Στον φίλο καθηγητή και διευθυντή κ. Μπούρη, με αφορμή την τοποθέτηση της σημαίας με το σφυροδρέπανο στον χώρο του ιστού της Ελληνικής σημαίας, στην είσοδο του ναού…
Σύντροφε.
Ναι, έτσι θα σε αποκαλέσω με το δικαίωμα που μου δίνει η μοιρασιά κοινών οραμάτων. Οράματα για κοινωνική δικαιοσύνη, εθνική ανεξαρτησία, ισότητα, ειρήνη μεταξύ των λαών, φρένο στην πλουτοκρατία, οράματα για ένα καλύτερο και δικαιότερο αύριο.
Έτσι θα σε αποκαλέσω με το δικαίωμα που μου δίνει το κοινό μας γαλούχημα από παιδιά, με γονείς κυνηγημένους, απολυμένους, με τον ασφαλίτη της γειτονιάς στο σπίτι κάθε δεύτερη μέρα…
Σύντροφε… Μια λέξη κάποτε απαγορευμένη αυστηρά, και τώρα ξεχειλωμένη στο στόμα κάθε πολιτικάντη κάθε χώρου. Μια λέξη που σήμερα έχει γίνει συνώνυμο των μοντέρνων σχέσεων… «Ο υπουργός κος… τάδε με τον σύντροφό του…». Μια λέξη που, μετά τη Ρωσική Επανάσταση, καθιερώθηκε ως κομματική προσφώνηση (απόδοση του ρωσικού tovarish / ταβάρις), λειτουργώντας ως ισότιμος τίτλος για τα μέλη αριστερών ή κομμουνιστικών οργανώσεων. (Α.Ι.)
Ήρθες λοιπόν, «σύντροφε», κι έβαλες τη σημαία με το σφυροδρέπανο στον χώρο που, βάση πρωτοκόλλου, είναι φτιαγμένος στους ναούς μας για την Ελληνική και τη Βυζαντινή σημαία (δύο υποδοχείς κονταριού σημαίας, αριστερά και δεξιά της κεντρικής θύρας, και κάποιες φορές τρεις, με το άνω της θύρας κοντάρι για τον εορταζόμενο Άγιο).
Και μετά μίλησες γι’ αυτήν, όταν ο πράος ιερέας, πατήρ Βασίλειος Παυλάτος, σου ζήτησε να τη βγάλεις.
Είπες ότι είναι αιματοβαμμένη αυτή η σημαία. Ναι. Είναι. Χιλιάδες πεθάνανε για ένα όραμα. Και ύστερα τα έβαλες με την Εκκλησία… Θέλοντας ίσως να δικαιολογήσεις την πράξη αυτού του «καπελώματος».
Αδερφέ μου, η σημαία αυτή είναι και ματωβαμένη από τις χιλιάδες νεκρών κληρικών και χριστιανών πιστών. Εκκλησιών κατεστραμμένων, που τις περισσότερες φορές οι φέροντες το λάβαρο αυτό, τις ανατίναζαν με τους παπάδες και τους πιστούς μέσα.
Αδερφέ, είσαι μαθηματικός και δεν έχω απαίτηση να ξέρεις ποιος είναι ο Γκεόργκι Γκαπόν ή ο Βαλεντίν Φέλιξοβιτς Βόινο-Γιασενέτσκι… Γκούγκλαρε και μάθε.
Ο πρώτος είναι ο ιερέας που ήταν η αιτία της επανάστασης των Μπολσεβίκων, οργάνωσε την πτώση του Τσάρου και δολοφονήθηκε, γιατί σε εκείνη την «επανάσταση του Λαού» κάθε τι που θύμιζε Χριστό έπρεπε να εξαλειφθεί. Τι δουλειά έχει μια επανάσταση με ιερείς που διδάσκουν: «Μακάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν γῆν. Μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην, ὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται. Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοὶ υἱοὶ Θεοῦ κληθήσονται. Μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης, ὅτι αὐτῶν ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Μακάριοι ἐστέ, ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσιν ὑμᾶς καὶ εἴπωσι πᾶν πονηρὸν ῥῆμα καθ’ ὑμῶν ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ.
Χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε, ὅτι ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τοῖς οὐρανοῖς.»
Τι δουλειά έχουν με τον μισθό τον «εν τοις ουρανοίς»;
Όχι, εξόντωση του θρησκευτικού συναισθήματος. Εδώ επί της γης θέλουμε δικαιοσύνη και αυτή θα γίνει μόνο με μια δικτατορία, του «Προλεταριάτου».
Επίσημη ιδεολογία της ΕΣΣΔ ήταν ο μαρξισμός-λενινισμός, ο οποίος θεωρούσε τη θρησκεία «όπιο του λαού». Τα ιστορικά στοιχεία και οι διώξεις συνοψίζονται στα εξής: Κρατική Προπαγάνδα: Το 1925 ιδρύθηκε η «Ένωση των Μαχητών Αθέων» με στόχο την εξάλειψη της θρησκείας. Διώξεις Κληρικών: Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία, υπολογίζεται ότι μόνο επί Στάλιν εκτελέστηκαν περίπου 100.000 ιερείς, μοναχοί και επίσκοποι, ενώ δεκάδες χιλιάδες στάθηκαν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας (Γκουλάγκ).
Κι εδώ, αδερφέ Μπούρη, μια και μιλάμε για γκουλάγκ, διάβασε για Βαλεντίν Φέλιξοβιτς Βόινο-Γιασενέτσκι. Για να σε διευκολύνω, γκούγκλαρε «Άγιος Λουκάς ο Ιατρός». Έλαβε το ανώτερο τιμητικό αξίωμα το 1946, με το βραβείο Στάλιν, για την ηρωική εργασία του στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και για τη μεγάλη προσφορά του στην ιατρική επιστήμη.
Αδερφέ μου. Συχνά πυκνά ακούγεται το αφήγημα «Ο Πατριάρχης αφόρισε την επανάσταση του ’21». Το αφήγημα για μια Εκκλησία προσκυνημένη και προδοτική έναντι του λαού και των αγώνων του.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα από αυτό. Στο αφήγημα δεν ακούγεται το γεγονός ότι ΟΛΟΙ οι κληρικοί, μαζί με τον Γρηγόριο τον Ε΄, σφαγιάσθηκαν. Αλλά και στη Γερμανική κατοχή: «Κατά τη διάρκεια της τριπλής Κατοχής (1941-1944), ο Ελληνικός κλήρος βρέθηκε στην πρώτη γραμμή, με περισσότερους από 3.500 κληρικούς να παίρνουν ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Πολλοί ιερείς έγιναν στόχος βασανιστηρίων και εκτελέσεων, προσφέροντας τα μέγιστα στην επιβίωση και την πνευματική στήριξη του δοκιμαζόμενου λαού.» Κυριακή 28 Μάη 2000, πηγή: ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ.
Έτσι λοιπόν, ενώ θα έπρεπε να βάλεις τη σημαία εκεί που ανήκε, στο μνημείο των εκτελεσθέντων, εσύ επέλεξες μια πράξη άτοπη κι απλού εντυπωσιασμού.
Θέλω επίσης να απευθυνθώ σε έναν άλλο εκπαιδευτικό, που σέβομαι κι εκτιμώ και που χόρευε καμαρωτά στον Αίνο φορώντας έναν κόκκινο μπερέ. Εορτή για τα 80 χρόνια του Δημοκρατικού Στρατού. 2026 – 80 = 1946…
Αλήθεια, αν σας ρώταγε ένας μαθητής σας, «Καλά, δάσκαλε, το ’45 νικήθηκε ο Φασισμός, ο Χίτλερ πέθανε, η Ελλάδα γιόρτασε απελευθέρωση, αυτός ο Στρατός δημιουργήθηκε ένα χρόνο μετά για να πολεμήσει ποιον, δάσκαλε;»
Στην κορωνίδα των μαχών (έτσι λεγόταν και η επιχείρηση, «Κορωνίς»), ο Δαυίδ με 12.000 μαχητές εναντίον του Γολιάθ με 100.000 «Τακτικούς».
Και εδώ σε ρωτάω. Αυτά τα 100.000 παιδιά ήταν ο εχθρός; Ήταν φασίστες; Ήταν δοσίλογοι; Ήταν, όπως λέει και το τραγούδι, «Ράλληδες, ταγματαλήτες, Μπουραντάδες, Γερμανοί»;
Όχι, δάσκαλέ μου. Ήταν ο γιος σου, ο γιος μου, ο αδερφός σου, το παιδί του φίλου σου, ο νεαρός που ίσως να μην ήξερε καν να γράφει και να γνωρίζει τον Μαρξ, ο τσοπανάκος που παρουσιάστηκε να υπηρετήσει… Και σκοτώθηκε από χέρι ΑΔΕΡΦΙΚΟ. Όχι.
Ο εμφύλιος είναι ό,τι πιο σιχαμένο μπορεί να υπάρξει σε μια ανθρώπινη κοινωνία και του πρέπει μόνο η λήθη.
Κλείνοντας, θα παρακαλέσω τον αγαπητό Γιάννη να αναρτήσει κάτω από αυτό το γράμμα μια αληθινή βιωματική ιστορία, που την έγραψα όταν είδα τη σημαία με το σφυροδρέπανο κι ένα κάλεσμα «στα χνάρια των ανταρτών» στον Γράμμο.
Μια ιστορία μνημόσυνο σε έναν που πολέμησε εκεί.
Μπορείτε να διαβάσετε την ιστορία που αναφέρει ο πατέρας Ξενοφώντας Ζαρκάδας κάνοντας κλικ ΕΔΩ
