Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2023
10.7 C
Argostoli

kefaloniastatus@gmail.com

Εφημερεύοντα Φαρμακεία

spot_img

ΜΕΝΟΥ / ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Πρώτη ημέρα στο σχολείο | Αρετή Γραμμόζη Παπαδημάτου

Aπό το βράδυ ετοίμασα τη τσάντα μου για το σχολείο! Έβαλα μέσα στη τσίγκινη κασετίνα μου το ένα και μοναδικό μολύβι μου και μια σβήστρα. Η τσίγκινη κασετίνα μου δεν ήταν αγορασμένη. Που να βρεθούν λεφτά για την αγορά του; Ένα μακρόστενο κουτί ήταν, που το είχε η Μάϊα (γιαγιά) μου στο μπαούλο της (ενθύμιο από τον άνδρα της, που φύλαγε τον καπνό του) και την κατάλληλη στιγμή μου το έδωσε για κασετίνα. Για μένα όμως ήταν η κασετίνα μου! Έβαλα και τη πλάκα και το κονδύλι στη σχολική υφαντή τσάντα μου και περίμενα με ανυπομονησία να πάω σχολείο.

Το σχολείο του χωριού μας, ακόμη και σήμερα είναι το επιβλητικότερο κτίσμα του χωριού μας, οπότε , τότε στα μάτια μου φάνταζε πελώριο.

Πρώτη ημέρα λοιπόν, συγκεντρωθήκαμε στο προαύλιο για να κάνουμε τη προσευχή μας και παράλληλα να χωριστούμε σε τάξεις. Μπήκαμε στις τάξεις και η δασκάλα μας υπέδειξε τις θέσεις στα ξύλινα θρανία εκείνης της εποχής. Στην πρώτη τάξη είχα για δασκάλα την κυρία Ελισάβετ. Έμενε σ’ ένα ανεξάρτητο δωμάτιο του κτιρίου του σχολείου μας.

Εγώ πάντως, όπως έλεγαν οι δικοί μου, ήμουν προχωρημένη στα γράμματα. Ήδη ήξερα και έγραφα όλη την αλφαβήτα. Με είχε εκπαιδεύσει σ’ αυτό η θεία Ρίτα, αδελφή της μάνας μου, όσο έμενα μαζί με τη γιαγιά στην Κόνιτσα.

Βγάλαμε τις πλάκες μας μαζί με την κιμωλία και το σφουγγαράκι που ήταν δεμένα επάνω της. Αυτό ήταν το πρόχειρο τετράδιο της εποχής για την πρώτη τάξη. Και ένα επιπλέον τετράδιο με ένα μολύβι, για να καθαρογράφουμε στο σπίτι μας το γράμμα που είχαμε μάθει. Το τετράδιο και το μολύβι ήταν καινούργια αγορασμένα από το υστέρημα της μάνας μας.

Ακόμη θυμάμαι το τετράδιο. Ο Κολοκοτρώνης σε κίτρινο φόντο δαφνοστεφανωμένος γύρω – γύρω. Άγριος μου φαινόταν και τότε λίγα πράγματα ήξερα γι’ αυτόν, ό,τι είχα ακούσει από τα μεγαλύτερα παιδιά του χωριού μας. Μου είχε κάνει όμως εντύπωση, που η ίδια φωτογραφία που ήταν στο τετράδιο, κοσμούσε και τους τοίχους του σχολείου μας μαζί με άλλα πρόσωπα δαφνοστεφανωμένα και εκείνα. Άκουγα τα μεγάλα παιδιά που όλους, τους αποκαλούσαν ήρωες και έλεγαν τα ονόματά τους. Καραϊσκάκης, Διάκος, Μπουμπουλίνα, Παπαφλέσσας κλπ.

Πέρασε η πρώτη ημέρα και επιστροφή στο σπίτι.
Μόλις μπήκα στο σπίτι, η μανούλα μου ανοίγει τη τσάντα μου και επιθεωρεί το περιεχόμενο. Το μολύβι; πού είναι το μολύβι; άφαντο! Το είχα χάσει; μου το είχαν πάρει; Ακόμη θυμάμαι την πίκρα και το δάκρυ στα μάτια της. Πού να βρει λεφτά να μου αγοράσει ξανά μολύβι;
“Πρόσεχε παιδί μου τα πράγματά σου. Κοίταζε τη τσάντα σου εάν έχεις όλα τα πράγματα μέσα”, μου είπε.

Το απόγευμα ήρθε και η μάνα μου στο σχολείο (τότε κάναμε και απόγευμα σχολείο). Ψάξαμε για το μολύβι αλλά που να βρεθεί. Στο γυρισμό για το σπίτι, σταματήσαμε σ’ ένα μαγαζί στο χωριό και με το τεφτέρι (επί πιστώσει) μου αγόρασε καινούργιο μολύβι.
“Την τσάντα σου και τα μάτια σου”, μου είπε η μάνα μου.

Και από τότε μέχρι που έφυγα από το χωριό, μου είχε γίνει συνήθεια στο τέλος της σχολικής ημέρας να κοιτάζω την τσάντα μου, εάν όλα ήταν μέσα. Πλάκα, σφουγγαράκι, κονδύλι, τετράδιο, μολύβι και σβήστρα μέσα στη κασετίνα.

Την τσάντα την έχω ακόμη.. Καμιά σχέση με τις σημερινές τσάντες! μια απλή υφασμάτινη πλεγμένη στον αργαλειό τσάντα, αλλά τόσο πολύτιμη!

Κάθε φορά που τη βρίσκω μπροστά μου, νοερά βρίσκομαι στο σχολείο του χωριού μου γίνομαι μικρό παιδί και αφουγκράζομαι τους απόηχους από τα κυπροκούδουνα, τα γαβγίσματα και τα βελάσματα των κοπαδιών της Βαλαώρας στις πλαγιές της Νεμέρτσικας.
Καλή σχολική χρονιά!

Αρετή Γραμμόζη Παπαδημάτου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

error: Το περιεχόμενο προστατεύεται