Πρόσφερέ τους τα γνήσια υλικά της ελευθερίας.
Προμήθευσέ τα την αισιοδοξία της αυτοπεποίθησης.

Πες τους ότι μπορούν να κάνουν τη ζωή τους τέχνη δίχως δεκανίκια.

Άφησέ τα να βρουν το δρόμο και το νόημα μέσα από τα λάθη τους και τα τσακισμένα γόνατα.

Δείξε τους πως πατάνε στέρεα και απομυθοποίησε τα φτερά του Δαίδαλου που τους πουλάνε. Η ζωή θέλει ατσάλι όχι πούπουλα και κερί.

Μάθε τα να χορεύουν αλλά άφησέ τα να διαλέξουν τη μουσική.

Σκίσε τις αγκυλώσεις του κομφορμισμού μπροστά στα μάτια τους.

Τότε θα δεις πως πετάνε τα φορητά τηλέφωνα, τα τάμπλετ και τα άλλα και πως μετατρέπουν την επιβίωση του εικονικού κόσμου σε λαχτάρα για ζωή.

Δημήτρης Ραυτόπουλος