Εικόνα άρθρου : “Στη Δραπετσώνα μια Καθαροδευτέρα” του Jerry Apostolatos

Στην ζωή τα δίπολα είναι υπαρκτά, η συμπεριφορά μας, όμως, δεν είναι ασπρόμαυρη, και πριν ξεκινήσουμε να κρεμάμε κόσμο, καλό θα ήταν, να κάνουμε ένα βήμα πίσω για να μπορέσουμε να δούμε, όσο αυτό είναι δυνατό, ολόκληρη την εικόνα. Θα αποφύγω (παραδόξως!) τις αμιγώς πολιτικές εξελίξεις και θα ασχοληθώ με κάτι πιο «κοινωνικό».

Τέτοια εποχή πέρυσι ήμασταν στη φάση που γνωριζόμασταν με την κυρία καραντίνα, η οποία έμελλε να γίνει καλή μας φίλη. Είχαν λοιπόν ακυρωθεί οι αποκριάτικες εκδηλώσεις, σίγουρα ο κόσμος δε χάρηκε, σε κανέναν δεν αρέσει να του χαλάνε την γιορτή, αλλά δε θυμάμαι κάποιο περιστατικό απείθειας, και αν υπήρχαν μερικά, σίγουρα δεν είχαν την έκταση που είδαμε την περασμένη βδομάδα σε Ξάνθη και Πάτρα.

Το ερώτημα είναι, τι άλλαξε; Πώς φτάσαμε στο σημείο η συμπεριφορά του κόσμου να είναι τόσο διαφορετική; Σταμάτησε να φοβάται τον ιό; Δεν το νομίζω, κάθε άλλο, οι πικρές εμπειρίες του τελευταίου χρόνου έχουν καταστήσει σαφές και στους πλέον δύσπιστους πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι μια συνάντηση μαζί του.

Την απάντηση δεν την έχω, θα μοιραστώ λίγες σκέψεις. Η ψυχολογική κόπωση από τον εγκλεισμό είναι ένας σημαντικός παράγοντας, αλλιώς αντιδράς όταν είσαι μέσα ένα μήνα και αλλιώς όταν με δυσκολία θυμάσαι την τελευταία φορά που βγήκες έξω χωρίς μήνυμα. Επίσης, νομίζω, πρέπει να υπολογίσουμε σοβαρά τον παράλογο και σχεδόν εκδικητικό χαρακτήρα πολλών μέτρων. Πριν μου υπενθυμίσετε σε έντονο τόνο ότι δεν είμαι λοιμωξιολόγος, πράγμα το οποίο γνωρίζω, να σας εξηγήσω τι εννοώ.

Δε γίνεται να με πείσεις ότι την ώρα που περπατάω μόνη μου σε έναν άδειο δρόμο πρέπει να φοράω μάσκα, όπως δεν γίνεται να πείσεις μια οικογένεια που κάθεται σε μια ερημική παραλία ότι είναι επικίνδυνη για τη δημόσια υγεία, πόσο μάλλον να τους κάνεις να αισθανθούν «παράνομοι». Αυτό που έχουν καταφέρει με τους πλείστους παραλογισμούς των μέτρων, είναι να φτάνουμε στο σημείο να αμφισβητούνται τα μέτρα στο σύνολό τους. Μοιάζει σα να μην κατάλαβαν ποτέ τη σοβαρότητα της κατάστασης. Δεν ενδιαφέρθηκαν για μέτρα εκτόνωσης και ταυτόχρονα φρόντισαν να εξευτελίσουν την επιστημονική κοινότητα βάζοντας κάποιους να υποστηρίζουν κάθε αστειότητα που ήθελαν να εφαρμόσουν.

Είχαν το θράσος να κατηγορούν και να απειλούν από τηλεοράσεως κάθε έναν από εμάς που ήθελε να βγει μια βόλτα, σε τοπικό επίπεδο μάλιστα την ειρωνεία την εισπράξαμε με τη συνδρομή του διαφωτισμού, τώρα μαθαίνουμε πως αναγνωρίζουν την κόπωση του κόσμου. Τώρα, δεν τους αναγνωρίζει ο κόσμος ως διαχειριστές, έχουν τεράστια ευθύνη για αυτή τη βαθειά «ρωγμή» στο κοινωνικό συμβόλαιο.

*Ο τίτλος είναι δανεισμένος από ένα ποιηματάκι που μας μάθαιναν στο νηπιαγωγείο, από το οποίο δε θυμάμαι τίποτα άλλο.