Ένα ποίημα από τη φιλόλογο Ειρήνη Τζαννάτου μέσα στο οποίο αποτυπώνεται ο δύσκολος αποχωρισμός με τον καλύτερο και διαχρονικότερο φίλο του ανθρώπου.

Νήμα μας όρισαν οι μοίρες για ζωή .
Μικρό ή μεγαλο, χρωματιστό ή μονοχρωμο
με κόμπους ή χωρίς…
Ένα νήμα, ο χρόνος μας.

Και οι αριθμοί που προσμετρούν
τις ώρες, τους αιώνες, τα χρόνια, τις στιγμές
Αφέντες, άρχοντες, χωρίς αμφισβητήσεις, χωρίς αντιπολίτευση.

Δεκατρία και μισό
για
μια σταγόνα υγρών ματιών,
ένα ζεστό καταφύγιο για τη χαρά και τη λύπη μου,
ένα λουτρό τρυφεροτητας,
ένα ίαμα μικρών καθημερινών απελπισιών.

Δεκατρία και μισό το νήμα το δικό σου, Λούση.
Μικρό και μεγάλο ταυτόχρονα.
Χνούδι, στο χαώδες κλωστήριο
χαλί, στα μέσα μου.

Ειρήνη Τζαννάτου