Καθημερινά βραχνάς για χιλιάδες νοικοκυριά:

«Τι θα φάμε αύριο;»

«Τι θα μείνει για τα παιδιά;»

«Φρούτα δεν πήρες; Γάλα έχουν;»

«Με πήραν από το φροντιστήριο, δεν έχουμε πληρώσει εδώ και δύο μήνες».

Νύχτες απόγνωσης και αϋπνίας για τα απαραίτητα. Πολλές φορές η απελπισία δίνει τη θέση της στο κλάμα. Και η διάθεση για χαρά, χαμόγελο και συμμετοχή στη ζωή των παιδιών γίνεται εφιάλτης. Η μιζέρια φέρνει γκρίνια…

Τι φταίει; Τι συμβαίνει με τον οικογενειακό προϋπολογισμό; Γιατί βιώνουμε την ακρίβεια σε όλο της το μεγαλείο; Γιατί τα παιδικά ματάκια αντικρίζουν τις φράουλες και τα κεράσια σαν πολυπόθητο θησαυρό; Ποιος γονιός δεν νιώθει ανίκανος όταν αναγκάζεται να στερήσει από το παιδί του το παιχνίδι ή το παιδικό πάρτι γενεθλίων;

Μέτρα που «εφαρμόζει» η κυβέρνηση… Στους απλούς ανθρώπους που ζουν με έναν μισθό, τα μέτρα αυτά αφήνουν μόνο έναν χλευασμό ή μια πικρία στο πρόσωπο. Οι καταναλωτές εξακολουθούν να νιώθουν άβολα κοιτώντας βασικά προϊόντα στα ράφια των   supermarket φορά με διαφορετική τιμή. Κάποιους, στις μικρές κοινωνίες, τους συναντάς στο άλλο market , όπου κάποιο προϊόν είναι σίγουρα φθηνότερο.

Ένας αγώνας δρόμου μετρημένος στα γραμμάρια, μέχρι να φτάσει το φαγητό στην κατσαρόλα.

Η αισχροκέρδεια κρατεί καλά.

Παρόλο που τα μέτρα εναντίον της και οι έλεγχοι στην αγορά παραμένουν σε ισχύ, η πραγματικότητα για πολλά νοικοκυριά είναι τελείως διαφορετική.

Τα όρια της φτώχειας έχουν περάσει σε άλλο επίπεδο.

Οι ανατιμήσεις στα νωπά φρούτα και λαχανικά καλπάζουν. Για τα νησιά, ούτε λόγος.

Στην Κεφαλονιά, όπου το μεταφορικό κόστος επιβαρύνει επιπλέον τις τιμές πολλών προϊόντων, οι καταναλωτές δηλώνουν ότι το καλάθι supermarket  παραμένει σημαντικά ακριβότερο σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Οικογένειες και συνταξιούχοι αναφέρουν ότι αναγκάζονται να περιορίσουν τις αγορές τους ή να στραφούν σε προϊόντα ιδιωτικής ετικέτας των αλυσίδων, για να ανταποκριθούν στο αυξημένο κόστος ζωής, γλιτώνοντας έστω και δύο-τρία ευρώ συνολικά.

Παράξενο είναι επίσης το γεγονός ότι, ενώ ο επίσημος πληθωρισμός εμφανίζεται σχετικά συγκρατημένος, η αίσθηση των πολιτών είναι τελείως διαφορετική. Καθημερινά status και διαδικτυακές συζητήσεις μαρτυρούν ότι οι πολίτες δυσκολεύονται να ολοκληρώσουν τις εβδομαδιαίες αγορές τους με λιγότερα από 60 έως 80 ευρώ, ακόμη και για τις πιο βασικές ανάγκες.

Το βασικό ερώτημα παραμένει: Τα μέτρα αρκούν για να ανακουφίσουν ουσιαστικά τα νοικοκυριά; 

Η καθημερινότητα δείχνει πως η μάχη με την ακρίβεια δεν έχει ακόμη κερδηθεί,  ιδιαίτερα κατά την τουριστική περίοδο, όταν η ζήτηση αυξάνεται και οι πιέσεις στην αγορά γίνονται εντονότερες.

Η ζωή συνεχίζεται με τους πλούσιους να γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.

 Εύα Αλιβιζάτου