Τετάρτη 29 Μαΐου 2024
23 C
Argostoli

kefaloniastatus@gmail.com

Εφημερεύοντα Φαρμακεία

spot_img

ΜΕΝΟΥ / ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Λιάνα Πουρνάρα / Άνθρωπος δεν γεννιέσαι με το στανιό άνθρωπος γίνεσαι!

Εικόνα: Jerry Apostolatos

Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν την άποψη των συντακτών τους χωρίς αυτή να συμπίπτει κατ’ ανάγκη με την άποψη του kefaloniastatus.gr

Άνθρωποι και ανθρωπάκια.

Με αφορμή τους συνεχείς ύμνους στο διαδίκτυο, για τη γενιά μας, μία γενιά που ευλογεί τα γένια της που καυχιέται και στήνει τρόπαια παντού στο όνομά της, και στον αντίποδα αναθεματίζει τη νέα γενιά, θα σας διηγηθώ μία ιστορία.

Εν πρώτοις,οφείλω να σημειώσω, ότι  τη νέα γενιά εγώ τη γνωρίζω καλά,γιατί μία ζωή εργαζόμουν και συνεργαζόμουν με εφήβους..

Σχέσεις στοργής και αλλοφροσύνης ,αλλά το επιμύθιο ίδιο ..Τα νιάτα είναι πάντα πολύτιμο κεφάλαιο και αξία ανεκτίμητη. 

Πριν ένα χρόνο λοιπόν, πήρα μέρος σε μία εκδρομή συνταξιούχων,σοφών απόμαχων της ζωής στο Λουτράκι …Όλα καλά, όλα ωραία.

Η  μέρα ηλιόλουστη η φίλη δίπλα μου στα κέφια της, η μουσική στα γκάζια της η φύση ανοιξιάτικη και λαμπροφορεμένη …Υπέροχα όλα,και η ζωή  μεγαλείο με  τις ομορφιές  της.. Ωραίο..φαγητό,κρασάκι, κέφι,και μία ώρα για ένα απολαυστικό καφέ, πριν την επιστροφή μας… 

Επειδή έχω ιδιοτροπία με το χώρο και στηρίζω σε αυτόν τη μισή μου απόλαυση  η φίλη μου και εγώ απομακρυνθήκαμε αρκετά κατά μήκος της παραλίας και αποζημιωθήκαμε με το πιο καλόγουστο καφέ και τον πιο απολαυστικό ελληνικό τη ζωής μου… Και εκεί στο σεργιάνι στο όνειρο και στον έβδομο ουρανό , εκεί που με κάθε γουλιά  καφέ ρουφούσα και μία γουλιά ευτυχίας με πρόλαβε το κινητό, που χτυπούσε εκνευριστικά και  ανυπόμονα… Ξαφνιασμένη σώριασα  όλη την τσάντα στον καναπέ μέχρι να το συλλάβω.

“Λιάνα πού βρίσκεσαι;” ήταν η υπεύθυνη της εκδρομής.

Στον παράδεισο και  αρνούμαι   να κατέβω… Αλλά, πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις, γκρεμοτσακίστηκα στην κόλαση…

“Εχουν μαζευτεί όλοι  για αναχώρηση και σας περιμένουν” …Το κινητό μου έπεσε από το χέρι,η πραμάτεια μου αρνιόταν να μπει στην τσάντα, η φίλη μου έτρεξε στο ταμείο να πληρώσει, και εγώ χύθηκα αλλόφρων στην παραλιακή ,να σκορπώ στο δρόμο μου ζακετάκια κασκόλ τσιγάρα και ό,τι φανταστεί ο νους σας… Μία απόσταση είκοσι λεπτών ,την έκανα επτά, σπρώχνοντας περαστικούς, τρομοκρατώντας ποδηλάτες,και περνώντας σαΐτα ανάμεσα από αυτοκίνητα εν κινήσει ..

Την φίλη την παράτησα να μαζεύει τα απολεσθέντα και να ακολουθεί με τους δικούς της ρυθμούς …Δεν μπορώ να περιγράψω τη φάτσα μου ,όταν ανέβηκα τα σκαλιά του εκδρομικού, το μόνο ,που θυμάμαι έντονα είναι,

οτι πάλευα να πάρω αναπνοή, και ότι το εγκεφαλικό το είχα στο τσεπάκι… Χαλάρωσε…μου είπε η υπεύθυνη της εκδρομής, μόλις με είδε , και  της το χρωστάω, χαλάρωσε απο συμπλήρωσε και ο οδηγός χαμογελώντας,όπως βλέπεις εγώ σας περιμένω … Ψέλλισα ένα ξέπνοο “συγγνώμη” και προχωρούσα σέρνοντας τα πόδια μου σε όλο το μήκος του διαδρόμου μέχρι να φτάσω στη γαλαρία,που ήταν η θέση μου ..Στην πορεία συνάντησα πολλά επιτιμητικά βλέμματα, ειρωνικά χαμόγελα κάνα δυο ερωτηματικά ,μα τι πάθατε;

Αλλά σε γενικές γραμμές άστα!!! Είχα φτάσει σχεδόν στη μέση της διαδρομής της ντροπής, όταν ξεπετάχτηκε ένα αξιοθρήνητο γραΐδιο   και άρχισε να μου  ταρακουνάει μπροστά στη μούρη απειλητικά το χέρι που σημειωτέον το έχω στην οργή μου ,γιατί μου θυμίζει άλλες εποχές, καθεστώτα και κατεστάσεις…Νοοτροπίες,που κάποιοι σε τρομοκρατούν, σε ισοπεδώνουν και σε εξαφανίζουν κουνώντας απειλητικά το χέρι…. 

Κουνούσε λοιπόν μπροστά στη μούρη μου σαν σκεβρωμένη μαγκούρα ένα χέρι που ξεχώριζε,πέρα από τα δαχτυλίδια, ένα ευτραφές κότσι, ενώ ταυτόχρονα  και σε πλήρη συγχρονισμό ανέμιζε και μία πλαστική γούνα λεοπάρ σύμβολο και αυτή μιας εξουσίας της παρακμής..Κουνούσε το χέρι και συγχρόνως ωρυόταν..,σε έναν άνθρωπο που μπήκε αμίλητος εξουθενωμένος και εμφανώς σε δύσκολη θέση..

“Μισή ώρα μας έχετε και περιμένουμε.. δεν ντρέπεστε καθόλου , γαϊδούρες έ γαϊδούρες!!!!”

 Σε παρόμοιες συμπεριφορές δεν είμαι καθόλου καλό παιδί,αλλά ευτυχώς δεν είχα ούτε το κουράγιο ούτε τη διάθεση να αντιδράσω.

 Το λεξιλόγιο ήταν κολλεγίου άλλης εποχής, και   το όλο σκηνικό, σκηνή κατάντιας.

Η ντροπή της ντροπής… Κανείς δεν μίλησε, κανείς δεν αντέδρασε ,σιγή ιχθύος… Πιθανόν να το επικροτούσαν κιόλας…. Και εσείς, άντε να με πείσετε για τη σοφία και την ανωτερότητα της τρίτης ηλικίας…. 

Η σοφία και η ανωτερότητα φίλοι μου ,δεν είναι ηλικιακό προσόν αλλά ανθρώπινο, είναι συνισταμένη παιδείας,αξιών, χαρακτήρα,εν ολίγοις μιας κοσμοθεωρίας με επίκεντρο τον άνθρωπο και βασικό άξονα την αγάπη .

Ως καθηγήτρια στο λύκειο συνόδεψα τους μαθητές μου άπειρες φορές ως υπεύθυνη σε πολυήμερες εκδρομές και ήμουνα αφάνταστα αυστηρή με την πειθαρχία, τους κανονισμούς και το ωράρια …

“Μην παθαίνετε υστερία κυρία ,μόλις πέντε λεπτά άργησα”

-Αν δεν ήταν λεωφορείο αλλά αεροπλάνο θα σε περίμενε  πέντε λεπτά;

 Χαμένο ,άλλη φορά στην ώρα σου  χωρίς εξυπνάδες”

…Και πάλι αν τα είχα μπροστά μου το ίδιο αυστρή θα ήμουνα.

Τους μαθητές μου,τα παιδιά μου, τα ήθελα με φτερά, να πετάνε ψηλά και να μας αφήνουν όλους πίσω …

Και με τον εαυτό μου το ίδιο αυστηρή είμαι και δεν τον συγχωρώ εύκολα.

Από όλη την ιστορία ,θα ήθελα να επισημάνω, ότι η πιο πολύτιμη περγαμηνή σε τούτο τον κόσμο ,είναι το δίπλωμα ανθρώπου… Άνθρωπος δεν γεννιέσαι με  το στανιό ,άνθρωπος γίνεσαι ,και κάθε μέρα καταθέτεις ταυτότητα και διαπιστευτήρια με τη συμπεριφορά σου ,γιατί σηκώσανε κεφάλι και τα ανθρωπάκια και βγάλανε γλώσσα και κουνάνε αναιδώς το χέρι … 

Αιδώς Αργείοι…

Λιάνα Πουρνάρα

Εκπαιδευτικός

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ