Εικόνα: Στιγμιότυπο από το επίσημο βίντεο της παρουσίασης του βιβλίου «Ιθάκη» στο κανάλι YouTube του Αλέξη Τσίπρα.
Η παρουσίαση της Ιθάκης στα Ιωάννινα, το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2026, δεν ήταν απλώς μία ακόμη στάση στην πορεία ενός βιβλίου, ήταν μια στιγμή πολιτικής ρηγμάτωσης και συναισθηματικής φόρτισης. Στο κατάμεστο Συνεδριακό Κέντρο του ξενοδοχείου Du Lac, ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε χωρίς βιασύνη, χωρίς συνθήματα, επιλέγοντας να προτείνει συγκεκριμένες και αναγκαίες ρήξεις ενώ κατάφερε να μιλήσει και στο μυαλό αλλά και στην καρδιά.
Μίλησε για ρήξεις με ένα μοντέλο ανάπτυξης που εξαντλεί την περιφέρεια, με μια οικονομία που παράγει ανισότητες, με μια πολιτική που συχνά αρκείται στη διαχείριση αντί να τολμά τον μετασχηματισμό και το έκανε συνδέοντας ζητήματα που συνήθως αντιμετωπίζονται αποσπασματικά: το δημογραφικό, τη μετανάστευση, την παραγωγή, την τεχνολογία και την καθημερινότητα.
Ιδιαίτερη αξία είχε η αναφορά για άμεση σύνδεση της μεταναστευτικής πολιτικής με το δημογραφικό πρόβλημα, μια σύνδεση που σπάνια ακούγεται τόσο καθαρά από πολιτικό αυτού του βεληνεκούς. Ο Τσίπρας μίλησε για την ανάγκη ενσωμάτωσης ανθρώπων στην παραγωγή και στην κοινωνία, όχι ως «λύση ανάγκης», αλλά ως στρατηγική επιλογή με πολλαπλά οφέλη για μια χώρα που γερνά και ερημώνει. Αυτή η προσέγγιση μας προκάλεσε μεγάλη ικανοποίηση καθώς συνομιλεί με όσα και εμείς έχουμε επισημάνει σε παλαιότερο άρθρο μας για το ίδιο ζήτημα.
Διαβάστε επίσης: “Γιάννης Βαρούχας / “Ο Θάνατος της Ελλάδας” – Λουκέτο σε 750 σχολικές μονάδες“
Στον πυρήνα της ομιλίας του βρέθηκαν επτά ρήξεις με τα κατεστημένα συμφέροντα. Ρήξη με την ενεργειακή εξάρτηση μέσω της ενίσχυσης μη κερδοσκοπικών ενεργειακών κοινοτήτων. Ρήξη με την αποδιάρθρωση της αγροτικής παραγωγής, μέσα από τη θεσμική στήριξη της κοινοτικά υποστηριζόμενης γεωργίας και την αξιοποίηση της ακαλλιέργητης γης. Ρήξη με τη λογική των εισαγωγών και των καρτέλ, μέσω της ενίσχυσης της τοπικής παραγωγής και της κατεύθυνσης δημόσιων δαπανών (για τρόφιμα, υπηρεσίες, σχολεία) προς τους ίδιους τους παραγωγούς της χώρας.
Ξεχωριστή σημασία είχε η αναφορά στην τεχνολογική αυτονομία των αγροτών. Ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε ανοιχτά για την εξάρτηση της σύγχρονης αγροτικής παραγωγής από ξένες, κλειστές ψηφιακές πλατφόρμες και λογισμικά, που μετατρέπουν τον παραγωγό σε εξαρτημένο χρήστη και όχι σε κυρίαρχο της δουλειάς του. Αντιπρότεινε την ανάπτυξη και χρήση ανοιχτών, δημόσιων ή συνεταιριστικών ψηφιακών εργαλείων, προσαρμοσμένων στις ανάγκες των μικρών και μεσαίων αγροτών, ως προϋπόθεση για πραγματική παραγωγική ανασυγκρότηση.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάχθηκε και η χαρακτηριστική αναφορά του στα σχολικά γεύματα. Έφερε το παράδειγμα της Ιταλίας, όπου τα γεύματα στα σχολεία είναι βιολογικά, ποιοτικά και συνδεδεμένα με την τοπική παραγωγή και τον διατροφικό πολιτισμό. Αντιπαρέβαλε το παραπάνω στοιχείο με τη χώρα μας, όπου συχνά τα σχολικά γεύματα αντιμετωπίζονται ως κόστος προς ελαχιστοποίηση και όχι ως επένδυση στη δημόσια υγεία, στην αγροτική παραγωγή και στην κοινωνική συνοχή. Ένα μικρό, καθημερινό παράδειγμα που όμως συμπυκνώνει μια ολόκληρη πολιτική φιλοσοφία.
Το πάνελ, με τη συμμετοχή του γιατρού Γιώργου Μπουλμπασάκου, που πρόσφατα αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ, και του Πέτρου Κόκκαλη, επιβεβαίωσε ότι η διεύρυνση του εγχειρήματος είναι δεδομένη. Όχι ως άθροισμα προσώπων, αλλά ως πολιτική και κοινωνική ανάγκη.
Ανάμεσα στο κοινό, πολλοί νέοι άνθρωποι οι οποίοι προσήλθαν αυθόρμητα, χωρίς ενδιάμεσους προσκλητές, αλλά και τρεις Κεφαλονίτες, ένας εκ των οποίων φοιτητής, έδωσαν το στίγμα μιας συμμετοχής συνειδητής και ζωντανής.
Η ομιλία κορυφώθηκε με έναν βαθιά ανθρώπινο τόνο, όταν αναφέρθηκε στον Μπρεχτ και στη λίμνη των Ιωαννίνων, θυμούμενος στιγμές από τα φοιτητικά του χρόνια. Ήταν μια από εκείνες τις στιγμές που η πολιτική συναντά τη μνήμη και τη συγκίνηση και δεν ήταν λίγοι όσοι διέκριναν τη συγκίνηση ακόμη και στην κυρία Μπέτυ Μπαζιάνα, που στέκεται διακριτικά αλλά σταθερά στο πλευρό του Αλέξη Τσίπρα σε κάθε παρουσίαση.
Ο Αλέξης Τσίπρας χρησιμοποίησε αυτούσια τη φράση του Μπρεχτ: «Γιατί να λέμε “βία τα νερά ενός ποταμού” και όχι “τις όχθες που τα περιορίζουν”;» και στάθηκε στο νόημα και τη χρήση της στα χρόνια της φοιτητικής συνδικαλιστικής του πορείας, όταν την είχε χρησιμοποιήσει για τις ανάγκες μιας αφίσας που θυμάται κάθε φορά που επισκέπτεται τα Ιωάννινα και αντικρίζει την Παμβώτιδα. Μίλησε για τις όχθες ως τις δομές, τις ανισότητες και τα αδιέξοδα που περιορίζουν τη ζωή και τις δυνατότητες των ανθρώπων, τονίζοντας ότι η πραγματική ρήξη δεν είναι με το “ρεύμα”, αλλά με εκείνα που το στενεύουν και το πνίγουν.
Παράλληλα, έκανε μια απρόσμενη, τρυφερή και δυνατή στροφή στα νέα παιδιά. Είπε πως συχνά τα κατηγορούμε επιπόλαια: ότι έχουν ΔΕΠΥ, ότι είναι διαρκώς μπροστά σε οθόνες, ότι δεν μπορούν να διαβάσουν ένα βιβλίο, αλλά είναι αυτά τα ίδια παιδιά που, όπως σημείωσε με εμφανή συγκίνηση που άγγιξε την καρδιά μας, ανακαλύπτουν ξανά τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, τον σκηνοθέτη που έκανε τα Γιάννενα παγκόσμιο κινηματογραφικό τοπίο και τον παρακολουθούν με προσήλωση και ενδιαφέρον.
Ήταν μια στιγμή που ένωσε τον Μπρεχτ, τις όχθες της Παμβώτιδας, τον Αγγελόπουλο, τη νεολαία και την πίστη ότι τίποτα δεν έχει χαθεί. Όχι με πολιτικούς όρους, αλλά με ανθρώπινους και γι’ αυτό ακριβώς έγραψε μέσα μας και έμεινε.
Από τα Γιάννενα, ο Αλέξης Τσίπρας έδειξε ότι δεν βιάζεται. Ότι τον ενδιαφέρει πρώτα το περιεχόμενο και μετά το περιτύλιγμα. Ότι εργάζεται, μαζί με τους συνεργάτες του στο Ινστιτούτο, για ένα ουσιαστικό εναλλακτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης και όχι για επικοινωνιακά τεχνάσματα. Ότι δεν απομακρύνεται από τις αξίες της Αριστεράς και της προόδου αλλά φέρνει στα χείλη του αυτό ακριβώς που εκφράζει αυτόν τον κόσμο. Ένα ανθρώπινο πρόσωπο με συναίσθημα αλληλεγγύης, καθώς και με ειλικρινές ενδιαφέρον για την πατρίδα και τους ανθρώπους της.
Για το kefaloniastatus.gr
Γιάννης Βαρούχας
Δείτε όλο το βίντεο της βιβλιοπαρουσίασης και της ομιλίας του Αλέξη Τσίπρα:
