Εικόνα τίτλου: Δεν είναι πάντα ρόδινα στη βραχυχρόνια μίσθωση, πρέπει να αποκαλύπτουμε τους αεριτζήδες!

Με την αποδρομή και τα απόνερα του τρίτου πανδημικού μας κύματος, άνοιξε περιχαρής η διαπεριφερειακή μετακίνηση, ξεκίνησε πανευτυχής ο εσωτερικός – τουλάχιστον – τουρισμός, είπαμε κι εμείς να ταξιδέψουμε εκτός νησιού, να δούμε και κανένα δικό μας άνθρωπο, πριν μας πάρουν όλους τα γηρατειά και μας σηκώσουν! Μπολιασμένοι-αρματωμένοι και φάε τη σκόνη μας covid, τρέχα για να μας πιάσεις!

«Θα κλείσουμε Airbnb με θέα» είπαμε, να είμαστε όλοι άνετα και ξεκούραστα, εκδρομείς και γηγενείς! Οι ηλεκτρονικές προδιαγραφές του χώρου, άριστα-plus, φωτογραφίες κόντρα φωτογραφίες, μπαλκόνι θέα-θάλασσα, όπως το θέλαμε και καρακέντρο, κλείσαμε, φύγαμε!

Ω της δυστυχίας άφιξη! Με το άνοιγμα της πόρτας εισόδου της πολυκατοικίας, σε παίρνει η μπόχα της κλεισούρας και της μούχλας από το 1960 πάνω-κάτω! «Δε βαριέσαι» σκέφτεσαι, «Τα κτίρια στο Παρίσι, όλα παλιά δεν είναι; Στο Λονδίνο είναι καινούργια; Αμ στη Ρώμη τι είναι; Τα πάμφθηνα Hotel de Tourism στη Γαλλία; Απ΄έξω παμπάλαια κτίρια χωρίς ρεσεψιόν, αλλά μέσα ντρέπεσαι να περπατήσεις από τα κλασσίκ κρεβάτια, μέχρι τα βαριά και πεντακάθαρα κλινοσκεπάσματα, μη σου πω και κουνουπιέρες στο ταβάνι κρεμασμένες… και.. και..», σκέφτεσαι θετικά με κυβερνοταχύτητα μέχρι να φτάσεις στο ασανσέρ, που τρίζει και μυρίζει, αρχίζει την κίνηση ασθμαίνοντας και παίζει αν θα φτάσεις!

«Μπα, μέσα θα είναι άψογα» λες, αλλά οι σοβάδες πάνω από την είσοδο του διαμερίσματος, αρχίζουν να κάνουν τις υποψίες, τέρατα! Ανοίγεις με δυσκολία την πόρτα που σου αντιστέκεται μέχρι θανάτου «Λάθος κλειδιά μου δώσανε» λες «Θα έγινε λάθος στην καφετέρια του ισογείου» εκεί παίρνεις τα κλειδιά κατά τις οδηγίες, γιατί ο ιδιοκτήτης-φάντασμα-άφαντος στην κυριολεξία! Κλωτσάς όσο μπορείς ευγενικά την πόρτα και τότε «Σουσάμι» και άνθρακες ο θησαυρός!

Πρώτη σκέψη, «Θεός σχωρεσ΄τους γέροντες που πέθαναν εδώ, ποιος ξέρει πότε, αλλά τα εγγόνια-κληρονόμοι, όχι δεν το καθάρισαν, ούτε πάτησαν ποτέ να το αερίσουν».

Όλα μυρίζουν χρόνια απλυσιά, τα μπιμπελό δεν έχουν κάνει βήμα από τη θέση τους δεκαετίες, δυο δάχτυλα μαύρη σκόνη στα κουφώματα, μέσα και έξω! Το πάτωμα βέβαια σφουγγαρισμένο…ααα… κατάστρωμα γυαλί ο λοστρόμος! «Θα ανοίξω τα παράθυρα να μπει φρέσκος αέρας» σκέφτεσαι. Αμ δε, ορμάνε τα κουνούπια να σε αποικίσουν, σιγά που θα΄χε σίτες!

«Να φύγω τρέχοντας μη σηκωθούν και οι ιδιοκτήτες, σε καμιά ντουλάπα θα τους έχουν φυλαγμένους» σκέφτεσαι, αλλά σιγά να μην ανοίξουν οι ντουλάπες. Από τα 6 φύλλα μόνο το ένα δίφυλλο είναι ανοιχτό, γεμάτο με τις κρυλόρχνουδο-κουβέρτες της γιαγιάς και κάποιες καμηλό από την προίκα της.  Από πάνω 2-3 κρεμάστρες για τα ρούχα σου, με τσακισμένες άκρες πάνω στις χιλιόχρονες κουβέρτες! Γυρίζεις στα σεντόνια που έχουν στρώσει για να κοιμηθείς… και σιγουρεύεσαι ολοσχερώς «Ααα εδώ πέθανε η γιαγιά, σ΄αυτά τα αρχαία σεντόνια», σταυροκοπιέσαι ασυνείδητα, αλλά το κόβεις στο οριζόντιο του σταυρού! Πρώτη φορά βλέπεις κομπιασμένα – πιο φτηνά δε γίνεται – σεντόνια, κάποτε λουλουδάτα που αχνοφαίνονται μετά βίας πια τα άνθη, με πανωσέντονο ριγέ-στυλ παπλωματζή του 70, μην είμαι άδικη δεν είναι όλα του 60, τέλος δε, παπλωματάκι σε θήκη με ρόμβους, όλα σεταρισμένα,  «γαμ.. την τύχη μου βραδιάτικα»! Ξενοδοχείο να καταφύγεις, ούτε σκέψη μέσα στην πανδημία!

Ανοίγεις τα συρτάρια και ω του θαύματος, βλέπεις τα φυλαγμένα της κακο-νοικοκυράς ή της εγγόνας που το κληρονόμησε «Τώρα κάνει Erasmus» σε ενημερώνει ο μεσάζοντας που τον σκυλοβρίζεις ψηφιακά και με το δίκιο σου! Βρακιά, κάλτσες, παλιόμπλουζες, συσκευές και φάρμακα, ξεπετάγονται από τα φρακαρισμένα συρτάρια.. από όλα όμως! Πού θα βάλεις εσύ τα ρούχα σου, που το έκλεισες για 15 μέρες, ποσώς τους ενδιαφέρει! Σοβάδες κρέμονται στο ταβάνι κουζίνας και μπάνιου, η λεκάνη χωρίς καπάκι, χαρτί τουαλέτας πουθενά, με υπόλοιπα ρυζιού, φασολιών, καλαμποκιού σε γυάλες, μέσα στα ντουλάπια κουζίνας. Τα μπρίκια έχουν επάλληλες στρώσεις παλιού και ξεραμένου καφέ… άστα.. χειρότερα δε γίνεται!

-Έλεος, vτροπή συν-Έλληνες της αρπαχτής! Είπαμε, χτίσαμε-ξεσκιστήκαμε, «είπανε του τρελού να χέ… κι αυτός έκατσε και ξεκω…» φτωχύναμε, διώξαμε τα μυαλά στα ξένα, κι οι εναπομείναντες, μαγαζιά της μάσας, του καφέ και αβέρτα όπως λάχει τουρισμός! Έλεος!

Τέλος πάντων, στρώνεις όπως-όπως τα σεντόνια που έχεις φέρει για κάθε ενδεχόμενο, να περάσει η μαύρη νύχτα. Την άλλη μέρα επικοινωνείς με τη διεθνή Airbnb, δείχνεις φωτογραφίες και βίντεο για του λόγου το αληθές, σου ζητάνε συγνώμη, επιστρέφουν όλα τα χρήματα και κάνουν έκπτωση 10% για επόμενη κράτησή σου! Μπράβο τους , αλλά στα καθ΄ ημάς; «Αιδώς Αργείοι του Ξένιου Δία»!

Κλείνεις αλλού στα σίγουρα με ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ πια… γιατί υπάρχουν και σοβαροί άνθρωποι στο χώρο!

Το βραδάκι την άλλη μέρα, σε παίρνει ο κύριος μεσάζων τηλέφωνο, μισομεθυσμένος ή κάτι πιο βαρύ; Who knows? Να ζητήσει το λόγο! «Μα τι θέλετε, έχουμε δικαίωμα να νοικιάζουμε, μαζί με τον οικιακό μας εξοπλισμό!», σου λέει!

«Μαζί με τα βρακιά σας; Άσε μας καλέ μου, μίλα με τα διεθνή σου αφεντικά και πάψε να μας ξεφτιλίζεις», απαντάς και του το κλείνεις!

-Α ρε «Μάνα μου Ελλάς», πες τα Βασίλη Λέκκα.