Δευτέρα 5 Ιουνίου 2023
20.5 C
Argostoli

kefaloniastatus@gmail.com

Εφημερεύοντα Φαρμακεία

spot_img

ΜΕΝΟΥ / ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Μια κάποια Αποκριά | Αρετή Γραμμόζη Παπαδημάτου

Εικόνα άρθρου: Jerry Apostolatos

Πόσο θα ήμουν; 4 ή 5 χρονών (πεντέμισι χρονών ήμουν όταν πέθανε ο πατέρας μου τον Αύγουστο του 58). Τέτοιες ημέρες αποκριάτικες. Ο πατέρας στο σπίτι. Έτυχε αυτή την ημέρα να είναι στο σπίτι. Μια δυο φορές τον μήνα ερχόταν, να κάνει ένα μπάνιο της προκοπής, να αλλάξει, να πάρει ρούχα καθαρά μαζί του, να δώσει τον μισθό του στην οικογένειά του. Πιστικός ήταν, εκεί γύρω στα χωριά του Πωγωνίου. Και όπως όλοι οι άνδρες του χωριού, εκείνο το απόγευμα ανηφόρισε και εκείνος στο μεσοχώρι του χωριού μας. Να πει μια κουβέντα με τους χωριανούς, να πιει μια ρακή.

Εμείς τα παιδιά, εγώ και η αδελφή μου, κάπου ενοχληθήκαμε που έφυγε για το καφενείο. Κάποια στιγμή που η μάνα μας και η γιαγιά μας ήταν απορροφημένες με τις δουλειές του σπιτιού, βρήκαμε την ευκαιρία και βγαίνοντας κρυφά στο σοκάκι, τρέξαμε γρήγορα και πήραμε και εμείς τον ανήφορο για το μεσοχώρι. Πιασμένες από το χέρι ψάχναμε από καφενείο σε καφενείο να βρούμε τον πατέρα μας.

Από το κρύο τα τζάμια των καφενείων ήταν θολά και εμείς απ’ έξω με δυσκολία μπορούσαμε να διακρίνουμε τα πρόσωπα στον εσωτερικό χώρο. Εγώ σαν πιο μεγάλη ίσως και πιο τολμηρή, όταν άνοιγε καμιά πόρτα κατά την είσοδο/έξοδο ενός θαμώνα, έχωνα το κεφάλι μου και έριχνα μια γρήγορη ματιά στο εσωτερικό. Κάποια στιγμή τον εντοπίσαμε έξω από ένα μαγαζί – εκεί που στάθμευε το λεωφορείο – να συνομιλεί με κάποιον χωριανό. Χωμένοι και οι δύο στις κάπες τους, έλεγαν τα δικά τους. Μόλις μας είδε, ξαφνιάστηκε. “Τι κάνετε εδώ μες το κρύο” μας αποπήρε κάπως αυστηρά, αλλά ευθύς έσκυψε και πήρε τη μικρή αδελφή μου αγκαλιά. Πήρε και εμένα από το χέρι και μπήκαμε μέσα στο μαγαζί.

Δε θυμάμαι ποιος είχε το μαγαζί. Εκείνο που θυμάμαι όμως και είναι ακόμη χαραγμένο στη μνήμη μου, σαν να έγινε χθες, είναι το γεμάτο ποτήρι χαρτοπόλεμο, που άδειασε ο μαγαζάτορας σε ένα κομμάτι εφημερίδας που το έστριψε σαν χωνί και την χάρτινη προσωπίδα που φόρεσαν στα πρόσωπά μας. Τι ευτυχία!! Άντε γρήγορα στο σπίτι, μας είπε ο πατέρας. Χοροπηδώντας πήραμε τον κατήφορο! Για εμάς εκείνη την στιγμή, δεν υπήρχε κανείς. Μόνο εμείς, οι προσωπίδες μας και ο χαρτοπόλεμος! Καλές Απόκριες!

Αρετή Γραμμόζη – Παπαδημάτου

Από την συλλογή των αφηγημάτων μου “Μνήμες Χαρμολύπης”

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

error: Το περιεχόμενο προστατεύεται