Δευτέρα 15 Αυγούστου 2022
29 C
Argostoli

kefaloniastatus@gmail.com

Εφημερεύοντα Φαρμακεία

spot_img

ΜΕΝΟΥ / ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Για να τετραγωνίσεις τον κύκλο βάλτον μέσα στο τετράγωνο, δε γίνεται αλλιώς… | Δημήτρης Ραυτόπουλος

Με το που στρίψει ο Ιούνης και φτάσει στο κατώφλι και πιαστεί στα κάγκελα για να ανέβει στην αυλή, με τις βασανιστικές ζέστες και τους αποπνιχτικούς καύσωνες στον ώμο, αρχίζω να κοιτάζω με αγωνιώδη καχυποψία μια μια, στη σειρά, όλες τις λατρεμένες ηλεκτρικές οικιακές συσκευές . Ας πούμε, περνώντας μπροστά από το ψυγείο, το σχήμα του οποίου πληγώνει την αισθητική μου με το ατσούμπαλο, απρόσωπο σχήμα του, θυμάμαι το Ιζόλα που έζησε 40 ολόκληρα χρόνια κατασκευασμένο με το σκεπτικό και την ευγένεια ενός αντικειμένου που έμπαινε σε ένα λαϊκό σπίτι.

Περνώντας, το λοιπόν, μπροστά από αυτό το επίτευγμα της νέας τεχνολογίας, με τον απαιτούμενο τρόμο φωλιασμένο στο βλέμμα, κοιτάζω λοξά τη θερμοκρασία. Εντάξει λέω, κομπλέ. Έπειτα κατευθύνομαι ακροποδητί προς την κουζίνα και πριν βάλω το μπρίκι για καφέ χαϊδεύω με περίσσια στοργή τα μάτια της , κυρίως εκείνο του καφέ, ενώ από μέσα μου μια φωνή που αναδύεται λέει στην τούρκικη κουζίνα(Beko) – ούτε μια ηλεκτρική κουζίνα δεν είμαστε πλέον ικανοί να παράξουμε – : “… μωρή εσύ μην χαλάσεις φέτος… please!”.

Αφού πιω τον καφέ μου, σκεπτόμενος περίπου ό,τι σκέφτεσαι και εσύ: αν θα πάω για μπάνιο και που για να μη μου τη σπάσουν οι νεοαφιχθέντες νεοβάρβαροι με τις χονδροειδείς, τζιποειδείς συμπεριφορές τους, αν έχω μάσκες για να πάω στο σούπερμαρκετ, τι θα κάνω το απόγευμα και τι το βράδυ, ποιους θέλω να συναντήσω και ποιους οφείλω να αποφύγω για να διαφυλάξω την πνευματική μου ισορροπία, και, αναπολώντας, βέβαια, τα πρωινά που είχαμε ταχυδρόμο να περιμένουμε ένα γράμμα και εφημερίδες να διαβάσουμε με ηρεμία και κρίση τις ειδήσεις, αφού, το λοιπόν, πιω τον καφέ μου φορτώνω ράθυμα με αργές και ρυθμικές κινήσεις το πλυντήριο ενώ κατά βάθος τρέμει η ψυχή μου για την επικείμενη βλάβη, το παινεύω: “Βρε τι τεχνολογία είσαι συ! Ατιμούλικο!”. Και μόλις το φορτώσω απομακρύνομαι με ελαφρά πηδηματάκια για να μην του προκαλέσω καμιά εγκεφαλική σύγχυση, ναι, διαθέτει εγκέφαλο…

Το θερμοσίφωνο το απαξιώ, είχα πάντοτε ένα σύμπλεγμα μαζί του. Εντούτοις κάνω το Σταυρό να μην πάθει πάλι κάτι εκείνο το πράγμα, αντίσταση μάλλον το λένε. Εξυπακούεται ότι προσεύχομαι για όλες τις άλλες ηλεκτρικές συσκευές αλλά και αντικείμενα τα οποία έχουν μια περίεργη τάση προς την φθορά που με εκνευρίζει αφάνταστα.

Όμως, οϊμέ!!! Όλες αυτές οι ξεκάθαρα παράωρες, σπαστικές κινήσεις μου συνήθως αποτυγχάνουν παταγωδώς. Έτσι και φέτος. Το σκηνικό της φετινής ιλαροτραγωδίας το άνοιξε θριαμβευτικά το ψυγείο. Γιατί ρε; Τι σου ζητάμε; Ένα ποτηράκι κρύο νεράκι και, άντε, δροσερά φρούτα. Απαιτήσεις είναι αυτές; Στη δεύτερη πράξη εισήλθε, εξίσου θριαμβευτικά η κουζίνα. Ευτυχώς χάλασε ο φούρνος και έτσι εγώ συνέχισα απερίσπαστα να πίνω τον καφέ μου κάνοντας τις ίδιες πάντα σκέψεις…

Επρόκειτο για την φθαρμένη αντίσταση – αυτή λέγεται έτσι στα σίγουρα, καρατσεκαρισμένο, που έλεγε η Μαλβίνα – η οποία βέβαια παραλίγο να κάψει όλες τις αντιστάσεις της δικής μου υπομονής…

Τη σκυτάλη, στην τρίτη πράξη, πήρε θριαμβευτικότατα το πλυντήριο. Φαντάσου σχεδόν ένα μήνα, καλοκαιριάτικα, πλύσιμο στο χέρι. Σκέφτηκα τους νευρώνες του εγκέφαλό του, αλλά, τελικά, ήταν το λάστιχο του κάδου, λεπτομέρειες…

Και την έξοδο της ιλαροτραγωδίας έγραψε με το αίμα το θερμοσίφωνο …

Μπορεί να αμφιβάλεις για την αλήθεια του σεναρίου – δικαίωμά σου – λάβε, όμως, υπόψη σου πως η πραγματικότητα ξεπερνάει οποιαδήποτε φαντασία! Τότε ένιωσα απέναντι στις ηλεκτρικές συσκευές τη απόλυτη μοναξιά και αντιλήφθηκα πως όλοι απέναντι σ’αυτές είμαστε: “Φτωχοί και μόνοι, ανυπεράσπιστοι, καουμπόι”. Αν, και για να είμαι ειλικρινής, στο nothing city, όπου διαβιώ αισθάνομαι πως περισσότερο μοιάζω στην προσωπικότητα του Άβερελ Ντάλτον και έτσι στα δύσκολα για να αποφύγω δυσάρεστες καταστάσεις κάνω την κλασική του ερώτηση: “Πότε θα φάμε ρε παιδιά;” και αποχωρώ παίρνοντας για ενθύμιο τη σιδερένια μπάλα της φυλακής στο χέρι, το αριστερό, εξυπονοείται…

Αμ δε που θα τελείωνε εδώ! Κάπου ενδιάμεσα τρύπησε το ψυγείο του αυτοκινήτου… Μ’ αυτό όμως δεν ασχολήθηκα σχεδόν καθόλου, ας είναι καλά ο Κύμης που το φρόντισε ερχόμενος στο γαλατικό χωριό μέσα στο λιοπύρι και δυο φορές παρακαλώ.

Αναζητώντας εναγωνίως τους τεχνίτες όπου γης και κυρίως στο nothing city, κάναμε διάφορα τάματα με σκοπό να ευοδωθούν οι επιθυμίες μας να πλύνουμε κάνα ρουχαλάκι – καταλαβαίνεις – να φάμε κάνα φαγάκι, να πιούμε δροσερό νεράκι, να κάνουμε κάνα μπανάκι…

Του κάκου, σχεδόν ένα μήνα και ίσως παραπάνω ζήσαμε ένα ιδιότυπο survivor διαπιστώνοντας ακόμη μια φορά πως για να έχεις τη πολυτέλεια της εξυπηρέτησης δεν πρέπει να είσαι ένα λαϊκό σπίτι αλλά μάλλον λαϊκιστής ή να ανήκεις σε τρεις άλλες φυλές: είτε σε εκείνη των τουριστικών επιχειρήσεων είτε σε εκείνη της τοπικής μπουρζουαζίας είτε σε΄αυτή των επαγγελμάτων της μεσαίας τάξης. Δεν θα διακινδυνεύσω άλλο την ψυχική ισσοροπία γι’αυτό : “Θου κύριε φυλακήν τω στόματί μου και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου”. Πάω για νεράκι, μπανάκι και φαγάκι. Εν ολίγοις επιστρέφω στην κανονικότητα μου η οποία εξαρτάται και από τις ηλεκτρικές συσκευές… Αλλοίμονο, για φαντάσου…

Δ. Γ. Ραυτόπουλος
Παράωρα κείμενα

Προηγούμενο άρθροΤο μεγάλο μας πλιάτσικο
Επόμενο άρθροΟ Ιστός Της Πηνελόπης

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

3,714ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,393ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
11ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
85ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

error: Το περιεχόμενο προστατεύεται