώρα που το ΠΑΣΟΚ καταγράφει μια μικρή αλλά σταθερά ανοδική τροχιά.
Αυτή η νέα δυναμική ανατρέπει πλήρως τα δεδομένα και στις μετακινήσεις στελεχών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η επίσημη ανακοίνωση της διεύρυνσης του ΠΑΣΟΚ, στην οποία περιλαμβάνεται ο Απόστολος Παπατόλιας.
Ο κ. Παπατόλιας, ο οποίος εκτός απροόπτου θα είναι υποψήφιος στον Νομό Μαγνησίας, είχε στενή συνεργασία με την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα, έχοντας μάλιστα συνγράψει το πρόγραμμα του κόμματος για την Αυτοδιοίκηση.
Αυτή η κινητικότητα, ωστόσο, ξεδιπλώνει μια βαθύτερη κρίση στο εσωτερικό της ΕΛΑΣ, την ώρα που διαμορφώνονται τα ψηφοδέλτια. Στο παρασκήνιο προκύπτουν έντονες δυσαρέσκειες, καθώς πρόσωπα που μέχρι χθες βρίσκονταν «στον εξώστη» εμφανίζονται ξαφνικά στην πρώτη γραμμή, κόβοντας τον δρόμο προς την εκλογή σε στελέχη που τράβηξαν το κουπί της καθημερινής κομματικής δουλειάς.
Δεδομένου ότι η ΕΛΑΣ δεν είναι ένα κόμμα με μεγάλα ποσοστά που εξασφαλίζουν την άνετη εκλογή όλων, το στρίμωγμα στις εκλόγιμες θέσεις είναι πρωτοφανές και οι ισορροπίες οριακές.
Στην ουσία, όμως, το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο και αναδεικνύει μια θλιβερή πραγματικότητα. Αυτή είναι ότι οι προσωπικές φιλοδοξίες, ιδιαίτερα των πολιτικών αρχηγών, υποσκελίζουν το συμφέρον του τόπου.
Ο καθένας προστατεύει το δικό του «πολιτικό μαγαζάκι», κάνοντας μικροπολιτικούς υπολογισμούς για την επόμενη μέρα της προσωπικής του επιβίωσης.
Φτάνουν μάλιστα στο σημείο να εμφανίζονται έτοιμοι να ανεχτούν ακόμη και μια τρίτη θητεία του Κυριάκου Μητσοτάκη, αρκεί να βγουν οι δικοί τους εσωκομματικοί αριθμοί και να διασωθούν οι προσωπικές τους καριέρες-προοπτικές.
Η κοινωνία, ωστόσο, εκπέμπει σήμα κινδύνου. Όπως αποτυπώνεται ξεκάθαρα στις δημοσκοπήσεις, ο κόσμος δεν αντέχει μια τρίτη κυβερνητική θητεία της παρούσας πλειοψηφίας…
Αν υπήρχε πραγματικό ενδιαφέρον για το κοινό καλό, όλοι αυτοί οι κομματάρχες θα κάθονταν στο ίδιο τραπέζι για να ενώσουν δυνάμεις υπέρ των πολιτών. Επειδή, όμως, μια τέτοια σύγκλιση δεν εξυπηρετεί τις προσωπικές τους φιλοδοξίες και το πολιτικό τους μέλλον, αρνούνται να το πράξουν. Τόσο απλά και τόσο ανερυθρίαστα…
