Υπότιτλος: Να πάρω τα βουνά;
Από που θα ξεκινήσουμε; Από το Μάτσου Πίτσου;
Όχι…
Μα γιατί σύντροφε;
Είπαν πως καλύτερα ταιριάζει το όρος του Νεπάλ
το υπερήφανο Ματσαπουτσάρε!
«κράτα για το τέλος το πιο
μεγάλο μίσος
αυτό θα είναι, ίσως,
μίσος ταξικό»
Παντελή Θαλασσινέ συγνώμη
για την παραποίηση αλλά
του πάει γάντι, ε!
Γιατί βρε παραδόπιστε; Επειδή δεν έχεις ανέβει, ακόμα,
αμφισβητείς την ύπαρξη του
υπερήφανου όρους Ματσαπουτσάρε;
Στα όρη Αναπούρνα βρε δυσκοίλιε…
Η ώρα πλησιάζει εννέα
αυτή η ώρα ονομάζεται: ώρα αιχμής
στο εστιατόριο Βιλαρίμπα τα τραπεζοκαθίσματα
είναι πλήρεις, Αύγουστος γαρ.
Το αφεντικό διαβλέπει άλλον έναν εισπρακτικό θρίαμβο
το περιβάλλον εκρηκτικό, έχει ανέβει το φεγγάρι
πλήθος αδέσποτων γατών απειλούν τα ιδρωμένα
τρεχάμενα γκαρσόνια ενώ μερικές σκατούλες
πλέουν χαριτωμένα στη θάλασσα ευγενική
χορηγία του παρακείμενου βόθρου…
Μπορεί να μην σ’αρέσει να ανεβαίνεις
στα βουνά εκεί όμως θα το γλεντήσεις
πολιτικά πάντα μιλώντας;
Εγώ να συμμαχήσω με τους κάθε είδους εγγλέζους;
Ποτέ!!! Αν δεν επιστρέψουν τα γλυπτά του Παρθενώνα
οι φρικτοί αποικιοκράτες…
ας μην το κρύβουμε διψάμε για ουρανό
Μίλτο Σαχτούρη δισέγγονε του Καπετάν Σαχτούρη
ιερή πένα του λαού μου, που να βρω την ψυχή μου;
Βρε γραμματέας αφού υπηρετείτε το καθεστώς ποικιλοτρόπως
τι τα θες τα αντιπολιτευτικά σχόλια; Δηλαδή μόνο η Ρόδη σε πειράζει;
με τον Πλακιωτάκη πλακάκια
και με τη Ζαχαράκη ζάχαρη;
αχ! Μαρία Ζαχάροβα γκελ μπουρντά, γκελ μπουρντά…
Πήγα στην παιδική χαρά
Και μπήκα στην τσουλήθρα
Να’σου ξανά το αγοράκι με τη φράντζα
Μπάρμπα το ξέρεις;
Έχεις κάψει φλάτζα…
Βέβαια, αντί να τρέχουμε στα όρη στα βουνά
ίσως, πολιτικά πάντα μιλώντας,
θα μας ταίριαζε να διασχίσουμε με κανόε καγιάκ
τον πορθμό του Μαλάκκα, τι λέτε συντροφάκια;
Όταν βλέπεις στο δρόμο δυο ανθρώπους
με χειροπέδες
μη νομίσεις τίποτε περισσότερο
τίποτε λιγότερο…
Τίτο Πατρίκιε αναρριχητή ψυχών
ασημένια πένα στο χρυσό γένος των ποιητών
που θα βρω το λαό μου;
Πήγα στην παιδική χαρά
κι ήρθε το αγοράκι με τη φράντζα
πάλι εδώ καημένε μπάρμπα;
μου έτεινε ένα γλειφιτζούρι
και ξέχασα τη Φαραντούρη…
με ρωτάς από που προκύπτει η λέξη ευρώ
και σου απαντώ ευθαρσώς απ’το Εβραίος…
είναι ευρύ το λόμπυ
και ευρέως γνωστό;
Να ανέβω Ψηλορείτη Δολιανά;
δε σφάξανε…
να φάω και καμία μπαλωθιά;
είμαι εγώ για βεντέτες, σασμούς και τέτοια;
καλύτερα να φάω μια γαλέτα;
Εγώ να συμμαχήσω με τους κάθε είδους Γερμανούς;
Ποτέ!!! Αν δεν πληρώσουν τις πολεμικές αποζημιώσεις
τα ναζίδια;
Σε βλέπω από τώρα να κάθεσαι στα έδρανα…
αξιόμαχη δημοτική σύμβουλος….
Καϊμακτσαλάν μεριά;
Μήπως να πάω στο Κοσσυφοπέδιο;
Είμαι εγώ να κυνηγώ κοτσύφια
στο νάτο και στο ναρκοπέδιο; ε;
Εγώ που κάθομαι στο Σπαβέντο; Μα φυσικά στο τραπεζάκι
έξω αριστερά…
και ενώ οι σκατούλες χαριεντίζονται με τα εγχώρια ψαράκια
ο νεόπλουτος μου κάνει νεύμα να τον ακολουθήσω
στο πίσω σκοτεινό σοκάκι εκεί που κείτονται αποχαυνωμένα
από την αφόρητη ζέστη τα ζαρζαβατικά, θλιμμένα αγγούρια,
γκρινιάρες ντομάτες κατακόκκινες απ’το κακό τους που θα
τις φάνε οι αποικιοκράτες και οι νεόπλουτοι, εκνευρισμένες πατάτες,
καλοπροαίρετες πιπεριές και κάτι ώριμα πεπόνια με ηλίθιο βλέμμα…
Στο Φουτζιγιάμα αδερφέ στο Φουτζιγιάμα
στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου… που πάει το μυαλό σου πονηρό;
Στην χιονισμένη κορυφή του Φουτζιγιάμα
τι το φοβάστε βρε κουτά το χαρακίρι
τό’χετε κάνει από καιρό πολιτικά πάντα μιλώντας
τουτέστιν και πνευματικά…
Μου τα έλεγες χρόνια Γιώργο
και’γω σε λοιδορούσα:
“Αν η Αριστερά έχει πολλά είδη,
τότε είναι όπως το τσάι, το καλύτερο
είναι του βουνού…”
Κοντεύω να το εμπεδώσω Γιώργο
στ’ορκίζομαι στον Ιωσήφ Βησααριόνοβιτς Τζουγκασβίλι…
κι ενώ η Βιλαρίμπα σείεται από τις άναρθρες κραυγές του πλήθους
στο σκοτεινό σοκάκι ο νεόπλουτος με ύφος συνωμοσίας
και επιτακτικό μου λέει: “άκου το πρώτο τραπέζι με τα δώδεκα
άτομα θα το πληρώσω εγώ, εντάξει; Εγώ…”
ναι, μεσιέ αλλά πρέπει να τους ενημερώσω προς
αποφυγήν παρεξηγήσεων… τον πείθω τον επηρμένο νεόπλουτο…
και οδεύω καμαρωτός και με ελαφρά πηδηματάκια προς το εν λόγω τραπέζι.
Άλλωστε ο μέντοράς σου, κατά δήλωσή του, εντάσσει τους κιναλήτες
στον προοδευτισμό…θου κυριε φυλακήν …
Μήπως στις γαλλικές ή αυστριακές ή ελβετικές ή ιταλικές Άλπεις;
Επουδενί, καλέ, είμαι εγώ για δημιουργικές ασάφειες;
Εσύ τι ζόρι τραβάς με τα Γκουλάγκ;
και μη μου πεις ότι δεν θα έστελνες ευχαρίστως μερικούς
να κόβουν παγάκια, ας πούμε, για το τσίπουρο…
Στα Πυρηναία θα ανεβώ, στα Πυρηναία
κάπου εκεί κυκλοφορεί το φάντασμα του Λόρκα
που σκιάζει τους φασίστες που τον σκότωσαν
πόσο αγαπώ τέτοια φαντάσματα..
Εκεί και κατοικοεδρεύει το φάντασμα κάποιας
Ντολόρες Ιμπαρούρι, φάντασμα λατρεμένο…
Κι αν μου την πέσει ο Χούλιο ο Ιγκλέσιας; Άστο καλύτερα…
Ναι, ρε για το τσίπουρο του Δημήτρη του Κουτσούμπα…
εγώ; ηλίου φαεινότερον
Γειά σου Δημήτρη Κουτσούμπα
τσακάλι της Λαμίας
διέσωσες την αξιοπρέπεια του ελληνισμού
γιατί ελληνισμός ισοδυναμεί με οικουμενικότητα
και συ πιστεύεις σ’αυτήν.
Μη μου μιλάς για Ιμαλάια, στό’πα, τέλος!
Εγώ αλάτι απ’τα βουνά και δη ροζ;
Πας καλά; Πάντα αλυκές Μεσολογγίου…
Άλωστε εκεί ψηλά στα Ιμλάια κυκλοφορεί
ο Δαλάης ο Λάμας και εγώ έχω μια κάποια αλεργία
σε όλα τα ευγενικά τ’αλάτια…
Σηκώνω το βλέμμα και αντικρίζω το φεγγάρι
στη συνέχεια ρίχνω μια ματιά συμπόνιας και καταανόησης
στις επιπλέουσες σκατούλες και και αναγγέλω:
το τραπέζι σας είναι προσφορά του μεσιέ…
τότε ο καθήμενος στην κεφαλή της τράπεζας εκρύγνιται:
τι λες ρε, ούτε να το σκεφτείς κανείς δεν μπορεί
να πληρώσει το τραπέζι του Χριστοφοράκου…
ήταν ένας λομογιακός δείπνος.
Θα ανέβω στον Μέλανα Δρυμό στη Βάδη – Βιτεμβέργη
με σαγιονάρα και καλτσάκι
αλλά δεν είμαι στο ύψος της γερμανικής αισθητικής κουλτούρας…
Επαναδραστηριοποιήθηκε η Άννα
η υπουργός της φωτοτυπίας
και πανηγυρίζει ο λαχανόκηπός μου
ιδίως οι αγγουριές μου θέριεψαν… πανηγυρίζουν!
Γιατί δεν έχει όρη η Αγγλία; Να μην ακούω αναούλες:
στους Άγγλους δεν αρέσει να ανεβαίνουν
αιώνες τώρα κατεβαίνουν…
Εγώ που κάθομαι στο Σπαβέντο; Μα σαφώς στο τραπεζάκι
έξω αριστερά… και μάρτυράς μου η Ευγενία…
Α! Ναι ρε μεγάλε θα ανέβω στα Βραχώδη όρη
θα ψάξω για τον Λούκυ Λουκ τον κολλητό μου
άλλωστε πάντα ήμουνα μοναχικός
για καουμπόϋ όχι, μη υπερβάλουμε
μάλλον μοναχικός χοιροβοσκός…
Θα μασήσω ταμπάκο με την αγαπημένη μου
Καλάμιτυ Τζέιν και θα παίζω πόκερ
με τον Πέδρο Κουκαράτσα…γουστάρω!!!
Πήγα στην παιδική χαρά
και ήρθε μια κοπελίτσα
μου είπε πως τη λένε Τούλα…
μου βγάζει επιδεικτικά τη γλώσσα
την έφτυσα την αλητούλα…
Να ανέβω βρε στην Παλιοβούνα;
Αχ! Οι Πατρινοί με την αιτολωακαρνάνικη αισθητική τους
Οι αθεόφοβοι έδωσαν όνομα φρικτό σε φυσικό φαινόμενο
άκου Παλιοβούνα…
Και λέω εγώ ου αρέσκομαι στο να διαδραματίζω
κάπου κάπου το ρόλο της Κασσάνδρας:
Αν πιάσει μια φωτιά στη Λαγκουβίτσα θα ψηθούμε;
Και τις γκλίτσες μας μετά πως θα τις μεταχειριστούμε; ε;
Μα τότε στο Κιλιμάντζαρο τουλάχιστον αν με κηνυγήσουν οι μαύροι
θα κρυφτώ στις ζούγκλες της Τανζανίας
άσε που όταν σε κυνηγούν οι μαύροι κάπου βγαίνεις πρώτος
δεν θυμάσαι τον Κεντέρη βρε κουτό…
Εγώ πότε θα γίνω πρόσφυγας πολιτικός;
Μετά την οικουμενική του Νοεμβρίου;
Όχι δεν μπορώ να περιμένω…
Ποιον άνθρωπο εκτιμώ πολύ στη Βόρειο;
Σαφώς τη φτερωτή γιατρίνα…
Είναι η επιτομή του ήθους, της καρδιάς και της αξιοπρέπειας
και έχει και ένα γάργαρο χαμόγελο!
Λέω που και που κάτι τσι προκοπής.
Εγώ στις Άνδεις; Πας καλά;
Για να γλιστρήσω στον Ειρηνικό
και να με κλαίνε οι ρέγγες;
Άσε που θα γουστάρει κι η Μανφάλντα…
Πολιτικός νταβατζής;
Κάλιο στην Πάτρα ταξιτζής
ν’ακούω Τερλέγκα και Χριστοδουλόπουλο
στη Γεροκωστοπούλου – νάτο πάλι παντού κρύβεται ένας Κώστας…
Στην Πάτρα υπάρχουν χουρμαδιές;
Όχι; Τότε δεν πάω Παλιοβούνα…
Στις Άνδεις θα πάω τελικά.
Χέστηκα για τις ρέγγες του ισημερινού….
θα συναντήσω τον Τουπάκ Αμάρου
και τους μαοϊκούς συντρόφους στο Φωτεινό το Μονοπάτι…
Άκου που σου λέω…
Και λέω τώρα, κούφια η ώρα που τ’ακούει
γίνεται τον Νοέμβρη η Μανφάλντα υπουργός
φαντάσου της προστασίας του πολίτη
με βλέπω Νικαράγουα μεριά στα τροπικά τα δάση
θα οργανωθώ στους Σαντινίστας
άλλωστε φοβάμαι, πάντα φοβόμουν τους προστάτες
εκείνους τους πολιτικούς τους νταβατζήδες, ξέρεις τώρα…
Αλλά μάλλον μου πάει πιο πολύ
μια εξορία στα νησιά Λοφούτεν
να εροτοτροπώ με ύφος με ττο Βόρειο Σέλλας
και να διαβάζω Καββαδία…
Κάνε ντε και ένα σχόλιον και ακραιφνώς πολιτικόν
“Διατίθεται απόγνωσις
εις αρίστην κατάστασιν,
και ευρύχορον αδιέξοδον.
Σε τιμές ευκαιρίας.
Ανεκμετάλευτον και εύκαρπον έδαφος
πωλείται
ελλείψει τύχης και διαθέσεως.
Πληροφοριαί: Αδιέξοδον.
Ώραι: Πάσαι.”
Κική Δημουλά μαύρε κύκνε της ποίησης
ιερή πένα και συ του λαού μου…
που θα βρω τον λαό μου;
που πήγε;

Δημήτρης Ραυτόπουλος