• Πριν λιγους μηνες στο νησι ενα νεο παλικαρι
  με το Κανo του θελησε το γυρο του να καμει.
  Μολις στα δεκατεσσερα ητανε το βλασταρι,
  μα δεν κρατιοταν στη στερια, ηθελε να σαλπαρει.
  
• Να φερει γυρα το νησι, να ζησει αυτο το ρισκο,
  μες στα νερα να μετρηθει με το δικο του ισκιο.
  Ποτε μπροστα να βρισκεται η να τον ακλουθαει,
  μονο για ευαισθητοποιηση ; η και δικια του γνωση ;
  Πολλες φορες ενας σκοπος πολυ μας βοηθαει,
  το στοχο να σκοπευουμε με τη δικη μας πλευση.
  
• Αισθανομαι αυτο το παιδι πως μολις δα φτερουγισε,
  κι’ αν τα φτερα του ανοιξε δεν προκειται να κλεισουν.
  Το πρωτο μας πεταρισμα και τη Ζωη καθορισε,
  και παντοτε θα ευχομαι ονειρα και Ζωη να σμιξουν.
  
• Σε τουτη τη ξερολιθια που ολοι τυχαια βρεθηκαμε
  τι να μας φταιει αραγες κι’ ησυχοι δεν καθομαστε ,
  το κωλο μας δεν στρωνουμε και συνεχως ξυνομαστε ;
  Μικροι, μεγαλοι ψαχνουμε λες κ’ εχουμε Τριζονους,
  και ησυχια δε βρισκουμε απ’ τσου παλιους τσου χρονους.
  
• Μην ειν’ εκεινο το βουνο που μας μποδαει τη θεα
  τι κρυβεται απο πισω του ; Το ψαξιμο ειναι συνεχες.
  Τα σκορδα τα Ρησιανικα ; του Μυρτου η Προκυμαια;
  η πετρα απο τη Φαλαρη που φτιαχνουν τσι καυκιες ;
  Η το Θιακι που απο εμας ξεκολλησε πριν απ’ τον Οδυσσεα,
  γι’ απεναντι ξεκινησε, μα δεν εφτασε ποτες ;
  
• Το καθετι ξεχωριστα κι’ ολα μαζι, συνθετουν το τοπιο,
  κι’ ολα αυτα να δειχνουνε μ’ ενα κουρλοκομειο.
  Ο Βεγιας λενε το φτιαξε μα τελικα μετανιωσε,
  που το νησι μια και καλη ολο δε κουρτογυρισε.
  
• Περισυ τετοιαν εποχη μια Ωριμη Γυναικα,
  απο το Πορο θελησε να φτασει στη Κυλληνη.
  με μια σανιδα πεταξε απανου απο το κυμα,

” στου Καρχαρια το φτερο χορεψε σαν τη Κιρκη ”

Ειχε κι’ εκεινη αναλογο ενανε βαλει στοχο,
για να’ βγει τοσο αληθινος του Καββαδια ο στιχος.

• Κεφαλονιτες και Θιακοι ειναι συνηθισμενοι
  με ταξιδια , περιπετειες μες στη ζωη δεμενοι.
  Αυτη η διψα ξεκινα απ’ τα Ομηρικα τα ετη,
  και ο Ομηρος μας χαρισε δυο σπουδαια επη.
  
• Του Juan de Fuca ο διαπλους που’ φτασε ισαμε το Vancouver
  δρομους καινουργιους ανοιξε του τοτε Κοσμου στοχους.
  Και του Γερακη ο βιος μας εδειξε τι μπορει να καταφερει
  ο νους ο πολυμηχανος κι΄η επιμονη του ανθρωπου.
  
• Ενα ταξιδι ειν’ η Ζωη, γι’ αλλους μικρο, γι’ αλλους μεγαλο,
  που ολοι διψαμε καποτε να κανουμε στη πραξη.
  Γνωση κι’ ικανοποιηση να’ χουμε για ρεγαλο,
  και τη χαρα συμμετοχης που θα’ χουμε εισπραξει.
  Στο αγνωστο να ψαξουμε για το δικο μας Θιακι
  μα παντα στη γενετειρα ζεστο θα’ βρουμε τζακι.
  
• Κι’ εγω μες στη μιζερια μου και μεσα στη φοβια,
  ποτε μου δεν εκουτησα, κατι αναλογο δεν εκαμα ποτες.
  Του Κληματσια την αμμουδια ξερω καθε γωνια ,
  το Μολο απο το Στειχερο μετραω με απλωτες.
  
• Ετσι λοιπον στα σιγουρα σαν αλλος Καββαδιας
  ταξιδια και πορειες ζηλευω
  που εκαναν αλλοι ξακουστοι ” Ιδανικος κι’ Αναξιος παντα εραστης θα μενω ” τη Ζακυνθο απεναντι ετσι δειλα αγναντευω,
  απο του αη Νικολα στο Κληματσια τη κουπαστη.

Σπαρτια , 15 του Ιουλη , 2021
Ανθιας ο Σπαρτινος, στιχους ποιων

Ενας Σπαρτινος που βρισκεται επιτελους στη βαση του ( Σπαρτια ) !!!!