Σάββατο 25 Ιουνίου 2022
26 C
Argostoli

kefaloniastatus@gmail.com

Εφημερεύοντα Φαρμακεία

spot_img

ΜΕΝΟΥ / ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Τα μολύβια του Βρανά, μάτια γαλανά και ο Ηπειρώτης δάσκαλος

Γράφει η Σοφία Αράβου - Παπαδάτου

Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν την άποψη των αρθρογράφων τους και όχι κατά ανάγκη του kefaloniastatus.gr

Εικόνα τίτλου: «Λόγος γραπτός, προφορικός και λυρικός» Α.Σ. 2022. Ακρυλικό σε καμβά 0.40χ0.30μ

Τα μολύβια και η καλλιγραφία στη λογοτεχνία

«Που πάνε τόσα μολύβια που σου φέρνω, τα χάνεις ή τα δίνεις;» ρώταγε ο πατέρας της, μηχανικός σχεδιασμού πριν το 60 στη Βιομηχανία Ελληνικού Μολυβιού Βρανά, στο Αιγάλεω, στην Ιερά Οδό. «Προμηθευτές της Ελληνικής Βουλής», καμάρωνε ο πατέρας της! «Κάποια χαρίζω, αφού έχουμε πολλά, κάποια χάνω…» απαντούσε,  τα ελαττωματικά που φεύγαν από την παραγωγή πολλά κατέληγαν στο σπίτι τους.  Κακιά ψυχρή κι ανάποδη η αντιπαροχή, η αστυφιλία, το άδειασμα της επαρχίας και η γιγαντο-μεγέθυνση δυο τριών πόλεων, αλλά ο κόσμος είχε δουλειές, πλούτισαν μέχρι και οι πρόσφυγες του 1922, όσοι δεν ήρθαν με έτοιμο μπεζαχτά δηλαδή. Αν ήθελες να δουλέψεις δούλευες σε δυο και τρεις δουλειές. Ο πατέρας της, εξτρά τα βράδια, δίδασκε και σε τεχνικές σχολές, Περιστέρι, Ασπρόπυργο….

Πρώτη δημοτικού, ο πατέρας τής έντυσε με μπλε κόλλα χαρτί  το βιβλιαράκι «Βιογραφίες Ελλήνων Ποιητών και Λογοτεχνών», άκου πράγματα πρώτη δημοτικού! Κολλημένη άσπρη-μπλε ριγέ ετικέτα επάνω, με το όνομά της.  Στο περιθώριο κάποιων σελίδων το χεράκι της έγραφε με μολύβι, γράμματα-καλλιγραφίες με ουρίτσες. Έμοιαζε με ζωγραφική το α, το φ, το ι, σαν να χόρευαν ή τα έπαιρνε ο αέρας. «Δεν χρειάζονται τόσες ουρές» την παρατηρούσε η δασκάλα, στο ιδιωτικό, το δεύτερο τότε στο Περιστέρι, μετά του Κερκυραίου,  οδός Αρκαδίου. Τις υπόλοιπες τάξεις πήγε στο τρίτο ιδιωτικό που άνοιξε στην Κωνσταντινουπόλεως. Ακολούθησε τη δασκάλα της που λάτρευε, όταν έφτιαξε το δικό της σχολείο. Ερχόταν το σχολικό και την έπαιρνε κάθε μέρα από το σπίτι, δίπλα στα Προσφυγικά της Σάμου, της Ραιδεστού, δεν ήθελαν δημόσιο οι γονείς της.

«Λοιπόν, πού πάνε τα μολύβια;» συνέχιζε ο πατέρας που την έβλεπε και λίγο αφηρημένη τελευταία… εκείνος τη διάβαζε… μέχρι που νευρίασε για το ανάποδο όμικρον… έκτοτε μονάχη! «Θα μου πεις για τα μολύβια;». Δεν του είπε ποτέ «τα χάνω, μου πέφτουν τα πιο πολλά…» έλεγε, αλλά τα χάριζε στον…  ούτε το όνομα του δεν θυμάται πια, ούτε καν το σχήμα τού προσώπου του. Άραγε, εκείνος  βρήκε το μπλε βιβλιαράκι της που χάθηκε ή μήπως η δασκάλα; δε θυμάται. Το χεράκι που το ξάφρισε από τη σάκα της, σε δυο-τρεις μέρες το έφερε στο σχολείο χωρίς το μπλε ντύμα, το είπε για δικό του. Γιατί όμως, σε ιδιωτικό  φοιτούσε, δεν είχε λεφτά να αγοράσει; Ή μήπως ήταν γεννημένο κλεφτρόνι; Τον πρόδωσαν τα καλλιγραφικά της γράμματα, ένα κάπα εδώ, ένα ταυ πιο πέρα, ένα μη, που έμοιαζε σκουλήκι, αναπαραστάσεις στο περιθώριο του κειμένου με τα μολύβια του Βρανά! Την έπαιρνε και στο σχεδιαστήριο ο πατέρας, κάποιες φορές, ζωγράφιζε δίπλα του να περνά η ώρα! Το βιβλιαράκι της το έδωσε, η δασκάλα, χωρίς να πει πού βρέθηκε, της το  είπε όμως εκείνος… «πώς τον έλεγαν;»  το είχε δει στην τσάντα… του άλλου που το σούφρωσε… «πώς τους λέγαν και τους δυό;»  δεν θυμάται… πρώτη δημοτικού ήταν! Συνέχισε να του χαρίζει μολύβια, σκέτα ή με χρυσαφί μεταλλικό καπάκι, μια χαρακιά επάνω, να μη σπάει και να παίρνει αέρα να μη φρακάρει η μύτη… τέντωνε το χεράκι της… «θέλεις ένα μολύβι σήμερα;» τον ρώταγε. «Ναι, θέλω», το έπαιρνε, ήταν η αφορμή  να βρίσκεται  συνέχεια κοντά του, πλατωνικά και ανείπωτα!

Μάτια μπλε και καστανά

Στο νέο σχολείο της αγαπημένης της δασκάλας, τετάρτη ήταν;  Ίσως!  Όλες ερωτοχτυπημένες  με τον… κατάληξη επιθέτου   –ιδης,  Πόντιος μάλλον. Όλες τσιμπημένες, μαζί κι εκείνη,   ξανθός γαλανομάτης, ο καλύτερος μαθητής της τάξης, σημασία δεν έδινε σε κανένα κορίτσι. Αγέρωχος, περήφανος, σιγά μην τις καταδεχτεί! Τον άλλον με τα καστανά ματάκια που τη λάτρευε, πώς τον έλεγαν (κατάληξη –λας;) ούτε να τον δει, ούτε να τον ακούσει, γιατί άραγε; Στις γυμναστικές επιδείξεις, τι σπαθιά, τι στολές, τι γαϊτανάκια και ευρωπαϊκοί χοροί μαζί με τα παραδοσιακά, ιδιωτικό γαρ, χαμός, όλες έτρεχαν κοντά στον γαλανομάτη πρίγκιπα να κάνουνε ζευγάρι, εκείνος αλλού, στο θρόνο του,  διάλεγε αργά και τελευταίος, ήξερε, τον περίμεναν! Διαφωνούσε άτυπα, γλώσσα του σώματος,  με όλες αυτές τις θεατρινίστικες φανφάρες ο Ηπειρώτης δάσκαλος, αλλά… οι εργοδότες είχαν τον πρώτο λόγο! Οι γυμνάστριες τους ξεθέωναν όμως στο χορό και τις πιρουέτες, καλό το λες! Τα δημόσια μόνο παραδοσιακά και παρελάσεις, άντε και κανένα βουκολικό θεατρικό… εκεί, στα ιδιωτικά,  γυμναστική μέχρι θανάτου και επιδείξεις μιούζικαλ! Τα απολάμβανε όλα, οι πρόσφυγες παππούδες  ήταν πια μεσοαστοί, το ίδιο και οι γονείς!

Ο Ηπειρώτης δάσκαλος

Τελειόφοιτη πια, τί της άρεσε σ΄αυτόν τον άνθρωπο; Όλα επάνω του ήταν τρίγωνα, το κεφάλι, πλατεία και ταψί, πάνω πλευρά του τρίγωνου πρόσωπου, το σώμα μέτριο ύψος, τρίγωνο κι αυτό, μα όλα τρίγωνα; Τίποτα δεν έβλεπε όταν άρχιζε εκείνος να μιλάει, μόνο ένα στόμα χαρισματικό, καθήλωνε, τι λόγος!  Και πιο κάτω, ένα τρίγωνο άνοιγμα στο πουκάμισο βαθειά ανοιγμένο, άλλο τίποτα δεν έβλεπε η μικρή! Εκείνος είχε αναλάβει την αρχαία τραγωδία στις παραστάσεις και όλα τα θεατρικά, τα ποιήματα,  να καταλάβουν δυο πράγματα τα παιδιά πριν βάλουν τη χλαμύδα! Όταν έκανε μάθημα, δεν ήταν μάθημα αυτό, διάλογος και διαλεκτική μαζί, χάζευε η εντεκάχρονη ή μήπως δώδεκα;  Πώς πέρναγε η ώρα, δεν κουνιόταν κι ας τριβέλιζε στ΄αυτιά της το κουδούνι! Ο λόγος του  άσμα ασμάτων, τραγούδι των Ηπειρωτών Χαλκιάδων,  του Λάκη Χαλκιά είπε αργότερα, του έφερνε και λίγο, αυτά της έμειναν από εκείνον!

Ποιος ξέρει πώς τον κοίταζε η μικρή, ο βήχας, το χρήμα και ο θαυμασμός ή όπως αλλιώς το λέμε,  δεν κρύβονται! Ούτε στα δύο μέτρα δεν τον πλησίαζε. Μόνο όταν εκείνος αρραβωνιάστηκε τη δασκαλίτσα της δευτέρας, πανέμορφη και εξαιρετική δασκάλα…. πλησίασε το κοριτσάκι να ευχηθεί … ατάραχη… «Να ζήσετε» είπε, «Ευχαριστούμε», απάντησε χαρούμενη η δασκαλίτσα…. κι εκείνος… άρπαξε το τεντωμένο χέρι της μαθήτριάς του, μέσα στα δυο του χέρια….  «…κι εγώ θα σε θυμάμαι», είπε με ζέση, στη δική της ουδέτερη ευχή!

«Θεέ μου, ποιός ξέρει πως τον κοίταζα, στο μάθημα!», σκέφτηκε η μικρή, έκανε μεταβολή και έτρεξε  κοντά στις φίλες της, να εξαφανιστεί!

Σιγά που δεν θα καταλάβαινε, ο «γάτος» Ηπειρώτης!

Και πάθια της Πρωτοβάθμιας, τα λες!

……………………………………….

Για τα 100 χρόνια από το 1922, θα κλείσει στο επόμενο η «Τριλογία των Παιδευτικών Ερώτων» με τη Δευτεροβάθμια ……. για σήμερα, Λάκης, Πέτρος Χαλκιάς-γιος και πατέρας. Πετρολούκας Χαλκιάς, μίξη κλαρίνου με Pink Floyd!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

3,714ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,393ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
11ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
85ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

error: Το περιεχόμενο προστατεύεται