Εικόνα τίτλου: Διαφάνεια -Τούλι

Ένα σύντομο ταξιδάκι στο Ληξούρι με το καράβι τής τακτικής γραμμής, ήταν αρκετό για να αλλάξει εντελώς η διάθεση μου, από κάτι άσχημο που βίωσα στην ευρύτερη περιοχή του Αργοστολίου, αυτό που λέμε «χωριά».

Μου φαινόταν αστείο που μου έλεγαν, όταν πρωτοκατοίκησα μόνιμα πριν 15 χρόνια στην Κεφαλονιά, «Σε χωριό θα μείνεις;»,  «Τι χωριό; Δέκα χιλιόμετρα είναι από το Αργοστόλι, στην Αθήνα ταξιδεύεις 60-70 χλμ για να βρεις χωριό», τους απαντούσα. «Σε χωριό θα μείνεις, θα δεις». Προχθές, πρώτη φορά το παρατήρησα ομολογώ, έπεσα μέσα στο εναέριο σμήνος εντόμων που συνόδευαν ένα κοπάδι, μαύρο σύννεφο τα ιπτάμενα ζωύφια–τα παράσιτα του κοπαδιού – μιλιούνια ακολουθούσαν πάνω από τα ζώα! Τα δύστυχα ζωντανά, άφηναν κουτσουλιές παντού! Η πλατεία που βρισκόμουν και ο παιδότοπος, ο θεός να τον κάνει, με ρημαγμένες κούνιες, με σκισμένο φιλέ του βόλεϋ, παντού γεμάτος ο τόπος με  περιττώματα ζώων. Τα βγάζουν για να βοσκήσουν όπου νά ‘ναι, σε πλατείες και σε  κατοικημένες περιοχές. Δεν θα μιλήσω για τη Δημόσια Υγεία, είναι αυτονόητη η βλάβη για τον άνθρωπο. Θα πω όμως για τις Τουριστικές Περιοχές, σε απόσταση αναπνοής από αυτές τις τριτοκοσμικές συνθήκες! Πρωτόγονα πράγματα! Πώς τα ανέχονται οι επαγγελματίες του τουρισμού, πώς το ανεχόμαστε όλοι εμείς;

Από την άλλη μεριά, θα ήταν ψέματα να πω ότι δεν απολαμβάνω αυτό το εξαιρετικό κρέας των ντόπιων αμνοεριφίων! Το προχθεσινό κατσικίσιο μπουτάκι, για παράδειγμα, είμαι σίγουρη ότι προερχόταν από παραθαλάσσια βοσκή. Αλμυρό και πεντανόστιμο, δεν χρειαζόταν καθόλου πρόσθετο αλάτι, υπέροχο! Η ελεύθερη βοσκή όμως, σε κατοικημένες περιοχές και παντού ανεξέλεγκτα…. δεν περιποιεί καμία τιμή… στον τουρισμό και τον πολιτισμό μας, πρέπει άμεσα να τελειώνουμε με αυτό! Ανάμεσα στην ανεξέλεγκτη διατροφική παραγωγή και το ιταλικό κίνημα Slow Food πχ, υπάρχει μεγάλη απόσταση,  βρίσκει χώρο να επιβιώσει το Junk Food, της πλαστικής μας τροφής!

Αυτή λοιπόν ήταν η πρόσφατη δυσάρεστη εμπειρία.  Μαύρες σκέψεις για την Υγεία, τον Πολιτισμό και τον Τουρισμό με συνόδευαν, ανεβαίνοντας στο καράβι για Ληξούρι. Αιφνίδια, τότε,  άλλαξε όλο το σκηνικό και η διάθεση! Μία αέρινη μάξι φούστα από τούλι, σκούρο μπεζ, πέρασε δίπλα μου. Οριζόντιες ραφές έσφιγγαν ανά πέντε δάχτυλα το τούλι, δίνοντας οπτική ποικιλία στην ενιαία επιφάνεια. Η κομψή γυναίκα που την φορούσε και ανέβαινε στο πλοίο, δεν περπάταγε στον καταπέλτη, έμοιαζε να χορεύει. Η γλώσσα του σώματός της δεν την τοποθετούσε στο χώρο, ήταν αλλού, δοσμένη σε σκέψεις ρόλων, έτσι έμοιαζε!

Πόσο μεγάλη διαφορά από το υπόλοιπο πλήθος, ανεβαίναμε όλοιστο καράβι, χύδην βαριεστημένος όχλος! Καθημερινοί, με προσεκτικό βηματισμό, με ρούχα εκδρομικά πολλοί, όλοι με τις πανδημικές μας μάσκες, κατάμουτρα παγιδευμένοι. Μόνο η τούλινη φούστα στόλιζε τον καταπέλτη, με αόρατες πιρουέτες ακροπατούσε στις οριζόντιες μεταλλικές γραμμές, σαν νότες σε πεντάγραμμο, ακούμπαγαν τα ακροδάχτυλα, ποδεμένα.

Θέλει πολύ ο άνθρωπος για να ονειρευτεί; Όλος ο κόλπος του Αργοστολιού έγινε αυτόματα, Βενετσιάνικο Κανάλ Γκράντε, του Τουρισμού, του Πολιτισμού, της Ιστορίας! Το λατομείο του Μαλιαγρού, στην απέναντι όχθη, μεταβλήθηκε σε  θέατρο κατάφωτο, έτοιμο για την παράσταση,  γεμάτο κόσμο! Ταχύπλοα σκαφάκια αραγμένα πλάι στο Ναυτικό Όμιλο, με τις μηχανές αναμμένες, έπαιρναν τον κόσμο να τον περάσουν απέναντι στο θέατρο. Καλοντυμένοι άντρες και γυναίκες, φούστες τούλινες παντού και ματλαζέ μεταξωτά οι γυναίκες, άντρες με παπιγιόν και κοστούμια Αρμάνι, πήδαγαν βιαστικά στα σκάφη, μη χάσουν την παράσταση! Και τουρίστες παντού στις βάρκες, με σορτς και σαγιονάρες, όλα μαζί! Τι ομορφιά και τι ζωντάνια ξαφνικά!

Ήρθαν στο νου τα ζευγάρια στη Φλωρεντία, χρόνια πριν, χαζεύαμε οι τουρίστες, φωτογραφίζονταν για το γάμο τους, δίπλα στην Πόντε Βέκιο, πάνω στον Άρνο. Επώνυμα ρούχα ιταλικής ραφής, όχι ξενοραμμένα σε τόπους μακρινούς, Made in Italy, γυαλιστερό κοστούμι Zegna για το γαμπρό και για τη νύφη Gucci εξώπλατο, ντραπέ – σουρωτό στραφταλιζέ ως τον αστράγαλο. Τι χρόνια! Γιατί δεν κρατήσαμε το made στον τόπο μας, για την τροφή, την ένδυση, το έπιπλο κ.α. Γιατί;

Πόση διαφορά στη σκέψη, στην εικόνα, ανάμεσα στα πρωτόγονα κοπάδια της ανοργάνωτης κτηνοτροφίας, πλην πεντανόστιμης όμως και υγιεινής τροφής, να τα λέμε όλα!

Πόση διαφορά, στην Ανάπτυξη και τον Τουρισμό εμπλουτισμένο με Πολιτισμό και όχι μόνο Sea–Sun- Sand και αυτό με προχειρότητα, περισσή! Πόση διαφορά ανάμεσα στο Slow Food και την απανταχού εστίαση ανακατέματος τυχαίων συνταγών!

Το όνειρο όμως δεν έφευγε! Ο μαέστρος στο θέατρο Πέτρας–στο λατομείο του Μαλιαγρού-κούναγε πια ρυθμικά την μπαγκέτα μπροστά στην πολυπληθή ορχήστρα!Και το έργο λεγόταν: «Η Πολιτική»!

Δύο τραγούδια των νεαρών Il Volo, σε ιταλικό BelCanto και όχι μόνο.