Εικόνα τίτλου.  Με αγάπη από τον Βόλο. Η γέφυρα στην παραλία και το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.

Προαιώνια τα ερωτήματα «Να ζει κανείς ή να μη ζει;», να ζει ή να φυτοζωεί; Να ζει ορυόμενος ή να προσαρμοστεί; Να ζει και αιώνια  να πολιτικολογεί ή πίσω απ΄την αυλαία κρυμμένος, να παρακολουθεί; Να ζει και να ομιλεί ή συναινώντας να ωφελείται, παντός καιρού, προσαρμογή;

Ιδού τα ερωτήματα και αντίστοιχα προκύπτουν και οι θεατρικοί ρόλοι! Γιατί, τι είναι η ζωή μας αν όχι ένα θέατρο; Γιατί, τι είναι το θέατρο, αν όχι κομμάτια της ζωής μας;

Αν λοιπόν φανταστούμε τον «ενάρετο» βίο μας, κάποια από τα πιο πάνω ερωτήματα μας ταιριάζει, κάπου έχει ο καθένας μας σταματήσει. Ή μήπως, οι πιο πολλοί, Ο.Φ.Α. Όπου Φυσάει ο Άνεμος  δηλαδή! Δεν το πιστεύω, δεν είναι έτσι οι πολλοί!

Όλοι έχουν δίκιο και όλοι έχουν άδικο! Το θέμα είναι ποιος θα πείσει ποιόν, ώστε να βαρύνει με το μέρος του η ζυγαριά, να γίνουνε πολλοί, να είναι  οι νικητές πλειοψηφικοί, όμως σε τι; στην καλή ζωή; στην ιδεολογία της ουτοπίας; στην “λίγα και καλά” philosophie; Στην «άσε τα βουβάλια να μαλώνουν, μακριά από τη σκόνη τους εσύ»;

Γιατί ο καθένας προσπαθεί να σε πάει στο «γήπεδό» του, εκεί που αποδίδει και τον ευνοεί!

Αντί  πρότασης ή βαρύγδουπης ετυμηγορίας, θα αναφερθώ σε μια μικρή ιστορία, στην προτροπή επωνύμου προς ανώνυμο/η πολίτη, δεν έχει σημασία το φύλο!

Αυτός ο επώνυμος, δεν έχει επίσης σημασία ο χώρος που έχει αναδειχθεί, είχε πολλούς φίλους  όπως και πολλούς εχθρούς! Όταν συνάντησε πρώτη φορά τον ή την ανώνυμη πολίτη, είπε «Μην τους αναζητάς, άσε να σε ζητάνε!». Ακαταλαβίστικο στιγμιαία, αλλά προς ερμηνεία  δια βίου, από τον/την ανώνυμο πολίτη! «Τι θέλει να μου πει;»!

Σε άλλη συνάντηση μεταγενέστερα, λέει ο επώνυμος θυμόσοφος, τω ανωνύμω! «Η σκάλα αυτή δεν έχει γυρισμό». Ανέβαιναν ο ένας μπρος ο/η άλλος/η, πίσω, μια φρακαρισμένη από κόσμο, στριφτή μεταλλική σκάλα!

Άει στο καλό επώνυμε της ύλης και της ψυχής θυμόσοφε, σκέφτηκε εντός, ο/η anonymous, πάλι θα με προβληματίσεις; Άει στο καλό!

Κι όμως ο επώνυμος, πάλι κατάφερε «να γράψει»!

Τι μου λέει, σκέφτηκε ο/η anonymous, χωρίς πλάτες και στήριξη που διάολο να πας τη σήμερον διεφθαρμένη μέρα; Αργεί πολύ η μέθοδος και σήμερα η εποχή μας «τρέχει». Οι μετά θάνατον αναγνωρίσεις πέθαναν, Ζήτω η Επιβίωση, σκέφτηκε ο/η anonymous και ας ήταν οπαδός του αντιθέτου!

Ήξερε φαίνεται, σε ποιόν ή σε ποιάν μίλαγε ο Επώνυμος!

Μου άρεσε η ιστορία που έπεσε στην αντίληψή μου! Γι αυτό, θα προτείνω το ίδιο!

«Τα έργα μας να είναι τόσο αξιόλογα, που να μην δέχονται αμφισβητήσεις από πουθενά, Δεξιά, Αριστερά, Βορρά και Νότο»!

Να μας αναζητούν και να μην τρέχουμε πίσω από κανέναν. Αυτό λέγεται Πολιτικό Έργο, με άλλα λόγια, Αγάπη για τη Ζωή και για τον Άνθρωπο, αντάμα!

«Που νάβρω ένα Ζεϊμπέκικο»…. να θυμόμαστε, το ζεϊμπέκικο είναι μοναχικός χορός!