Η Κεφαλονιά της ομορφιάς, των αντιθέσεων και της ανοιχτής καρδιάς έζησε μια μέρα από εκείνες που χαράσσονται ανεξίτηλα στη μνήμη. Το φετινό Distinguished Gentleman’s Ride δεν ήταν απλώς μια μηχανοκίνητη πορεία, ήταν μια ιεροτελεστία κομψότητας, ένας φόρος τιμής στην ίδια τη ζωή και την ανδρική υγεία, που έντυσε το νησί μας με την αίγλη μιας άλλης εποχής.

Γράφει ο Γιάννης Βαρούχας

Η Εκκίνηση στις Καταβόθρες: Εκεί που η Ιστορία “Παίρνει Μπρος”.

Όλα ξεκίνησαν σε έναν τόπο μαγικό, σχεδόν μεταφυσικό, στις Καταβόθρες. Εκεί, το θαλασσινό αεράκι συνάντησε τη λάμψη του χρωμίου και τον μπάσο ήχο των κινητήρων. Ο περίγυρος γέμισε με μοτοσυκλέτες-κομψοτεχνήματα, ξεχωριστά κομμάτια του μηχανοκίνητου πολιτισμού, και αναβάτες προσεγμένους μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, που τους ένωνε η ίδια βαθιά αγάπη για τους δύο τροχούς και η χαρά της προσφοράς.

Λίγο πριν την εκκίνηση, ο John Κουρκουμέλης, εκ των διοργανωτών, έδωσε το στίγμα της ημέρας με λόγια σταθερά και γεμάτα υπευθυνότητα: καμία προσπέραση, τα κράνη στη θέση τους και απόλυτος σεβασμός στη διαδρομή. Γιατί στην κεφαλή της πορείας δεν βρισκόταν απλώς ένας οδηγός, αλλά μια ζωντανή ιστορία. Η παρουσία της Elspeth Beard, της πρώτης Βρετανίδας που γύρισε τον κόσμο με μοτοσυκλέτα, χάριζε στη διοργάνωση τεράστια τιμή, κύρος και μια ανείπωτη συγκίνηση.

Ένα Τιμόνι «Βαρύ» από Ιστορία: Ο Γύρος της Λάσης

Με σταθερό χέρι και ευέλικτες, αρχοντικές μανούβρες, η κυρία Beard εκκίνησε τη μοτοσυκλέτα της, οδηγώντας την πομπή έξω από τον χώρο των Καταβοθρών. Μπροστά μας απλωνόταν ο Γύρος της Λάσσης, αυτή η υπέροχη, αχόρταγη διαδρομή που όσες φορές κι αν την κάνεις, πάντα σου κλέβει την ανάσα.

Η αίσθηση του να οδηγείς πίσω από αυτή τη γυναίκα-θρύλο ήταν συγκλονιστική. Στο μυαλό όλων μας ζωντάνευαν οι εικόνες από το αχανές ταξίδι της: η Αυστραλία, οι ερημιές της Αριζόνα, το Ιράν όπου αναγκαζόταν να φορά το κράνος της όλη μέρα για να μην αντιληφθούν ότι είναι γυναίκα. Ένα ρίγος διέτρεχε το σώμα μας. Το τιμόνι στα χέρια μας έμοιαζε ξαφνικά να ζυγίζει εκατό κιλά, καθώς ασυνείδητα το σφίγγαμε με δέος, νιώθοντας το βάρος της ιστορίας που ακολουθούσαμε.

Καταβόθρες ➔ Γύρος Λάσης ➔ Πλατύς Γιαλός (Στάση) ➔ Άσπροι Βράχοι ➔ Μηνιές ➔ Σβορωνάτα ➔ Κούρκουμελάτα ➔ Μεταξάτα ➔ Τραυλιάτα ➔ Αργοστόλι ➔ Καταβόθρες

Η πορεία συνεχίστηκε προς τον Πλατύ Γιαλό για μια σύντομη, γραφική στάση φωτογράφισης. Έπειτα, ανηφορίσαμε προς τους Άσπρους Βράχους, περάσαμε από τις Μηνιές και τα Σβορωνάτα, για να αντικρίσουμε τα θαυμαστά Κουρκουμελάτα. Χωρίς στάση, η μηχανοκίνητη αλυσίδα πέρασε από τα Μεταξάτα με κατεύθυνση τα Τραυλιάτα.

Εκεί, με την πολύτιμη και υποδειγματική συμβολή της αστυνομίας που είχε ρυθμίσει την κυκλοφορία, εισήλθαμε με ασφάλεια στον κεντρικό άξονα Πόρου-Αργοστολίου. Η είσοδος στο Αργοστόλι έγινε μέσω του περιφερειακού, καθώς η παραλιακή είχε νερά, οδηγώντας μας στην οδό Ανδρέα Παπανδρέου. Από εκεί, κατεβήκαμε τη Βύρωνος, ανταμώνοντας ξανά με τη θάλασσα, η οποία μας συντρόφευσε στο λιμάνι μέχρι την επιστροφή μας στη βάση μας, τις Καταβόθρες.

Η Γιορτή, η Δικαίωση και μια Υπογραφή-Κειμήλιο

Στον τερματισμό, μας περίμενε ένα μοναδικό event, στημένο με μεράκι από την τριάδα των διοργανωτών: τον John Κουρκουμέλη, τον Σταύρο Παποράκη και τον Μιχάλη Κόμη. Οι ευφάνταστες βραβεύσεις που ακολούθησαν απογείωσαν το κέφι του πάρτι.

Φέτος, όμως, θεσπίστηκε για πρώτη φορά ένα ξεχωριστό βραβείο: αυτό του Mr. DGR Κεφαλονιά. Η τιμή αποδόθηκε σε έναν άνθρωπο που έχει ταυτίσει τη ζωή του με τον τοπικό αθλητισμό και το μπάσκετ, έναν παιδαγωγό που μεγάλωσε γενιές παιδιών, τον κύριο Πάνο Ματιάτο. Μια βράβευση γεμάτη συναίσθημα που συγκίνησε τους πάντες.

Δίπλα μας, η κυρία Elspeth Beard απολάμβανε τη βραδιά με ένα ζεστό χαμόγελο. Στη λοταρία που ακολούθησε, η τύχη μου χαμογέλασε με τον πιο όμορφο τρόπο, χαρίζοντάς μου το βιβλίο της. Το να κρατάς στα χέρια σου την προσωπική της ιστορία, υπογεγραμμένη από την ίδια με μια εξαιρετική αφιέρωση, είναι ένα κειμήλιο ζωής.

Στην Κορυφή της Ελλάδας για Έναν Ιερό Σκοπό

Η νύχτα κράτησε μέχρι αργά σε αυτόν τον πανέμορφο χώρο που δεν σου έκανε καρδιά να αποχωριστείς. Φεύγοντας, όλοι είχαν την ίδια σκέψη: «Του χρόνου θα είμαστε πάλι εδώ». Και θα είμαστε, γιατί οι τοπικοί διοργανωτές δεν επαναπαύονται ποτέ, ανεβάζουν συνεχώς τον πήχη ψηλότερα.

Το πιο σπουδαίο, όμως, γράφτηκε στους αριθμούς της προσφοράς. Η Κεφαλονιά αναδείχθηκε για ακόμα μια χρονιά πρώτη στην Ελλάδα σε συγκέντρωση χρημάτων, ξεπερνώντας κάθε άλλη πόλη, στηρίζοντας έμπρακτα την ανδρική ψυχική υγεία και τη μάχη κατά του καρκίνου του προστάτη.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ αξίζει στους Σταύρο Παπουράκη, John Κουρκουμέλη και Μιχάλη Κόμη για την αστείρευτη ενέργεια και το άψογο αποτέλεσμα. Και μια βαθιά υπόκλιση στο μεγαλείο, τη φιλοσοφία και τη στάση ζωής της Elspeth Beard. Μας θύμισε, με τον πιο απλό τρόπο, το πιο σημαντικό μάθημα: να μην λέμε ποτέ, για τίποτα, «δεν μπορώ».

Και του χρόνου, gentlemen!

Γιάννης Βαρούχας