«…Να σκοτώνονται οι λαοί, για τ΄ αφέντη το φαϊ».

Σε εννιά λέξεις, ο Βάρναλης περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο, τη μήτρα που γεννά τον κάθε ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

‘Εναν τέτοιο πόλεμο ζούμε και σήμερα, με αιτία του, τη χάραξη νέων δρόμων ενέργειας, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των χωρών, τις νέες σφαίρες επιρροής. Τα προσχήματα και οι αφορμές πάντα τα ίδια. Το “μάρμαρο” για όλα αυτά το πληρώνουν όπως πάντα οι λαοί με το αίμα τους, τον ξεριζωμό και την προσφυγιά.

Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και το τέλος της ιστορίας κατά το αφήγημα του αστικού κόσμου (που παραδόξως, ενώ γι΄αυτούς τέλειωσε, συνεχίζουν να βρίσκονται στο σωστό μέρος της, όπως δήλωσε πρόσφατα ο πρωθυπουργός), αφού η ελευθερία και η δημοκρατία «νίκησαν και εμπεδώθηκαν!», αφού όλοι – μα όλοι ζούμε καλύτερα από ποτέ!, Να σου πάλι άλλος ένας πόλεμος, στην Ευρώπη ξανά, αν και δεν έχει καμία σημασία το πού.

Οι χθεσινοί μακελάρηδες ΗΠΑ, ΕΕ, ΝΑΤΟ μαζί με τα φερέφωνα τους, σήμερα κλαίνε και οδύρονται για το θανατικό. Έτοιμοι ωστόσο για το επόμενο, μιας και το ξέρουν καλά το παιχνίδι.

Οι λέξεις χάνουν το νόημα τους και την ουσία τους.
Ο Μπρεχτ στο ποίημα του «Γερμανικό εγχειρίδιο πολέμου» λέει:
«Όμως η ειρήνη τους και ο πόλεμός τους,
Μοιάζουν όπως ο άνεμος κι η θύελλα,
……..
Υπήρχαν νικητές και νικημένοι.
Στους νικημένους, ο φτωχός λαός Πέθαινε απ’ την πείνα,
Στους νικητές, ο φτωχός λαός Πέθαινε το ίδιο».
Είναι ώρα, οι λαοί, που μόνο αυτοί έχουν τελικά τη δύναμη, να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους και η ευχή για ειρήνη και αδελφοσύνη να αποκτήσει την πραγματική της διάσταση.

«…αν ξυπνήσεις, μονομιάς θα ΄ρθει ανάποδα ο ντουνιάς».
Γεράσιμος Δαναλάτος