Εικαστική δημιουργία Ε τάξης 5ου Δημοτικού Σχολείου Αργοστολίου με αφορμή την 6η Μαρτίου, Πανελλήνια Ημέρα κατά της σχολικής βίας και του εκφοβισμού.
Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, τα ημερολόγια γράφουν «Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας». Γεμίζουμε τα social media με hashtags, οι τοίχοι των σχολείων γεμίζουν αφίσες και οι ομιλίες περισσεύουν. Όμως, αν βγάλουμε για λίγο τους τίτλους, τι μένει;
Μένει εκείνος ο κόμπος στο στομάχι ενός παιδιού που δεν θέλει να πάει στο σχολείο τη Δευτέρα. Μένει η σιωπή στο μεσημεριανό τραπέζι, όταν η ερώτηση «πώς πέρασες σήμερα;» μένει μετέωρη. Μένει το βλέμμα που χαμηλώνει στο διάδρομο για να μη γίνει «στόχος».
Ο σχολικός εκφοβισμός δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι η καθημερινή μάχη για αποδοχή. Είναι ο φόβος του να είσαι «διαφορετικός» σε έναν κόσμο που συχνά απαιτεί να είμαστε ίδιοι.
Η βία δεν ξεκινάει πάντα με μια γροθιά. Ξεκινάει με έναν αποκλεισμό από μια ομαδική συνομιλία. Με ένα ειρωνικό σχόλιο για τα ρούχα ή τα κιλά. Με το να γελάμε «με» κάποιον και όχι «μαζί» του. Και συχνά, εμείς οι μεγάλοι, το προσπερνάμε λέγοντας «παιδιά είναι, θα τα βρουν». Αλλά τα παιδιά δεν «τα βρίσκουν» πάντα μόνα τους. Χρειάζονται έναν ενήλικα να τα ακούσει, χωρίς να τα κρίνει. Χρειάζονται να νιώσουν ότι το σπίτι και το σχολείο είναι καταφύγια, όχι αρένες.
Σήμερα, ας μην κάνουμε άλλη μια ανάρτηση. Ας κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά τα παιδιά μας, τα ανίψια μας, τους μαθητές μας. Ας τους θυμίσουμε ότι η αξία τους δεν μετριέται με τα «likes» ή τη δημοφιλία τους στο διάλειμμα.
Και το πιο σημαντικό; Ας διδάξουμε την ενσυναίσθηση. Όχι με λόγια, αλλά με το παράδειγμά μας. Γιατί ένα παιδί που βλέπει τον γονιό του να σέβεται τον «διαφορετικό» γείτονα, είναι ένα παιδί που δύσκολα θα γίνει θύτης.
Σήμερα, 6 Μαρτίου, ας υποσχεθούμε κάτι απλό: Να γίνουμε η φωνή αυτών που φοβούνται να μιλήσουν. Γιατί καμία σχολική τσάντα δεν πρέπει να είναι ασήκωτη από το βάρος της μοναξιάς.
Για το kefaloniastatus.gr
Γιάννης Βαρούχας
