Τα πάντα στο πέρασμά της, θεομηνία να την πω, αμέλλεια ανθρώπινη , εκμετάλλευση, πηγαίο δούλεμα ψυχής, ότι και να πω δε θα βρω την κατάλληλη λέξη.
Μα τα πάντα φωνάζουν γύρω μας και θέλουν να μας προειδοποιήσουν, αλλά όχι , ο Νεοέλληνας, από γεννησημιού του, σπαστικός και εγωίσταρος , μα και πάνω απ όλα ξερόλας, κάνει του κεφαλιού του, αγνοώντας ενημερώσεις και πληροφορίες.
Τι να πεις για τα νοικοκυριά που βλέπεις να επιπλέουν και μαζί τους βουλιάξαν και οι ζωές των ανθρώπων που τους ανήκουν!
Τι να σκεφτείς για τα σπίτια εκείνα που πλημμυρίζουν και η χείρα βοηθείας αργεί πολύ , μα κι η άλλη που ναι για κίνη, έχει γνωμοδοτηθεί ως ακατάλληλη, αφού το περιβάλλον ασκεί την δική του εξουσία απομάκρυνσης των πάντων, για ασφάλειά τους και θέτοντας θέμα πλέον αυτό και μόνο.
Τι να σκαρφιστεί το μυαλό και να σώσει τελευταία στιγμή, ποιον, ποια, ποιους , που ευτυχώς βαρκάρηδες με αντοχή και τόλμη λιονταριού, πέφτουν στα βαθειά, δε μασάνε και σώζουν ζωές ,καθώς οι πλοηγοί των πορειών ζωής μας, πάντα θα χάνουν τις πορείες τους , χωρις όμως να χουν και τις ανάλογες πυξίδες.
Λες και τους ευχαριστούν τα ραντεβού στα τυφλά, εκείνα τα βιώματά μας, που μόνο θλίψη και πόνο θα έχουν και εντοιχισμένα στα χρονοντούλαπά μας, ύδατα, πολλά διάφορα, με ευχές να στερέψουν και αποπλανήσεις των λεγομένων τους, βρισκόμενοι απομονομένει και εκδιωκόμενοι, απ τα ίδια τους τα Πάτρια Εδάφη.
Χαθήκαμε , χάθηκαν, χάνονται και θα χανόμαστε σε μια δίνη της σκέψης μας που παραλογίζεται και στροβυλλίζεται το κάθε της θέλω, στα πρέπει εκείνων των χαρτιών που με τα σταυρωμένα ονόματά τους, πιστεύουν στην ελπίδα, μα κατά τ άλλα επιλέγουν τη σταύρωσή τους, λευκά ή μη , έχουν άλλοι το μαχαίρι και τέμνουν και κόβουν τις δικές τους καρποζωές, σύμφωνα με τα μέτρα και τα σταθμα των ίδιων.
Μόνο που το μέτρο έχει πήχη ασυδοσίας και απελεύθερωσης της παραμικρής ευθύνης και ευαισθησίας, καθώς και τα σταθμά τους, αστάθμητοι παράγοντες για τους σταθμούς της ζωής μας.
Άννα Ζανιδάκη
