Εικόνα τίτλου. Το συλλεκτικό μαντήλι της Μαίρης Κατράντζου, εκτύπωση σε μεταξωτό Σουφλίου. Δώρο της Ελλάδας προς τους επίσημους προσκεκλημένους, για την επέτειο των 200 χρόνων. Αντίστοιχα γραβάτες για τους άνδρες.

Όλος αυτός ο άκαιρος εορτασμός για τα 200 χρόνια, 1821-2021, απελευθέρωσης από τον τουρκικό ζυγό (πιπέρι, για τη λέξη), που ο τράχηλός μας, ως γνωστό, ποτέ δεν  υπομένει, μόνο ισορροπία δε φανερώνει από τους κυβερνώντες.

Πως μπορείς να στήνεις φιέστες όταν ο λαός σου, νοσεί, πενθεί, λιμοκτονεί και πάνω από δέκα χρόνια δυστυχεί;

Μου φαίνεται δεν πας καλά, εκεί ψηλά στο θώκο της εξουσίας που κατέχεις, ή επιδεικνύεις την ανωτερότητά σου! Δεν είμαστε δα και όλοι ίσοι!

Τι μου λες; «Εσύ απαγορεύεται να τρως με  τα παιδιά σου, αλλά εμείς, κοίτα εμείς, κοντά 100 άτομα, μαζί με το προσωπικό, εμείς συν-τρώγουμε, συν-πίνουμε και με Καβάκο τραγουδούμε!»

Τι μου λες; «Εσύ μετά βίας ψωνίζεις τα απαραίτητα, αλλά εμείς, κοίτα εμείς, χαρίζουμε στους υψηλούς καλεσμένους, μεταξωτά μαντήλια Σουφλίου, δια χειρός Μαίρης Κατράντζου, δερμάτινα τσαντάκια τούμπα-φέσι με υπογραφή Callista και πλέξη παραδοσιακού Μακραμέ, όπως και πανάκριβους ντουλαμάδες-καραγκούνες, σαν μαριονέτες λαογραφίας που βγήκανε στο δρόμο!»

Τι μου λες; «Μην τρομάζεις, δεν είναι για σένα τούτα τα πανάκριβα, εσύ μέχρι κινέζικο, καμιά κάλτσα, κάνα βρακί, μπλουζάκι συνθετικό και πολύ σου είναι! Εμείς ετοιμαζόμαστε δια τους πλουσίους, που θα παρεπιδημούν οσονούπω στο Ελληνικό και στα καζίνο, παραλιακά των Αθηνών και στους ελίττουριστο-τόπους!».

Μου αποδόμησες τη γαρίδα, την έκανες κιμά, να με εντυπωσιάσεις; Εξευτέλισες όλα τα ελληνικά Brand-names μέσα στην πανδημία; Χρόνια τρώμε όλοι, κρόκο Κοζάνης, μαστίχα Χίου, φυστίκι Αιγίνης, ελληνικά κρασιά και κακαβιά! Χρόνια υπάρχει και φοράμε την πλέξη Μακραμέ! Από χρόνια η Γιαννιώτικη, πλεκτική-ασημουργία, στα χέρια, στις ζώνες  και τ΄αυτιά μας! Γιατί τώρα, επίδειξη με αστέρια Michelin, μέσα στην πανδημία;

Δεν αρμόζουν τα πανηγύριαστη συγκυρία! Να εγκαινιάζεις την Εθνική Πινακοθήκη, φάτσα –κάρτα με τη ΜΕΘ του Ευαγγελισμού; Να κάνεις παρελάσεις, με τους γιατρούς επιστρατευμένους και το λαό σου απόντα; Δείχνει μυαλό όλο αυτό ή πρόκειται για μεγαλομανία  κυριών, δια χειρός  αόρατων συζύγων; Τέτοια πρόκληση καραμπινάτη, δεν έχει ξαναγίνει!

Ποιος ελπίζεις να σε ψηφίσει, εν τω άμα και το θάμα εκλογών; Μήπως οι γιατροί, οι νοσηλευτές, οι συγγενείς των ασθενών, οι ασθενείς οι ίδιοι, που μακάρι να γλυτώσουν όλοι; Έχεις όρεξη  για μαύρο…. και δεν θα είναι biscuits σουπιάς!

Το δέχομαι μόνο σαν Μεγαλοπρεπές Αντίο, σαν Κύκνειο Άσμα, μιας εξουσίας σε δράμα! Αλλιώς δεν εξηγείται. Δεν μπορεί να είστε τόσο «φευγάτοι». Επίδειξη ισχύος κάνατε και τώρα.… στο Καλό!

Έχει δουλειά αυτός ο τόπος, που του πρέπει για να γίνει!

Να μη βλέπουμε τη σημαία, μονάχα σα διεγερτικό συναισθήματος, πατριωτικού στερεοτύπου! Να έχει ουσιαστικό αντίκρισμα το σημαίνον της εικόνας, με το σημαινόμενο μιας χώρας,  που θα φροντίζει το λαό της!

Γι αυτό σου λέω… «Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος… αποχαιρέτα τη, την Αλεξάνδρεια που χάνεις….»*“Απολείπειν ο θεός Αντώνιον“Κ. Καβάφης*

——————————————————————

Ακολουθούν βίντεο με μουσική της Ελένης Καραΐνδρου, που δε δίστασε να τα «ψάλλει» στην εξουσία που μας έλαχε, μέσα στην πανδημία!

Το χασάπικο  του «10» από το ομώνυμο έργο του Καραγάτση, «Το βλέμμα του Οδυσσέα» και «Το βαλς του γάμου»  από το έργο «Ο Μελισσοκόμος»  του Θ. Αγγελόπουλου.                                                     
Αφιερωμένα αντίστοιχα, στους απλούς – καθημερινούς ανθρώπους,  στην Τέχνη και τον κινηματογράφο με αναφορές στα Βαλκάνια, μέσω  των πρώτων κινηματογραφιστών αδελφών Μανάκη, από τα Γρεβενά με επεκτάσεις στη σημερινή Βόρεια Μακεδονία.    
Τέλος δε, στην προαιώνια αναζήτηση του μεγάλου άγνωστου, του εαυτού μας.