Κάτω από τον ζεστό φωτισμό της σκηνής, εκεί όπου η σιωπή γίνεται προσμονή, ο ήχος του πιάνου άνοιξε δρόμο σαν ανάσα νυχτερινού αέρα. Στο σπουδαίο ρεσιτάλ σόλο πιάνου του Σπύρου Μοσχόπουλου, οι νότες δεν ήταν απλώς ήχοι, ήταν βήματα προς έναν εσωτερικό ορίζοντα, εκεί όπου ο Chopin συναντά τη σύγχρονη δημιουργία και η μνήμη συνομιλεί με το παρόν.

Το βίντεο που ακολουθεί καταγράφει μια προσωπική του σύνθεση, εμπνευσμένη από τον ποιητικό κόσμο του Chopin και ενταγμένη σε έναν ευρύτερο κύκλο έργων αφιερωμένων στη φύση. «Το Πέταγμα του Πουλιού» δεν περιγράφει, υπαινίσσεται. Δεν αφηγείται, αιωρείται.

Οι πρώτες νότες ξεδιπλώνονται διστακτικά, σαν φτερούγες που δοκιμάζουν τον αέρα. Έπειτα, η μελωδία υψώνεται, κυματίζει, στρέφεται προς το φως. Υπάρχει μια τρυφερότητα στη σύνθεση, μια ρομαντική ευαισθησία που θυμίζει νυχτερινό τοπίο, μα ταυτόχρονα μια καθαρή, προσωπική φωνή που χαράζει το δικό της μονοπάτι. Το πιάνο γίνεται ουρανός και γη μαζί, ρίζα και άνεμος.

Μέσα από τον φακό του Διονύση Γασπαρινάτου, προσπάθησα να συλλάβω όχι μόνο την εκτέλεση, αλλά και την αόρατη κίνηση: την ένταση των χεριών πάνω στα πλήκτρα, τη σιωπή ανάμεσα στις φράσεις, το βλέμμα που ακολουθεί τον ήχο καθώς απομακρύνεται. Γιατί το πέταγμα δεν είναι μόνο άνοδος, είναι και επιστροφή. Είναι η διαδρομή ανάμεσα στο μέσα και στο έξω.

Σας προσκαλώ να το απολαύσετε με ανοιχτή καρδιά. Να αφήσετε τη μουσική να σας μεταφέρει εκεί όπου ο ήχος γίνεται εικόνα και η εικόνα μνήμη. Εκεί όπου ένα πουλί υψώνεται κι εμείς μαζί του.

Γιάννης Βαρούχας