Μνημειώδης, από πολλές απόψεις, ήταν η συγκέντρωση ενάντια στο αντιεργατικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης Μητσοτάκη που έγινε στο Αργοστόλι στις 6 του Μάη. Η προσέλευση ήταν μεγάλη για το Εργατικό Κέντρο και το ΠΑΜΕ ενώ αξιόλογη παρουσία επί της πλατείας Βαλλιάνου σημείωσαν η Ανοιχτή Συνέλευση Ενάντια στην Εξόρυξη των Υδρογονανθράκων και ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ήταν λίγοι και οι πολίτες που κατέβηκαν στην πλατεία μόνοι ή με τις οικογένειές τους χωρίς να συμμετέχουν σε κανέναν από τους παραπάνω φορείς.

Όσο η συγκέντρωση εξελισσόταν πάνω στην κεντρική πλατεία του Αργοστολίου, τα πράγματα ήταν ομαλά και ήσυχα. Μοναδική εξαίρεση ήταν η μεμονωμένη στιγμή κατά την οποία ορισμένοι ανένταχτοι διαδηλωτές φώναξαν συνθήματα ενάντια στο περιεχόμενο του λόγου του προέδρου του Εργατικού Κέντρου. Όταν όμως οι ομιλίες τελείωσαν και οι συγκεντρωμένοι κατέβηκαν απ’ την πλατεία για να διαδηλώσουν στους δρόμους της πόλης, άρχισαν να εκτυλίσσονται στιγμές απείρου κάλλους…

Το Εργατικό κέντρο το είχε κάνει ξεκάθαρο από την αρχή, πριν ξεκινήσει η πορεία δηλαδή, και διά μικροφώνου: Επικεφαλής της πορείας θα τεθεί το πανό του Εργατικού Κέντρου, μετά του ΠΑΜΕ και όλοι οι άλλοι “ας κάνουν δουλειά τους”… Το κάθε μυρμήγκι το ψίχουλο στην πλάτη δηλαδή, και πάμε όλοι μαζί και όλοι χώρια!

Συντεταγμένα και αξιοθαύμαστα η πορεία του ΕΚ και του ΠΑΜΕ, του ΚΚΕ δηλαδή, ξεκίνησε λοιπόν με την οπισθοφυλακή τους να κόβει φαρμακερές ματιές στους από πίσω μην τυχόν και γίνει κανένα «μπέρδεμα». Ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύθηκε επί της πλατείας και δεν ακολούθησε. Κάπως έτσι ένα τσούρμο από εμάς που δεν είχαμε διακριτικά, σημαίες ή πανό μείναμε ουραγοί να ακολουθούμε συζητώντας. Τότε, εμφανίστηκε η πορεία της Ανοιχτής Συνέλευσης να έρχεται από πίσω μας ενώ μέσα στις τάξεις της βρισκόντουσαν και πολλοί φίλοι. Έτσι σταδιακά και μέχρι το ύψος του ΟΤΕ είχαμε σμίξει και βαδίζαμε μαζί.

Ξαφνικά, ένας εκ των διοργανωτών της Ανοικτής Συνέλευσης τρέχει μπροστά και, επειδή μου τράβηξε την προσοχή το τρέξιμό του, παρακολούθησα την πορεία του. Πήγε στο μπροστινό πανό και σύμφωνα με αυτά που ακολούθησαν, «έριξε σύρμα». Το πανό σταμάτησε την πορεία και ένας απ’ αυτούς που το κρατούσαν λέει ορθά κοφτά : «Οι του ΣΥΡΙΖΑ να περάσουν μπροστά»…

Εκείνη την ώρα περπατούσα μαζί με ένα πολύ καλό φίλο για τον οποίο είμαι περήφανος που ανήκουμε στον ίδιο πολιτικό χώρο. Ενώ κοιτιόμασταν σαστισμένοι, ένα ζευγάρι εκπαιδευτικών που βάδιζε δίπλα μας και που δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ(αν είναι δυνατόν που αναγκάζομαι να κάνω κι εγώ αυτήν τη διάκριση στο κείμενό μου λες και έχει κάποια σημασία…) βγαίνει άμεσα στο πεζοδρόμιο αποχωρώντας από την πορεία φωνάζοντας «ντροπή σας»! Άργησα λίγο αλλά μετά κατάλαβα ότι οι εν λόγω εκπαιδευτικοί, αν και μέλη της ανοικτής συνέλευσης, το «ντροπή σας» το απεύθυναν προς τους ιθύνοντες αυτού του διαχωρισμού…

Με την ευκαιρία θέλω δημόσια να εκφράσω τα συγχαρητήριά μου στο Β. και στη Ν. διότι η αντίδρασή τους ήταν άμεση, ξεκάθαρη και αντιπροσωπευτική του προοδευτισμού και του ελεύθερου πνεύματος που τους διακρίνει. Θα είμαι πολύ ευτυχής αν τα παιδιά μου περάσουν απ’ τα θρανία τους!

Ο φίλος με τον οποίο συμπορευόμασταν είπε δυνατά «Δεν πάμε πουθενά» και τότε το πανό έφυγε από μπροστά μας και μεταφέρθηκε από πίσω μας! Κάποιοι φίλοι, που δεν είχαν καταλάβει τι γινόταν, συνέχισαν μπροστά μόνοι τους και φώναζαν συνθήματα! Ο φίλος μου πήγε πίσω προς τους ανθρώπους που κρατούσαν το πανό και λογομάχησε μαζί τους σε έντονο ύφος ενώ – όπως έμαθα αργότερα – λίγο έλειψε να έρθουν στα χέρια…

-Υπογράψατε μνημόνιο…
-Είσαι φασίστας!
-Φύγε από εδώ για να μην έχουμε άλλα…
-Είσαι φασίστας και τους φασίστες δεν τους φοβάμαι!

Ήταν ένα μέρος της στιχομυθίας που ελέγχθηκε… Λίγο πριν ξεφύγει οριστικά η κατάσταση, οι ψυχραιμότεροι που αντιλήφθηκαν ποιος ήταν αυτός που φώναζε, έσπευσαν να ηρεμήσουν τα πνεύματα και να αποσοβήσουν την ένταση. Το «κακό» όμως είχε ήδη γίνει. Μία χούφτα άνθρωποι είχαμε βρεθεί μέσα στη μέση της Λ. Βεργωτή με την πορεία του ΚΚΕ στα 100 μέτρα μπροστά και την πορεία της Ανοικτής(;) Συνέλευσης στα 100 μέτρα πίσω!!!

Είμαι βέβαιος ότι μ’ αυτήν την αναχρονιστική και διχαστική πρακτική δε συμφωνούσε η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που συμβάδιζε με τα πανό της Ανοικτής Συνέλευσης.

Είμαι βέβαιος ότι μετά απ’ τα όσα διαδραματίστηκαν κάποιοι συμπολίτες μας δε θα πατήσουν ποτέ ξανά το πόδι τους στην πλατεία αποδυναμώνοντας έτσι το κίνημα.

Είμαι βέβαιος ότι οι εμπάθειες και τα προσωπικά πάθη δεν έχουν θέση στις κοινές διεκδικήσεις.

Είμαι βέβαιος ότι αν συμβαδίζαμε με την πορεία του ΚΚΕ μπορεί να μας κοιτούσαν με «λοξό μάτι» σα να είχαμε μπει σε καμμιά ξένη αυλή, αλλά δε θα μας έδιωχναν.

Είμαι βέβαιος πως με αυτές τις πρακτικές, αλίμονο, και πολύς που μας πέφτει ένας Κυριάκος Μητσοτάκης…

Γιάννης Βαρούχας

Υ.Γ.: Πιστεύω ακράδαντα ότι με τους ανθρώπους της Ανοικτής Συνέλευσης έχουμε πολλά που μας ενώνουν και ελάχιστα που μας χωρίζουν. Είναι ανάγκη όμως να έχουμε όλοι το δικαίωμα να διεκδικούμε από κοινού αυτά που μας ενώνουν χωρίς προγραφές και αποκλεισμούς. Μέσα από τέτοιου είδους διαπληκτισμούς, δε βγαίνει ποτέ κανείς κερδισμένος. Όλοι χάνουμε. Η κοινωνία χάνει.