Αυτογνωσία, αξιοπρέπεια και αγωνιστικό πνεύμα
Πανελλήνιες 2021

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ανοίγουν τα φτερά τους. Είναι αποδημητικά πουλιά. Επιστρέφουν επειδή αγαπούν αυτόν τον ευλογημένο τόπο που τα ανάστησε. Τον αγαπούν τούτο τον τόπο σχεδόν με αυταπάρνηση. Κι αυτό δεν είναι εμφανές. Τούτες οι γενιές ξέρουν να κρύβουν, να κρατάνε καλά κρυμμένα “μυστικά και ντοκουμέντα…” Γνωρίζουν, επίσης καλά, πως τούτος ο τόπος ταιριάζει σα σύμβολο αλλά και κυριολεκτικά στο ταξίδι της ζωής το οποίο νομοτελειακά εμπεριέχει το νόστο.

Ένα ταξίδι που, παρά τους ισχυρισμούς του Καβάφη, θα έχει και Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες και άγριους Ποσειδώνες αλλά παράλληλα θα συνοδεύεται από χρώματα κι αρώματα και πολλά καλοκαιρινά πρωινά σε “λιμένας πρωτοειδωμένους….” Για τούτο το ταξίδι θα έπρεπε η πολιτεία να τους παρέχει το γερό σκαρί, να τους ράψει και να φιλοτεχνήσει τα πανιά, να συνδράμει στον ούριο άνεμο. Φρούδες ελπίδες καλλιεργημένες στο υπέδαφος της εμπορίας ελπίδων. Μια πολιτεία φρούτο μιας κοινωνίας αλλοπρόσαλλης, κυκλοθυμικής και ενίοτε σχιζοφρενικής είναι ανίκανη να ψυχανεμιστεί τούτες τις αναγκαιότητες. Δεμένη στο άρμα του εγωισμού, του ατομικισμού του στενού κοντόφθαλμου συμφέροντος και ταυτόχρονα του υλικού ευδαιμονισμού που έχει συνθλίψει κάθε στοιχείο αυτού που λέμε ανθρωπιά: τις δυνατότητες του έλλογου όντος.

Μια κοινωνία που ψυχορραγεί στη βία, στην παράνοια μιας λογικής κομμένης και ραμμένης στα μέτρα των μικροπολιτικών συμφερόντων κάθε είδους εξουσίας. Μια κοινωνία πολύ συχνά εχθρική και ανάλγητη. Μιας κοινωνίας που τους κληροδοτήθηκε η οποία όμως, καθώς φαίνεται, δεν είναι ικανή να ανακόψει το πέταγμα, να ματαιώσει το ταξίδι.

Οι νέες γενιές, μπορεί να μην το δείχνουν, είναι θυμωμένες και ενίοτε υφέρπει στη σκέψη τους οργή. Παράλληλα είναι παράξενα προσγειωμένες. Ίσως να αναγκάστηκαν να ωριμάσουν λόγω των ειδικών συνθηκών – οικονομική κρίση ,κοινωνική κατάπτωση, πανδημία – αλλά δεν γέρασαν πριν την ώρα της. Και προς πείσμα των δυσκοίλιων κινδυνολόγων αυτές οι γενιές που έρχονται ξέρουν την αξία του γέλιου και ξέρουν να γελούν, ξέρουν να συγχρωτίζονται, ξέρουν να κάνουν παρέα, ξέρουν να κατανοούν και να σέβονται το διαφορετικό. Δεν εμφορούνται από ρατσισμό, από φανατισμό.

Αυτές οι γενιές αγκάλιασαν τα προσφυγόπουλα, αγκάλιασαν τους μετανάστες συμμαθητές με τέτοιο τρόπο που ίσως να μην υπάρχει όμοιος σε άλλο μέρος του κόσμου. Έχουν δίψα και πάθος για τη ζωή κι ας μη φαίνεται, υφέρπει κάτω από τις φιλοδοξίες και τις επιθυμίες τους. Οι γενιές που έρχονται δεν πείθονται, αμφισβητούν με αυστηρότητα κάθε πολιτικάντη και επίδοξο καθοδηγητή. Είναι δημιουργικά καχύποπτες. Έχουν αρχίσει να διαβάζουν και να περνούν από την κρησάρα του μυαλού κάθε λόγο κάθε πράξη χωρίς να λένε πολλά: τα λόγια και οι πράξεις είναι από μόνα τους απαντήσεις.

Έχουν αρχίσει να ενδιαφέρονται για τη σωστή εκμάθηση της γλώσσας και προσπαθούν γι’αυτό. Έχουν ευγένεια. Ναι! Έχουν ευγένεια ψυχής και καθαρό βλέμμα. Το γεγονός πως όλα αυτά δεν τα επιδεικνύουν μπορεί να σημαίνει πολλά που κανείς ακόμη δεν μπορεί να αποτιμήσει και να πει τι σημαίνουν για το μέλλον. Νομίζω πως είναι κοντά στο να κάνουν πράξη και να διεκδικήσουν για όλους ως αυτονόητα τρία στοιχεία που θα διαδραματίσουν σπουδαίο ρόλο στη διεκδίκηση του μέλλοντός τους. Δηλαδή: Να είστε αταλάντευτοι στη κατοχύρωση της αξιοπρέπειάς σας – προσοχή όχι του καθωσπρεπισμού που πρέπει να καταπολεμηθεί – να έχετε αυτογνωσία επειδή αυτή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την εντιμότητα – δίχως αυτογνωσία δεν υπάρχει εντιμότητα – και, τέλος να έχετε αγωνιστικό πνεύμα, να μην κάνετε άλλες εκπτώσεις – μακριά από τη νοοτροπία for sale ότι πουλήσαμε, πουλήσαμε.

Στην Ιωάννα Δ.
Δημήτρης Γ. Ραυτόπουλος
φωτογραφία: Δεν χάθηκαν όλα…