Το γεγονός ότι οι συμμετέχοντες στην επιτροπή κλινικοί ιατροί εξέφρασαν όλοι αρνητική άποψη στο αίτημα της Κυβέρνησης για την δια ζώσης επαναλειτουργία των Λυκείων είναι τρομακτικό. Αναρωτιέμαι, μόνο εγώ άκουσα τον κ. Βασιλακόπουλο να λέει: «όταν ο επιπολασμός την νόσου είναι μεγάλος και το self test βγει αρνητικό ΔΕΝ το δεχόμαστε»;
Θέλω πραγματικά να στείλω το παιδί μου στο σχολείο, όμως επί ένα χρόνο κάνω αυστηρότατη καραντίνα και νιώθω ότι όλη η προσπάθεια μου πάει χαμένη. Όταν την προηγούμενη εβδομάδα ανιχνεύτηκαν στο νησί μας 2 παιδιά θετικά στη COVID-19 και την επόμενη μέρα 20 παιδιά πήγαν για test επειδή είχαν έρθει σε επαφή με τα θετικά κρούσματα μάλλον δεν τηρούν όλοι τα μέτρα για την αποφυγή της εξάπλωσης. Προφανώς δεν έχουμε όλοι τον ίδιο τρόπο αντιμετώπισης μιας έκτακτης κατάστασης.
Εγώ μάλλον είμαι από αυτούς που φοβούνται περισσότερο. Και φοβάμαι γιατί το νησί είναι πλέον στο βαθύ κόκκινο.
Φοβάμαι γιατί το νοσοκομείο μας, εδώ και καιρό, καταρρέει, με μια μόνο γιατρό για τα περιστατικά COVID.
Φοβάμαι γιατί αυτή τη στιγμή νοσούν δικοί μου άνθρωποι εδώ και στην Αθήνα, εκ των οποίων ο ένας 42 ετών, χωρίς υποκείμενο νόσημα νοσεί βαριά.
Φοβάμαι γιατί αναγνωρίζω την ανησυχία και το φόβο στη φωνή τους, όταν μπορούν να μιλήσουν.
Φοβάμαι γιατί δεν υπάρχει διαθέσιμη ΜΕΘ σε όλη τη χώρα.
Φοβάμαι γιατί η πλειοψηφία των νοσηλευόμενων είναι 20-50.
Φοβάμαι γιατί δεν έχω εμβολιαστεί και μάλλον θα εμβολιαστώ σε κάνα δίμηνο. Φοβάμαι γιατί πλέον νοσούν σοβαρά και τα παιδιά.
Φοβάμαι γιατί τα παιδιά που νοσήσαν μπορεί και 6 μήνες μετά να χρειαστεί να αντιμετωπίσουν παρενέργειες από τον COVID.
Φοβάμαι γιατί στις σχολικές αίθουσες συγκεντρώνονται 20 μαθητές και το μόνο μέτρο που εφαρμόζεται είναι αυτό της μάσκας, ικανός αερισμός δεν μπορεί να υπάρχει στις σχολικές αίθουσες με παράθυρα μόνο στον ένα τοίχο και η απόσταση των 2 μέτρων δεν μπορεί να τηρηθεί, εκτός αν η αίθουσα είναι 150 μ2.
Φοβάμαι γιατί οι εκπαιδευτικοί είναι και αυτοί ανεμβολίαστοι.
Φοβάμαι γιατί νιώθω ότι επιχειρείται μια βεβιασμένη επιστροφή στην κανονικότητα.
Και τέλος φοβάμαι τις καθαρά πολιτικές αποφάσεις εν μέσω υγειονομικής κρίσης.
Ρεγγίνα Βαλλιανάτου
