Τα άγρια άλογα του Αίνου…
Παρακολουθώντας την δημοσιότητα που έχει λάβει η ύπαρξη και διαβίωση των συμπαθεστάτων και προ λίγων δεκαετιών <<μυθικών>> υπάρξεων, αυτής των αγρίων αλόγων του Αίνου, θα καταθέσω και την δική μου άποψη.
Σε μια ευνομούμενη Δημοκρατία ο κάθε ένας δικαιούται να έχει γνώμη. Γνώμη για τα πάντα αν θέλει.
Άποψη όμως πρέπει να έχει αυτός που γνωρίζει, είτε με βίωμα είτε με εκπαίδευση.
Σαν εικόνα φέρνω την προσφιλή ψιλόλιγνη φιγούρα πολιτικού ανήρ της νήσου να μουρμουρίζει <<τι θέλει να μας πεί ο κι παπάς τώρα>>…
Γι’ αυτό πρέπει να τεκμηριώσω τον λόγο που θεωρώ ότι δικαιούμαι να έχω <<άποψη>>.
Οι πρώτες μου σπουδές ήταν στην Οικονομία και Διοίκηση στο Τμήμα Τουριστικών Επιχειρήσεων. Στα πλαίσια της δια βίου μάθησης εκπαιδεύτηκα ως <<Στέλεχος Κέντρων Πληροφόρησης και Ειδικών Φορέων Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών>> από το ΕΚΕΚ ΤΑΚ-Ι ΑΕ. Από το 2000 έως και το 2002 εργάστηκα στην Αναπτυξιακή Εταιρία Δράμας στην Διοίκηση της δημιουργίας δομής στήριξης για την Τουριστική Ανάπτυξη Δράμας και συνεργάστηκα με περιβαλλοντικές Οργανώσεις όπως ο Αρκτούρος, με τους τοτε τοπικούς φορείς διαχείρησης Προστατευόμενων περιοχών (μετέπειτα ενσωματώθηκαν στον Ο.ΦΥ.ΠΕ.ΚΑ.)
Πάνω από όλα όμως , τον <<Τουρισμό>> τον διδάχτηκα, τον εργάστηκα, τον δίδαξα στα Κρατικά Ι.Ε.Κ. από την πρωτη στιγμή λειτουργίας τους στην Ελλάδα ως ωρομίσθιος εκπ/κός καθώς και στα Ιδιωτικά Κ.Ε.Κ. του νησιού μας. Απο άλογα δεν ξέρω.
Ξέρω όμως πως στην πρώτη μου επίσκεψη στον Αίνο 26 χρόνια πρίν, κι έχοντας ενημερωθεί ότι ίσως έβλεπα τα << μυθικά >> τότε άγρια άλογά του, απογοητευτηκα . Ούτε τις επόμενες χρονιές είχα την τύχη μέχρι που σε μια επίσκεψη ένα απόγευμα τα είδα από ψηλά, από την βεράντα του μισογκρεμισμένου Σανατόριου … Ναι, αυτό που ξαναφτιάχτηκε σχετικά πρόσφατα και δόθηκε στα φλάς των δημοσιογράφων (μέχρι εκεί) για να κοντεύει να ξανα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη σήμερα. Γιατί η 1η αρχή του Τουρισμού είναι σκληρή. <<ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ>>. Μην μιλάτε για ορεινό όγκο του Αίνου σαν τουριστικό αξιοθέατο. Βάλτε ένα ΧΙ.
Την ίδια χρονιά, έχοντας φύγει από το νησί μας οικογενειακώς για την γενέτειρα της συζύγου μου την Δράμα, βρέθηκα μετα από μία συνεργασία της Αναπτυξιακής εταιρίας που εργαζόμουνα με τον εκεί φορέα διαχείρισης στο Δάσος της Δαδιάς. Αυτό που πρόπερσι έγινε ανεμογεννήτριες ναι, σωστά καταλάβατε. Εκεί, στην καρδια του πευκοδάσους (έχοντας γνωρίσει τα επιβλητικά μαύρα έλατα του Αίνου τα πεύκα αυτά μου φάνηκαν τόσο φτωχά) υπήρχε περιβαλλοντικό περίπτερο, καντίνα και οδηγός που μας συνόδευε σε ένα ξύλινο διώροφο παρατηρητήριο των σπανίων όρνεων της περιοχής. Ένας μεγάλος ξύλινος πάγκος και κιάλια για τους παρατηρητές. Δεν είδαμε τίποτα από τα περιβόητα όρνεα πλήν κάτι κοτσιφιών και καρακαξών.. Ένα περιβάλλον υποδεέστερο από το δικό μας της Κεφαλονιάς, με μεγάλη επισκεψιμότητα για να δούν, αν είναι τυχεροί, πετούμενα όρνεα.
Τότε είχα σκεφτεί πόσο δημοφιλές θα ήταν κάτι παρόμοιο στο νησί μας, πόσο πιο εντυπωσιακό, ένα παρατηριο για τα άγρια (μυθικά) άλογα του Αίνου.
Αδερφοί μου.
Ο Θεός μας έχει δώσει τεράστιο πλούτο στο Αγιοτόκο νησί μας. Θησαυρούς. Αγίους όπως τον Αγιό μας που εορτάζει αύριο, αλλά κι έχει δώσει απλόχερα φυσική ομορφιά, ιστορία, πλούσια χλωρίδα και πανίδα. Μοναδική πανίδα. Τα αγιόφιδα είναι μοναδικά. Γιατί όχι και τα άλογα του Αινου;
Ας σταματήσει το μάτι να βλέπει το κακό που ίσως φέρει η αναπαραγωγή τους, η μετακίνησή τους, ο κίνδυνος στην επαφή με αυτά. Όλα αυτά είναι διαχειρήσιμα. Ας σκεφτούμε ότι είναι ένα Κεφάλαιο για τον τόπο μας. Ένα τόπο που δέχεται όλο και περισσότερο τις αλλαγές του Τουριστικού Μοντέλου. Ένα μοντέλο πιο δίπλα στην φύση, στην πεζοπορία, στην εξερεύνηση στην ανακάλυψη. Τα άλογα θα μπορούσαν να έχουν την δική τους περιοχή, περιφραγμένα και φυλασσόμενα, ελεγχόμενα αριθμητικά, σιτιζόμενα.
Αδερφοί μου.
Σύμβολο των Ιονίων η χελώνα .
Η ίδια χελώνα που είχε κυνηγηθεί ως καταστροφική κι επιβλαβή κάποτε, όπως τα άλογα σήμερα.
Η Ζάκυνθος θεωρητικά είναι το νησί της θαλάσσιας χελώνας. Οσες φορές εχω πάει εκεί (ουκ ολίγες) δεν είδα. Όμως κάθε φορά που πάω στην προβλήτα στο Αργοστόλι την ώρα που ξεψαρίζουν οι ψαράδες, τις χελώνες, όχι μόνο τις βλέπεις αλλά σχεδόν μπορείς και να τις αγγίξεις.
Η Ζάκυνθος όμως είναι το νησί της χελώνας.
Αδερφοί μου, κι απευθύνομαι στους φέροντες το φώς, τους φωστήρες, τοπικούς άρχοντες της νήσου μου.
Την άποψη αυτή την εξέθεσα για να αναδείξω μια άλλη οπτική του θέματος <<άγρια άλογα του Αίνου>>
Την αντιμετώπισής τους ως Θείο δώρο κι όχι ως πληγή του Φαραώ.
Προσωπικά, όταν ήρθα στον ευλογημένο αυτό τόπο, ανέβηκα αρκετές φορές στον Αίνο με σκοπό να δώ τα άλογα αυτά ενώ κάποιοι με είχαν απογοητεύσει λέγοντάς μου ότι είναι μύθος. Τώρα, τρείς δεκαετίες μετά, ο μύθος ο όμορφος αυτός έχει γίνει μια πραγματικότητα που αντιμετωπίζεται ως ορατό πρόβλημα. Φωνές που ποικίλουν από την εξόντωση μέχρι την στείρωση και την βαθμιαία εξαφάνιση τους. Μόνο φωνές για την άμεση εξόντωσή τους και παραγωγής ζωοτροφής δεν ακούσαμε… Ακόμα…
Μήπως να αλλάξουμε γυαλιά; Να δουμε μια άλλη πραγματικότητα;
Να δούμε ένα Θείο Δώρο που μόνο θετικά θα αποφέρει στον τόπο μας;
Με αγάπη
παπα Ξενοφών
