Αρχικά, ζητάω συγγνώμη που τόλμησα να πειράξω τον εκπληκτικό στοίχο του Σεφέρη κατά αυτό τον τρόπο, ντρέπομαι λίγο, αλλά όχι αρκετά, ώστε να κρατηθώ. Τώρα που πιάνει η ζέστη και τα μεσημέρια προκαλούν μια γλυκιά βαριεστιμάρα, μια διάθεση να παραιτηθείς λίγες ώρες από τη ζωή, εμένα με βασανίζουν φιλοσοφικά ερωτήματα.
Γιατί, ας πούμε, όλοι ξέρουν ότι γιορτάζουμε τα διακόσια χρόνια από την επανάσταση του ΄21 και δεν ξέρουν ότι πρέπει να κάνουμε και έτερη χοροεσπερίδα για να γιορτάσουμε τα σαράντα ευλογημένα χρόνια που είμαστε στην ΕΕ; Κάτι μου έρχεται στο νου σαν απάντηση, αλλά επειδή δεν είναι πρέπον να εκφράζεται κανείς έτσι, προς το παρόν, θα το αποφύγω, αργότερα δεν ξέρω, αν θα μπορώ.
Για καλή μας τύχη και παρά το γεγονός ότι είμαστε ξεχασιάρηδες σαν λαός, δεν συμβαίνει το ίδιο και με την κεφαλή αυτού του τόπου, ξέρετε ποιον εννοώ… ναι ναι αυτόν! Θυμήθηκε λοιπόν ο καλός αυτός κύριος πως την 1η του Ιανουαρίου κλείσαμε σαράντα «συναρπαστικά» χρόνια, ναι συναρπαστικά, αυτό το επίθετο χρησιμοποίησε για να περιγράψει την διαδρομή που έχει διανύσει η χώρα από την ένταξή της στην τότε ΕΟΚ έως σήμερα. Υποθέτω ότι το πάρτι δεν έγινε την 1η του Γενάρη, είτε γιατί είχαμε lockdown, είτε γιατί είναι η γιορτή του Άγιου Βασίλη και δεν είναι σωστό να πέφτουν όλες οι χαρές ταυτόχρονα. Αν έχεις, όμως, σχέδιο και πρόγραμμα δεν σου ξεφεύγει τίποτα, έτσι πριν μερικές μέρες βρέθηκε η κατάλληλη στιγμή για την προαναφερθείσα χοροεσπερίδα.
Αξιοσέβαστες κυρίες και αξιοσέβαστοι κύριοι συγκεντρώθηκαν στον όμορφο και πάντοτε αποστειρωμένο χώρο του Ζαππείου, τήρησαν τις προβλεπόμενες από τους κανονισμούς αποστάσεις, άκουσαν την ομιλία της κεφαλής του τόπου με τη δέουσα προσοχή, άκουσαν και ένα τραγουδάκι, μπουφέ δεν ξέρω αν είχε. Είναι προφανές ότι η βραδιά, ή απόγευμα, ή πρωί, δεν ξέρω τι ώρα ήταν και δεν έχει μεγάλη σημασία, φαντάζει ειδυλλιακή και πολλοί από εσάς θα ζηλέψουν που δεν ήταν εκεί, μην σκάτε, ούτε εμένα με κάλεσαν, αλλά δύο-τρία σχόλια μπορώ να τα κάνω και θα τα κάνω. Δεν με σταματάει κάτι!
Θα αρχίσω από την αλφαβήτα. Η Μόνικα, η τραγουδίστρια που επιλέχθηκε για να ντύσει μουσικά την εκδήλωση, ούτε εμένα μου άρεσε, και η αλήθεια είναι πως δεν μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής. Είμαστε όλοι ελεύθεροι να έχουμε άποψη για ένα καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, να το εγκρίνουμε, ή να το απορρίπτουμε, αλλά όποιος κρίνει το «περιτύλιγμα» με το σεξιστικό τρόπο που κατά κύριο λόγο κρίθηκε η Μόνικα, μακριά από εμάς, μακριά και από εκείνη.
Τώρα πάμε στο αγαπημένο μου, στην ομιλία της κεφαλής του τόπου. «Η ένταξη της Ελλάδος στην Ευρώπη αποτελεί πλέον αδιαπραγμάτευτη συνιστώσα της ταυτότητας της χώρας μας» μας ενημέρωσε ο πρωθυπουργός. Η ένταξη της Ελλάδος στην Ευρώπη… στην Ευρώπη ξαναλέω, πριν, υποθέτω, δεν ανήκαμε σε κάποια ήπειρο, ίσως πριν το ’81 να ήμασταν νησί. Έλα μωρέ καημένη, θα μου πείτε, εν τη ρύμη του λόγου το είπε ο άνθρωπος, θα μπορούσες να το έχεις κάνει και εσύ αυτό το λάθος. Ναι, εγώ θα μπορούσα να το κάνω αυτό το λάθος, ο πρωθυπουργός σε μια έτοιμη ομιλία όχι. Άκουσα προσεκτικά όλη του την ομιλία και η αναφορά στην Ευρώπη αντί σε ΕΟΚ και ΕΕ είναι φανερό ότι είναι εσκεμμένη και κατά την ταπεινή μου άποψη συνδέεται με την άλλη λεξούλα «αδιαπραγμάτευτη». Αδιαπραγμάτευτα η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη, αλλά η συμμετοχή στην ΕΕ και στην κάθε ΕΕ, δηλαδή σε κάθε συνασπισμό κρατών είναι διαπραγματεύσιμη. Η αναφορά σε όσους έχουν κατά καιρούς ασκήσει κριτική στην ΕΟΚ ή την ΕΕ ως «αντιευρωπαϊστές» ή σκέτο «λαϊκιστές» έγινε σίγουρα για να ακουστεί σε εντός της χώρας αυτιά, ωστόσο, η ίδια η προσπάθειά του να υποβαθμίσει το κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που ασκεί κριτική, καθιστά σαφές και πως δεν το σέβεται και πως το φοβάται.
«Η Ευρώπη είναι πολλά περισσότερα από ένα ταμείο. Είναι μία κοινή αντίληψη για τη ζωή, για την οικονομία και την κοινωνία, που προσφέρει δικαιώματα, αλλά γεννά και υποχρεώσεις» μας ενημέρωσε λίγο μετά με ύφος σίγουρο και αποφασιστικό. Πάλι η Ευρώπη, η ΕΕ πουθενά, γιατί πώς ν΄ αρνηθεί κανείς ότι υπάρχουν κοινές πολιτιστικές συνισταμένες στους λαούς της Ευρώπης; Δεν μπορεί, φυσικά, να το αρνηθεί, αλλά οι λαοί της Ευρώπης δεν είναι όλοι στην ΕΕ, και είτε μπουν σε αυτή, είτε βγουν από αυτή οι κοινές μας αντιλήψεις θα είναι εκεί. Αυτό που μπορεί να αλλάξει είναι η οικονομική πολιτική ενός κράτους (βλέπε Ηνωμένο Βασίλειο), και κατ΄ επέκταση η συμμετοχή του ή όχι σε ένα συνασπισμό με «κοινό» ταμείο.
Το να έχεις μια πολιτική άποψη υπέρ ή κατά της παραμονής της Ελλάδας στην ΕΕ είναι θεμιτό, μπορούμε να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε. Το να ταυτίζεις εσκεμμένα την Ευρώπη και τον ευρωπαϊκό πολιτισμό με την ΕΕ και ότι αυτή συνεπάγεται, ώστε να καταφέρεις να περάσεις υποσυνείδητα στον κόσμο την πολιτική σου θέση σαν μονόδρομο, χωρίς να επιχειρηματολογήσεις, αν δεν είναι λαϊκισμός, είναι σίγουρα δημαγωγία.
