Πολλές φορές ξεσπάει με την ορμή ενός καταρράκτη. Ασυγκράτητη με μια βίαιη αθωότητα. Άλλοτε είναι βουβή, νωχελική, βασανιστικά αργή. Κάποιες φορές είναι απροσδιόριστα παραπονιάρα, εύθραυστη σαν πανάκριβη πορσελάνη. Ενίοτε φευγαλέα, άπιαστη και παράλληλα εκνευριστικά ανθεκτική. Δεν καταλαβαίνει από υποδείξεις, δεν υπακούει σε εντολές. Είναι αναρχική, ατίθαση αλλά ποτέ αυθαίρετη. Δεν μπαίνει σε καλούπια και σε σχήματα. Όταν το επιβάλλει η στιγμή γίνεται πεισματάρα και αταλάντευτη. Ξέρει να διοχετεύει όλο το παρελθόν, μέσα σε κλάσματα του δευτερόλεπτου, στο παρόν. Είναι μοναχική αλλά ποτέ δεν έρχεται μόνη. Κουβαλάει ένα πλήθος σκιών και μαζί το φως που σ’ αυτές δίνει ζωή. Επειδή μόνο αυτή γνωρίζει, τόσο καλά, πως οι σκιές έχουν ζωή. Ναι! Οι σκιές έχουν ζωή. Κι αυτή μια σκιά ανερμήνευτη, μια σκιά ζωοδότρα. Είναι η συγκίνηση.
Η συγκίνηση δεν είναι απλά μια ιδιαίτερη ψυχική κατάσταση. Η συγκίνηση είναι κάτι παραπάνω. Είναι εκείνο το ζωικό στοιχείο που συνθλίβει τους θιασώτες της τεχνητής νοημοσύνης. Είναι εκείνο το στοιχείο που συντρίβει τους θιασώτες της μηχανιστικής αντίληψης του εγκεφάλου. Είναι μια ιδιότητα την οποία διαθέτει όποιος έχει διαρρήξει την πλεονάζουσα τράπεζα του ναρκισσισμού και διαμοιράζει τα κλοπιμαία χωρίς πολλές σκέψεις αλλά όχι απερίσκεπτα.
Η συγκίνηση είναι μια ιδιότητα από εκείνες που δεν ζυγίζονται.
Όταν το βλέμμα συναντά τα ροδοπέταλα ενός τριαντάφυλλου οι αισθήσεις γιορτάζουν. Όταν η ακοή συναντά το πρώτο κλάμα ενός μωρού παιδιού οι αισθήσεις συγκλονίζονται. Η συγκίνηση είναι υπέροχα ανυπότακτη. Είναι υπέροχα ανεξάντλητη.
Η μνήμη και η συγκίνηση είναι δίδυμες αδερφές.
Πολλές φορές, κυρίως για τους ποιητές, οι μνήμες έρχονται απ’το μέλλον. Έτσι, αναγκαστικά και οι συγκινήσεις έρχονται από το μέλλον. Αυτό είναι που τούτες τις ημέρες συγκλονίζει. Έρχεται όλο το παρελθόν να πέσει με ορμή πάνω στο μέλλον. Η γιαγιά και ο παππούς βλέπουν τη συγκίνησή τους να επεκτείνεται στην προέκταση των εγγονιών. Οι γονείς εξαντλούνται για να βιώσουν τις συγκινήσεις τους. Τα παιδιά επωμίζονται τις συγκινήσεις του αύριο και το διαισθάνονται.
Η συγκίνηση είναι βαριά ευθύνη.
Θέλει κουράγιο αν αποφασίσεις πως είσαι έτοιμος να την κουβαλήσεις. Θέλει αυταπάρνηση. Απαιτεί θυσίες. Η συγκίνηση θέλει παραστάτες την υπομονή, την τόλμη και το θάρρος. Μα πάνω απ’ όλα απαιτεί την εντιμότητα της αυτογνωσίας επειδή μόνο τότε είναι γνήσια. Το ευσυγκίνητο των ημερών, παρά τις εύλογες και θεμιτές αντιρρήσεις, έχει δικαίωμα στην ύπαρξη. Και πάνω απ’ όλα το δικαίωμα αυτό του το δίνει η βάσανος της εντροπίας.
Ο άνθρωπος, μάλλον μόνον αυτός, έχει την ιδιότητα της αντίληψης του χρόνου κι αυτό λόγω της αντίληψης της φθοράς. Από μόνο του αυτό είναι συγκλονιστικά συγκινητικό. Υπάρχει, εξάλλου, πάντα ένας λόγος να συγκινηθείς και να νιώσεις πως πράγματι υπάρχει ένα περιεχόμενο σε όλα αυτά. Και δεν έχει σημασία η αξία του. Άλλωστε ποιος είσαι εσύ που μπορείς να δίνεις σε όλα την αξία τους; Σίγουρα δεν υπερβαίνεις την Αξία.
Να γιατί έχει δικαίωμα στην ύπαρξη η συγκίνηση των ημερών…
Δημήτρης Ραυτόπουλος
Εκπαιδευτικός
