Σάββατο 25 Ιουνίου 2022
24.8 C
Argostoli

kefaloniastatus@gmail.com

Εφημερεύοντα Φαρμακεία

spot_img

ΜΕΝΟΥ / ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Από κατασκήνωση σε κατασκήνωση | Αρετή Γραμμόζη Παπαδημάτου

Κατασκηνώσεις Άη Γιώργη στην Πρέβεζα.
Εκείνο το βράδυ λοιπόν μόλις γυρίσαμε από την απογευματινή μας βόλτα στον Παντοκράτορα, είδαμε κάτι περίεργες λάμψεις να σκίζουν τον ουρανό. Καλοκαιρινές αστραπές! Μακρινές όμως γιατί δεν ακούγαμε μπουμπουνητά. Μετά το τέλος του δείπνου στη μεγάλη υπαίθρια τραπεζαρία μας δόθηκε εντολή να κατεβάσουμε τελείως τις σκηνές μέχρι κάτω (για να αερίζονται τις είχαμε λίγο ανοιχτές στα πλάγια) και οτιδήποτε να συμβεί από βροχή και αστραπόβροντα μη τυχόν και τολμήσουμε να βγούμε έξω. Εν ολίγοις μας είπαν για τους κεραυνούς και για τον φόβο που υπήρχε. Βλέπαμε μια ανησυχία στα πρόσωπά τους. Τότε δεν καταλαβαίναμε τον κίνδυνο. Όλες οι σκηνές ήταν ανάμεσα από πανύψηλες ελιές. Ίσως θα ήταν και η μοναδική βραδιά που δεν κάναμε υποστολή σημαίας με όλο το τυπικό.
Τα μπουμπουνητά και οι αστραπές έγιναν πιο έντονα. Χοντρές στάλες βροχής άρχισαν να πέφτουν και σε λίγο η βροχή δυνάμωσε.

  • Γρήγορα μαζεύτε τα προσωπικά σας είδη στον σάκο σας και κρεμάστε τον κάπου ψηλά να μην ακουμπάει στο έδαφος μας ανακοίνωσε η ομαδάρχισσά μας.
  • Η βροχή δυνάμωσε πιο πολύ. Οι αστραπές έριχναν μια απόκοσμη λάμψη μέσα στις θεοσκότεινες σκηνές μας. Ρυάκια άρχιζαν να σχηματίζονται κάτω στο έδαφος της σκηνής. Έναν φόβο τον νοιώσαμε μέσα σ’ όλον αυτόν τον χαλασμό που γινόταν. Ο αέρας λυσσομανούσε και υπήρχε ένας διάχυτος φόβος μη σπάσει κανένα γέρικο κλαδί και πέσει πάνω στις σκηνές μας. Δεν νομίζω να κλείσαμε μάτι εκείνο το βράδυ. Και όσο ακούγαμε και τις φωνές του προσωπικού έξω από τις σκηνές μας που κακήν κακώς μάζευαν τον εξοπλισμό της κουζίνας και τον μετέφεραν στα αυτοκίνητα (τζιπάκια) των παιδοπόλεων, τόσο μεγάλωνε και η αγωνία μας.

    Κάποτε ξημέρωσε. Η κακοκαιρία είχε υποχωρήσει αλλά τίποτε δεν ήταν όπως πριν. Παντού λάσπη, σπασμένα κλαδιά, καρέκλες και πάγκοι αναποδογυρισμένοι. Η βραδινή καταιγίδα τα είχε σαρώσει όλα.
  • Ετοιμαστείτε για αναχώρηση, θα γίνει εκκένωση της κατασκήνωσης, ακούστηκε μια φωνή από το μεγάφωνο.

    Μας μοίρασαν από μια φέτα ψωμί με τυρί λέγοντάς μας, ότι το κανονικό πρωϊνό θα το τρώγαμε στην παιδόπολη των αγοριών.
    Σε λίγο κατέφθασαν τα λεωφορεία και γρήγορα – γρήγορα επιβιβαστήκαμε. Σ’ όλη τη διαδρομή μέχρι την Φιλιππιάδα, βλέπαμε τις καταστροφές που είχαν γίνει. Κομμένα και ξεριζωμένα δένδρα. Πλημμυρισμένος ο Λούρος και τα χωράφια είχαν μετατραπεί σε λίμνη.

    Ευτυχώς η διαδρομή Πρέβεζα – Φιλιππιάδα δεν ήταν μεγάλη και γρήγορα φθάσαμε στην παιδόπολη. Ήδη ένα μέρος του προσωπικού είχε φθάσει πριν από εμάς και είχαν ετοιμάσει το πρωϊνό μας. Εκείνη την ημέρα φιλοξενηθήκαμε στις εγκαταστάσεις της παιδόπολης «Άγιος Αλέξανδρος» όπως και τη νύχτα (προφανώς μέχρι να ετοιμαστεί και να εφοδιαστεί και η κουζίνα της δικής μας παιδόπολης). Που να χωρέσουμε τόσα παιδιά, αγόρια και κορίτσια; Κοιμηθήκαμε από δύο άτομα σε κάθε κρεββάτι και το μεσημέρι και το βράδυ.

    Μου άρεσε ο χώρος της παιδόπολης των αγοριών. Μέσα στο πράσινο και δίπλα σε μια λίμνη.

    Την άλλη ημέρα, μετά το πρωϊνό μας αναχωρήσαμε για τα Γιάννενα. Γρήγορα βρεθήκαμε στον δικό μας οικείο χώρο. Νοιώσαμε μια θλίψη. Ακυρώθηκε η μικρή γιορτούλα μας, χάσαμε τα μπάνια μας, τα παιχνίδια μας και τους περιπάτους μας στην Κυανή Ακτή και στον Παντακράτορα. Οι περισσότερες φίλες μου, έλειπαν μια και δεν είχαν έρθει στην κατασκήνωση και είχαν πάει το καλοκαίρι στα σπίτια τους.

    Γρήγορα όμως η θλίψη έγινε χαρά, όταν η ομαδάρχισσα μας ανακοίνωσε:
  • Όποιες θέλουν να πάνε για λίγες ημέρες στα σπίτια τους, να σηκώσουν το χέρι.

    Σήκωσα το χέρι.
    Κράτησε η ομαδάρχισσα τα ονόματά μας και που θα πηγαίναμε. Το απόγευμα μας δόθηκε το αντίτιμο των εισιτηρίων για την Κόνιτσα και την άλλη ημέρα το τζιπάκι της παιδόπολης μας πήγε στο πρακτορείο. Έτσι κοντά τις μεσημεριανές ώρες με τα λιγοστά υπάρχοντά μας βρεθήκαμε στην Κόνιτσα.

    Χαρούμενες που θα κάναμε έκπληξη στη γιαγιά μας, πήραμε τον ανήφορο. Μια δυσάρεστη έκπληξη μας περίμενε μόλις φθάσαμε στο σπίτι. Μια αλυσίδα περασμένη στην καγκελόπορτα και ένα λουκέτο.
  • Κυρά Γίτσα που είναι η γιαγιά; Ρωτάω με αγωνία τη γειτόνισσα.
  • Δουλεύει στην κατασκήνωση σαν μαγείρισσα. Το ήξερε ότι θα έρθετε;
  • Όχι! Είπαμε να της κάνουμε έκπληξη!
  • Μαύρη έκπληξη! μας είπε και μας προέτρεψε να πάμε κάτω στην θεία μας την Νίκη στην αδελφή της μάνας μου.

    Και έκατσε στην αυλή στην αυλόπορτα μέχρι να μας χάσει από τα μάτια της όσο κατηφορίζαμε υποτίθεται προς τη θεία. Εμείς όμως περάσαμε μέσα από το Περιβόλι (αλάνα κοντά στη γειτονιά μας) και πήραμε τον άλλον ανήφορο να πάμε να βρούμε τη γιαγιά μας στην κατασκήνωση.

    Ήξερα ότι η κατασκήνωση είναι κοντά στο Πεκλάρι, ένα κοντινό χωριό. Πήραμε τον ανήφορο λοιπόν και όλο ανεβαίναμε. Αφήσαμε πίσω μας την Κόνιτσα και την αγναντεύαμε από ψηλά. Φθάσαμε στο εκκλησάκι της Παναγίας. Ήπιαμε δροσερό νεράκι, πήγαμε μέχρι το μνημείο των πεσόντων να ανάψουμε το καντηλάκι. Το βρήκαμε όμως αναμμένο.
  • Και τώρα ξέρεις πως θα πάμε; Με ρωτά με αγωνία η αδελφή μου.
  • Ξέρω, μη φοβάσαι, της απαντώ. Δεν θα στρίψουμε για Πεκλάρι!

    Πήραμε τη δημοσιά. Ούτε έναν άνθρωπο δε συναντήσαμε. Ο δρόμος χωμάτινος ανάμεσα από πανύψηλα έλατα και πεύκα. Τουλάχιστον δεν αισθανόμαστε τη ζέστη που σίγουρα κυριαρχούσε Ιούλιο μήνα. Σε λίγο κουρασμένες από τον απότομο ανηφορικό δρόμο, καθίσαμε κάτω απ’ ένα πεύκο να πάρουμε μια ανάσα. Άρχισαν να πέφτουν κάτι κουκουναριές στα κεφάλια μας. Κοιτάξαμε το δένδρο. Δυο βερβερίτσες (σκίουροι) πήδαγαν από κλαδί σε κλαδί. Εμείς από κάτω να χαζεύουμε τη φουντωτή ουρά τους και τα παιχνίδια τους και να μη θέλουμε να σηκωθούμε να συνεχίσουμε.

    Ευτυχώς που οι βερβερίτσες άρχισαν πηδούν από δένδρο σε δένδρο και κάποια στιγμή τις χάσαμε από τα μάτια μας. Συνεχίσαμε τον δρόμο μας. Βρήκαμε τη διασταύρωση για το Πεκλάρι.
  • Κάπου εδώ κοντά είναι η κατασκήνωση, λέω στην αδελφή μου.

    Δε χρειάστηκε να αμφιταλαντευτώ και πολύ εάν πρέπει να στρίψουμε ή να συνεχίσουμε. Κάτι παιδικές φωνές που τις έφερνε το αεράκι του δάσους, μας μαρτύρησαν που ακριβώς είναι η κατασκήνωση.

    Φθάνοντας ρωτήσαμε που είναι η κουζίνα. Μες στην καλή χαρά κατευθυνθήκαμε στον εργασιακό της χώρο.

    Μπήκαμε μέσα και χαιρετήσαμε. Η δόλια η γιαγιά εκείνη τη στιγμή με άλλες γυναίκες του προσωπικού αν και απόγευμα πια, έτρωγε για μεσημεριανό.

    Μόλις μας είδε γούρλωσε τα μάτια της και έμεινε με το κουτάλι στο χέρι μετέωρο.
  • Πως βρεθήκατε εδώ; Ποιος σας έφερε;
  • Μόνες μας.
  • Μόνες σας; Κάνατε τόσο δρόμο και περάσατε μέσα από το δάσος μόνες σας;

    Άλλαξε χίλια χρώματα! Δεν είχαμε συνειδητοποιήσει πόσο επικίνδυνο ήταν αυτό που κάναμε. Με τον αυθορμητισμό της νιότης, μου φαινόταν όλο αυτό φυσιολογικό.

    Τελικά παρ’ όλο που της είπαν οι υπεύθυνοι να παραμείνουμε και εμείς στην κατασκήνωση μέχρι τη λήξη της περιόδου, δε ξέρω για ποιο λόγο εκείνη προτίμησε να παραιτηθεί.

    Κοιμηθήκαμε ένα βράδυ εκεί και την άλλη ημέρα ειδοποίησε ένα ταξί να έρθει να μας πάρει και βρεθήκαμε στο σπίτι μας.
    Εκείνη συννεφιασμένη. Της είχαμε ανατρέψει όλο το πρόγραμμά της. Της είχαμε ανατρέψει τα οικονομικά της μια και προφανώς άλλο ποσό προσδοκούσε για αυτόν τον μήνα.
  • Πεινάω, της είπα κάποια στιγμή μετά από λίγο που φθάσαμε.

    Άνοιξε το φανάρι που κρεμόταν από την οροφή και μου λέει με έντονο ύφος:
  • Φάε κοπανιστό αέρα! και ένα σκαμπίλι προσγειώθηκε στο μάγουλό μου.

    Τότε έκλαψα. Τώρα όμως με την πείρα των 50 επιπλέον χρόνων στην πλάτη μου αναρωτιέμαι «με τι σκεπτικό κάναμε δύο μικρά κορίτσια όλη αυτή τη διαδρομή, που δεν είναι και μικρή, μέσα στο δάσος; Πόση άγνοια του κινδύνου είχαμε! Κατανοώ πλήρως τον τρόμο που αντίκρισα στα μάτια της μόλις μας είδε, όπως κατανοώ και το σκαμπίλι που προσγειώθηκε στο μάγουλό μου»!

    Μια καλοκαιρινή κακοκαιρία με απρόσμενες εξελίξεις!
    Αρετή Γραμμόζη – Παπαδημάτου

    ΣτΣ: Στη φωτογραφία, η διαδρομή που κάναμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

3,714ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,393ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
11ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
85ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

error: Το περιεχόμενο προστατεύεται