Διάβασα το κείμενο για τη Ζιζού και τη «δικαίωσή» της.

Διάβασα για την αγωνία, για την ευθύνη απέναντι στα αδέσποτα, για την ανάγκη προστασίας των ζώων και για τη συνείδηση όλων μας.

Και συμφωνώ.

Κάθε ζώο αξίζει προστασία. Κάθε ζώο αξίζει ασφάλεια. Κάθε ζώο αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία.

Αλλά η προστασία των ζώων δεν μπορεί να αρχίζει και να τελειώνει σε ένα μόνο ζώο.

Γιατί υπάρχει και μια άλλη πλευρά αυτής της ιστορίας.

Πριν από την απομάκρυνση της Ζιζού είχαν προηγηθεί σοβαρά περιστατικά στην περιοχή. Υπήρξαν γάτες που έχασαν τη ζωή τους. Υπήρξαν ιδιοκτήτες που κατήγγειλαν τα περιστατικά στις αρμόδιες αρχές. Υπήρξε βιντεοληπτικό υλικό που, σύμφωνα με όσα έχουν καταγγελθεί και εξεταστεί, συνέδεε τον συγκεκριμένο σκύλο με θανάτους γατών.

Η Αστυνομία ενημερώθηκε.

Ο Δήμος ενημερώθηκε.

Ο σκύλος περισυλλέχθηκε από τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Αυτά είναι τα γεγονότα που προηγήθηκαν και δεν μπορούν να διαγραφούν επειδή μια διαφορετική αφήγηση είναι πιο συγκινητική.

Γιατί είναι πολύ εύκολο να μιλάμε για ένα εξαφανισμένο κουτάβι.

Πολύ πιο δύσκολο είναι να μιλήσουμε για τις γάτες που δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους.

Για τους ανθρώπους που τις έχασαν.

Για τα παιδιά που τις περίμεναν.

Για τα ζώα που δεν πρόλαβαν να «ζητήσουν δικαίωση».

Η φιλοζωία δεν είναι διαγωνισμός.

Δεν χρειάζεται να επιλέξουμε ανάμεσα στη Ζιζού και στις γάτες.

Δεν χρειάζεται να μισήσουμε ένα ζώο για να προστατεύσουμε ένα άλλο.

Και σίγουρα δεν χρειάζεται να αποδώσουμε σε έναν σκύλο ανθρώπινη «κακία» ή «ενοχή».

Χρειάζεται όμως υπευθυνότητα.

Όταν υπάρχει ένα ζώο για το οποίο έχουν καταγγελθεί σοβαρά περιστατικά και υπάρχουν στοιχεία που έχουν τεθεί υπόψη των αρμόδιων αρχών, το ερώτημα δεν είναι αν αγαπάμε ή δεν αγαπάμε το ζώο.

Το ερώτημα είναι:

Πώς εξασφαλίζουμε ότι δεν θα κινδυνεύσουν άλλα ζώα;

Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα.

Και εδώ θα σταθώ σε μία φράση του αρχικού κειμένου:

«Ένα ζώο συντροφιάς δεν έχει ανάγκη μόνο από τροφή. Έχει ανάγκη από ασφάλεια.»

Σωστά.

Ακριβώς αυτό ζητάμε κι εμείς.

Ασφάλεια.

Ασφάλεια για τη Ζιζού.

Ασφάλεια για τις γάτες.

Ασφάλεια για όλα τα ζώα της γειτονιάς.

Γιατί τι νόημα έχει να σώζουμε ένα ζώο, αν ταυτόχρονα αφήνουμε άλλα ζώα εκτεθειμένα σε κίνδυνο;

Και κάτι ακόμη:

Το να ζητά κάποιος υπεύθυνη διαχείριση ενός σκύλου δεν σημαίνει ότι μισεί τα σκυλιά.

Το να φοβάται κάποιος για τη γάτα του δεν σημαίνει ότι είναι «εναντίον των ζώων».

Το να ζητά κάποιος από έναν ιδιοκτήτη να τηρεί τους κανόνες ασφαλούς φύλαξης και κυκλοφορίας ενός ζώου δεν σημαίνει ότι θέλει να τιμωρηθεί το ζώο.

Σημαίνει ότι προσπαθεί να προστατεύσει τη ζωή.

Και η ζωή μιας γάτας δεν αξίζει λιγότερο επειδή είναι γάτα.

Η αγάπη ενός ανθρώπου για τη γάτα του δεν αξίζει λιγότερο επειδή δεν έχει φωτογραφίες με δεκάδες αδέσποτα.

Ας μην κάνουμε λοιπόν τη φιλοζωία επιλεκτική.

Ας μην ακούμε μόνο την πλευρά που προκαλεί τη μεγαλύτερη συγκίνηση.

Ας ακούσουμε όλους.

Ας ακούσουμε τους ανθρώπους που έχασαν τις γάτες τους.

Ας ακούσουμε τους κατοίκους που φοβούνται για τα ζώα τους.

Ας ακούσουμε τα στοιχεία.

Και ας αφήσουμε τις αρμόδιες αρχές να κρίνουν τι πραγματικά συνέβη και ποια μέτρα πρέπει να ληφθούν.

Κανείς δεν ζητά εκδίκηση από τη Ζιζού.

Ζητάμε υπευθυνότητα.

Ζητάμε ασφάλεια.

Ζητάμε να μην περιμένουμε να χαθεί άλλη γάτα για να αναρωτηθούμε εκ των υστέρων αν θα μπορούσαμε να είχαμε προλάβει κάτι.

Γιατί τότε θα είναι αργά.

Η πραγματική φιλοζωία δεν προστατεύει μόνο αυτόν που φωνάζει πιο δυνατά.

Προστατεύει και εκείνον που δεν μπορεί να μιλήσει.

Τη Ζιζού.

Τις γάτες που χάθηκαν.
Τις γάτες που ζουν σήμερα στη γειτονιά.
Και κάθε ζώο που έχει ανάγκη από εμάς.

Αυτή είναι η δικαίωση που αξίζουν όλα τα ζώα.

Μαρία Μαντά