Ήταν η ανεμοβλογιά που ήρθε λίγο πριν από τις Πανελλήνιες σαν απρόσκλητος επισκέπτης με πυρετό, εξανθήματα, αϋπνία και μια παράξενη σιωπή στο δωμάτιο ενός εφήβου που είχε ήδη κουραστεί πριν καν αρχίσει. Στο σώμα του σημάδια. Κόκκινα, διάσπαρτα, σαν μικρές διαψεύσεις πάνω στο δέρμα. Στο μυαλό του όμως άλλα σημάδια πιο βαριά: οργανική χημεία που δεν είχε προλάβει να αγαπήσει, κενά χρόνων που δεν γεμίζουν εύκολα, ένα “πρέπει” που τον πίεζε σαν τοίχος. Κι όμως, διάβαζε. Μόνος του. Με ελάχιστα μέσα, χωρίς σιγουριά, με εκείνη τη σιωπηλή αποφασιστικότητα που δεν κάνει θόρυβο αλλά αντέχει.
Για εκείνον, τα δυνατά του χαρτιά ήταν αλλού: Έκθεση. Μαθηματικά. Εκεί έβλεπε δρόμο. Εκεί έβλεπε μέλλον. Το Μαθηματικό τμήμα δεν ήταν απλώς σχολή. Ήταν υπόσχεση στον εαυτό του. Και μετά ήρθε η εξέταση της ζωής — όχι αυτή που περίμενε.
Φυσική: 19.
Ένα αποτέλεσμα που ούτε ο ίδιος δεν πίστευε. Σαν να του άνοιξε ξαφνικά ένα παράθυρο και να μπήκε φως. Για λίγο, όλα έμοιαζαν δυνατά.
Έκθεση: 17.
Σταθερό, τίμιο, ανθρώπινο.
Και ύστερα… Μαθηματικά.
Εκεί που όλα είχαν επενδυθεί. Εκεί που είχαν τοποθετηθεί ελπίδες, ξενύχτια, σιωπές. Ένα 5!
Σαν να κόπηκε απότομα η ανάσα. Όχι μόνο ένας βαθμός. Μια ρωγμή στο αύριο. Στεναχώρια. Κλάμα. Εκείνο το κλάμα που δεν έχει λόγια, μόνο απορία: “Γιατί;”. Κι όμως, δεν τελείωσε εκεί. Γιατί υπήρχε ακόμα η Χημεία. Η “άγνωστη” που έγινε μάχη προσωπική. Μόνος του, σχεδόν από το μηδέν. Και εκεί, μέσα σε μια παράξενη δικαιοσύνη της προσπάθειας, ήρθε το 16. Όχι τέλειο. Αλλά καθαρό. Δίκαιο. Κερδισμένο.
Και κάπου εκεί, οι αριθμοί άρχισαν να αλλάζουν μορφή. Το Μαθηματικό χάθηκε. Η δεύτερη επιλογή έγινε πρώτη πραγματικότητα: Ηλεκτρονικοί της ΑΣΕΤΕΜ της ΣΕΛΕΤΕ. Και τότε γεννήθηκε μέσα του μια φράση, όχι ως σύνθημα, αλλά ως στήριγμα:
Τίποτα στη ζωή δεν είναι τυχαίο. Πήγαινε προς τα εκεί που φυσάει ο ευνοϊκός άνεμος.
Δεν ήταν παραίτηση. Ήταν επιλογή συνέχειας.
Τελείωσε τις σπουδές του με πολύ καλό βαθμό. Και ύστερα κοίταξε πιο μακριά. Αμερική. Όνειρο. Την Αγγλική γλώσσα που είχε μάθει με κόπο. Πτυχίο. Δύναμη. Όμως η πραγματικότητα, σιωπηλή και σταθερή, είπε όχι. Το όνειρο έμεινε μισό — όπως μένουν πολλά όνειρα που δεν ακυρώνονται, απλώς αναστέλλονται.
Όμως η ζωή είχε ήδη πάρει απόφαση.
Ούτε μία μέρα άνεργος. Άμεση εργασία. Σε θέσεις ευθύνης, σε τραπεζικά συστήματα, σε διαχείριση ψηφιακών υποδομών, τότε που όλα αυτά δεν ήταν ακόμη “μόδα”, αλλά σπάνια γνώση.
Και μετά… η εκπαίδευση. Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν μένουν μόνο στη χρήση της γνώσης. Θέλουν να τη μεταδώσουν. Μεταπτυχιακό στην Επιστήμη της Πληροφορίας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Δεύτερο μεταπτυχιακό στις Σπουδές στην Εκπαίδευση στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο.
Με πείσμα. Με επιμονή. Χωρίς θόρυβο.
Χρόνια μετά, οικογένεια. Εξέλιξη. Υπηρεσιακή πορεία. Σήμερα με εγγόνι! Και μια διαδρομή που δεν γράφτηκε ποτέ από τύχη. Και τώρα, εδώ είναι το σημείο που η ιστορία σταματά να είναι απλώς αφήγηση.
Ο έφηβος εκείνος… είναι ο σημερινός Διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Κεφαλληνίας. Και αν υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να ειπωθεί στους υποψηφίους των Πανελλαδικών σήμερα, δεν είναι λόγια μεγάλα. Είναι αυτό:
Δεν σε ορίζουν οι στιγμιαίες αποτυχίες.
Δεν σε τελειώνει ένας βαθμός.
Δεν σε περιορίζει μια διαδρομή που άλλαξε πορεία.
Η ζωή δεν είναι ευθεία γραμμή. Είναι πορεία με στροφές. Και κάποιες φορές, αυτό που μοιάζει με παράκαμψη… είναι ο δρόμος που σε βγάζει πιο μακριά από όσο είχες τολμήσει να φανταστείς.
Και αν κάτι μένει στο τέλος;
Όχι η ανεμοβλογιά.
Όχι το 5.
Αλλά η επιμονή να συνεχίζεις.
Γιατί τίποτα — μα τίποτα — δεν είναι τυχαίο!
Μιλτιάδης Μελισσάς
