*Φωτογραφία: Άρτεμη Νεοφύτου

Κάθομαι και κοιτάω την οθόνη. Έχω τι να γράψω, αλλά δεν θέλω να το γράψω. Δεν θέλω να μιλήσω για αυτό, ή μάλλον θέλω, αλλά δεν μπορώ. Όχι δεν είμαι ικανή, ικανή ίσως να είμαι (λίγο), ίσως ακόμα να είμαι και έτοιμη, αλλά αρνούμαι. Ποιος μου το ζητά; Κανείς. Εγώ μου το ζητάω, εγώ το θέλω, εγώ αρνούμαι.

Αναρωτιέστε αν χάζεψα; Θεωρείτε όλα τα παραπάνω παράνοια; Ίσως και να είναι. Σήμερα λοιπόν θα ασχοληθώ με δύο θέματα άσχετα μεταξύ τους, γιατί έτσι μου ήρθε και σας ζητώ συγγνώμη. Το ένα είναι η μετακίνηση έξι και το άλλο η εργασιακή μεταρρύθμιση στην Ισπανία. Ναι στην Ισπανία, με την δική μας μεταρρύθμιση δεν έχω όρεξη να ασχοληθώ, δικάστε με κυρίες και κύριοι, δεν με νοιάζει.

Τα τελευταία δύο Σαββατοκύριακα μπορούμε να πάμε εκδρομούλα, να περπατήσουμε σε καμιά ραχούλα, που έχουμε καιρό να δούμε, ή ακόμα, επειδή το νησάκι μας είναι μεγάλο, να δούμε και καμιά παραλία που δεν έχουμε ξαναδεί. Το αποτέλεσμα αυτού του μέτρου είναι άνθρωποι χαμογελαστοί, άνθρωποι που δεν έχουν ιδέα γιατί στερήθηκαν αυτή την δυνατότητα τόσο καιρό, μιας και κανένας υγειονομικός λόγος δεν υπήρχε.

Πάμε Ισπανία τώρα, αφού δεν έχω καταφέρει να πάω κανονικά, πάμε όλοι μαζί ένα γρήγορο νοερό ταξίδι. Στην χώρα εκείνη, λοιπόν, που καθόλου δεν της λείπει η τρέλα, αποφάσισαν να δοκιμάσουν κάτι τρομερό, την τετραήμερη εργασία! Ένα μέτρο που μοιάζει αμιγώς φιλεργατικό, αλλά οι στατιστικές υπόσχονται ότι δεν βλάπτει τα κέρδη των κεφαλαιούχων το αντίθετο μάλιστα, επιστημονικές έρευνες διασφαλίζουν ότι οι λιγότερες ώρες και οι καλύτερες συνθήκες εργασίας αυξάνουν την παραγωγικότητα του εκάστοτε εργαζόμενου, άρα και το κέρδος της επιχείρησης. Για ένα μεγάλο κομμάτι εργοδοτών τα παραπάνω αποτελούν ψιλά γράμματα. Η υπερεργασία σκοτώνει με ποικίλους τρόπους, σωματικά, ψυχικά, κοινωνικά και αυτό για κάποιον περίεργο λόγο μοιάζει να μην μας αφορά σαν χώρα.

Στο δικό μας το «χωριό» κάποιοι τα έχουν βάλει πάλι με το οχτάωρο, κάποιοι συγκεκριμένοι, είναι παράγοντες οικονομικοί, πολιτικοί, κοινωνικοί. Εμείς κλεισμένοι στα σπίτια μας, βλέπουμε το έτσι και αλλιώς τραυματισμένο οχτάωρο να απομακρύνεται όλο και περισσότερο. Η «κανονικότητα» μειδιά και μας κλείνει πονηρά το μάτι. Τουλάχιστον η Πρωτομαγιά είναι πάντα επίκαιρη.

Υ.Γ.: 1. Αυτό που αλήθεια ήθελα να πω δεν το είπα.
Υ.Γ.: 2. Μετά από τον Ραχόι ήρθε η άνοιξη στην Ισπανία, οπότε και εμείς δεν το βάζουμε κάτω.