“Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ”. Ένα βιβλίο που κάθε φορά που το διαβάζεις, η ωριμότητα των χρόνων και των εμπειριών σου αλλάζουν την ίδια την ανάγνωση και φανερώνουν καινούργια, κρυφά νοήματα, πίσω από τις λέξεις του συγγραφέα.

Και αναρωτιέται κανείς, πόσα ακόμα λαμπερά πρόσωπα με αστραφτερά χαμόγελα και ναρκισιστική ομορφιά θα συναντήσει στην πραγματική ζωή, που πίσω τους θα κρύβουν ένα σκοτεινό πορτραίτο. Ο νεαρός Ντόριαν πιστεύει πολύ στην ομορφιά του και στην ικανοποίηση των αισθήσεων του. Συνειδητοποιωντας ότι μια μέρα η ομορφιά του θα χαθεί, συμφωνεί να πουλήσει την ψυχή του με αντάλλαγμα το πορτραίτο που φιλοτέχνησε ο ζωγράφος φίλος του, να γεράζει αντί εκείνου. Έτσι το πορτραίτο του αρχίζει να ασχημαίνει και να “πληγώνεται” κάθε φορά που ο Ντόριαν, προκειμένου να βιώσει κάθε πτυχή ηδονισμού, πράττει κάτι κακό, που όμως δεν έχει αντίκτυπο πουθενά αλλού, παρά μόνο στη δική του ψυχη-πορτραίτο.

” Ο μόνος τρόπος να ξεφορτωθείς έναν πειρασμό είναι να ενδώσεις σ΄αυτόν”, λέει ο συγγραφέας, μέσα από τα λόγια του πρωταγωνιστή του. Για κάθε πράξη και επιλογή μας όμως, υπάρχει ένα κόστος, το αντίκτυπο στην ψυχή μας.

Το βαρύτερο όμως αμάρτημα του Ντόριαν ήταν ο πόνος που προκάλεσε σε κάποιον άλλον, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει τη δική του επιθυμία. Έχει άραγε η ζωή νόημα αν στο βωμό του δικού σου θέλω, διαλύεις τον κόσμο του συνανθρώπου σου; Θα αντέξεις κάποτε να κοιτάξεις κατά πρόσωπο την ασχήμια του πορτραίτου σου; Θα αντέξεις να κοιτάξεις την ψυχή σου;

Φωτεινή Μπαμπαλή