Η Ζιζού ζητά δικαίωση. Και μαζί της δοκιμάζεται η συνείδηση όλων μας.

Για τα αδέσποτα μιλούν πολλοί. Για την πραγματική ευθύνη απέναντί τους, πολύ λιγότεροι.

Πριν από λίγες εβδομάδες, από την περιοχή των λαϊκών κατοικιών, χάθηκε η Ζιζού. Ένα πανέμορφο κουτάβι, μόλις έξι μηνών, που είχε κερδίσει την αγάπη πολλών ανθρώπων.

Από την πρώτη στιγμή δέχθηκα δεκάδες ενημερώσεις από συμπολίτες. Ανθρώπους που καθημερινά φροντίζουν και ταΐζουν αδέσποτα, αλλά και κατοίκους της περιοχής που περιέγραψαν όσα, σύμφωνα με τις μαρτυρίες τους, είδαν να συμβαίνουν.

Οι καταγγελίες είναι συγκεκριμένες. Οι μαρτυρίες επίσης. Σύμφωνα με αυτές, η Ζιζού αρχικά απομακρύνθηκε από τον χώρο όπου βρισκόταν, στη συνέχεια δέθηκε έξω από κατοικία και αργότερα τοποθετήθηκε στο πορτμπαγκάζ αυτοκινήτου, ενώ άνθρωποι που βρίσκονταν στο σημείο φώναζαν: «Άστο κάτω! Πού την πας;». Από εκείνη τη στιγμή τα ίχνη της χάθηκαν.

Είκοσι ημέρες μετά, παρά τις επώνυμες καταγγελίες και τις πληροφορίες που έχουν δοθεί στις αρμόδιες αρχές, η Ζιζού δεν έχει εντοπιστεί.

Μίλησα προσωπικά με τον άνθρωπο που κατονομάζεται στις καταγγελίες. Έφυγα από αυτή τη συζήτηση με ακόμη περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις. Πιστεύω βαθιά ότι η αλήθεια αργά ή γρήγορα θα αποκαλυφθεί. Αν χρειαστεί να κινηθεί γη και ουρανός, θα γίνει.

Μακάρι να διαψευστώ. Μακάρι η Ζιζού να βρεθεί ζωντανή. Όσο όμως περνούν οι ημέρες, η αγωνία μεγαλώνει.

Και εδώ αρχίζει η ευθύνη όλων μας.

Στο δικό μου σπίτι, παρότι ζω σε ενοίκιο, φιλοξενώ τρία μικρόσωμα σκυλάκια. Γνωρίζω πολύ καλά ότι δεν έχουν όλοι την τύχη να έχουν δίπλα τους γείτονες και ιδιοκτήτες με κατανόηση και ευαισθησία.

Δεν απευθύνομαι στους ανθρώπους που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στα αδέσποτα. Δεν απευθύνομαι στην κυρία Ασπασία και σε όλους εκείνους που καθημερινά, αθόρυβα και χωρίς αντάλλαγμα, ταΐζουν, περιθάλπουν και σώζουν ψυχές.

Απευθύνομαι σε όλους τους υπόλοιπους.

Σε όσους πιστεύουν ότι ένα κομμάτι ψωμί είναι αρκετό.

Δεν είναι.

Ένα ζώο συντροφιάς δεν έχει ανάγκη μόνο από τροφή. Έχει ανάγκη από ασφάλεια. Από μια ζεστή γωνιά. Από φροντίδα. Από αγάπη. Από μια αγκαλιά.

Όταν ένα κουτάβι σε κοιτάζει στα μάτια, δεν ζητά απλώς να χορτάσει. Ζητά να μην το εγκαταλείψεις.

Η Ζιζού, μόλις έξι μηνών, δεν είχε ανάγκη να γίνει μία ακόμη φωτογραφία σε αναρτήσεις αναζήτησης. Είχε ανάγκη από προστασία.

Σχεδόν ολόκληρο το Αργοστόλι την αναζητά. Και θα συνεχίσει να την αναζητά.

Η Δικαιοσύνη έχει πλέον τον λόγο. Όποιος γνωρίζει οτιδήποτε, έχει χρέος να το καταθέσει στις αρμόδιες αρχές. Γιατί η υπόθεση της Ζιζού δεν αφορά μόνο ένα σκυλάκι.

Αφορά το ποιοι είμαστε ως κοινωνία.

Και μια κοινωνία που σιωπά απέναντι στην κακοποίηση των πιο ανυπεράσπιστων πλασμάτων, αργά ή γρήγορα θα βρεθεί αντιμέτωπη με τη δική της σιωπή.

Για τη Ζιζού. Για κάθε ανυπεράσπιστο πλάσμα. Για την ανθρωπιά που δεν πρέπει να χαθεί.