Το θέατρο είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της αρχαιοελληνικής διανόησης, ένα από τα ισχυρότερα τεκμήρια του μεγαλείου της. Μόνο δέος μπορούμε να νιώσουμε κάθε φορά που εγκύπτουμε σε ένα έργο της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας και κωμωδίας. Οι αλήθειες που μας κοινωνούν είναι διαχρονικές , οι αξίες που μας μεταγγίζουν δεν έχουν όρια χρονικά ή τοπικά.

Το θέατρο είναι ένας διάλογος με τα ανθρώπινα, ένας διάλογος με τα εσώτερά μας, μια διέξοδος λυτρωτική που, όπως όρισε πρώτος ο Αριστοτέλης, μας οδηγεί στην κάθαρση. Πόση ανάγκη την έχουμε τούτη τη βύθιση στο είναι μας, ώστε δι’ελέου και φόβου να φτάσουμε στην πολυπόθητη απελευθέρωση από τα μικρόψυχα πάθη, από ό,τι μας κρατά στα χθαμαλά και στα ευτελή, να πετάξουμε σε ύψη που ταιριάζουν στον αληθινό Άνθρωπο.

Πρόσφατα είχα τη δυνατότητα να παρακολουθήσω ,για πέντε εβδομάδες, το μάθημα ” Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο και Δράμα “,το οποίο προσφέρεται από το Κέντρο Ανοικτών Διαδικτυακών Μαθημάτων “Mathesis” των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας . Ο διδάσκων καθηγητής, κ. Βάιος Λιαπής ( Vayos Liapis) , με εξαίρετο τρόπο μάς ταξίδεψε στο μαγικό κόσμο του αρχαιοελληνικού θεάτρου. Πόσο ζήλεψα τη θεατρική κουλτούρα και κατ’επέκταση το θεατρικό αισθητήριο των Αθηναίων, που από την αυγή και όσο υπήρχε φυσικό φως παρακολουθούσαν με πάθος θεατρικές παραστάσεις. Μοιραία η σύγκριση με το θλιβερό παρόν, όπου η υποκουλτούρα συχνά προωθείται και καταναλώνεται με αδηφαγία, μιας και είναι εύπεπτη. Ζήλεψα και την ευαισθησία που έδειχνε η Πολιτεία για το θέατρο, αφού το θεωρούσε, και δικαίως, μέσο αγωγής. Πάλι η σύγκριση με το παρόν στάθηκε αιτία προβληματισμού και απογοήτευσης.

Στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, μητροπολιτικό και αποικιακό, κυτταρικό στοιχείο του ήταν το θέατρο και, για να υπηρετηθεί αυτή η θαυμαστή σύνθετη μορφή Τέχνης, χτίστηκαν αριστουργηματικά θέατρα και γράφτηκαν ανυπέρβλητα έργα. Το λιγότερο που οφείλουμε, λοιπόν, να κάνουμε είναι η ένταξη της Θεατρικής αγωγής σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης.

Γιατί το Θέατρο είναι απόδειξη πολιτισμού, είναι η λυδία λίθος της Δημοκρατίας, είναι εργαστήρι ανθρωπισμού. Γιατί στο θέατρο, ηθοποιοί και θεατές συμπάσχουμε, συν-αισθανόμαστε, διαλεγόμαστε, επικοινωνούμε, ξεφεύγοντας ο καθένας από τα στενά όρια του εγώ μας. Γιατί στο θέατρο αναζητούμε τον Άνθρωπο γύρω μας και μέσα μας.

Μανόλια Ροσόλυμου