Οι Άγγλοι λένε ότι η μέρα αργεί να περάσει, αλλά τα χρόνια περνούν πετώντας. Μας φαίνεται λοιπόν δύσκολο να το πιστέψουμε ότι αυτές τις μέρες, στις 16 Αυγούστου, θα γίνει η συμπλήρωση των τριών χρόνων απ’ την αναπάντεχη και αδόκητη απώλεια της αείμνηστης Στεφανίας Βεργωτή.
Χθες, ημέρα Πέμπτη, έγινε το μνημόσυνο απ’ τον αγαπημένο σύζυγο και συμπορευτή της Στεφανίας, Σταύρο, με την παρουσία των μελών της οικογένειάς του, της οικογένειας Βεργωτή αλλά και φίλων στο κοιμητήριο των Κουρκουμελάτων. Την επιμνημόσυνη δέηση έψαλλε ο π. Ανδρέας ενώ το μνήμα της Στεφανίας πλέον κοσμεί η καλλιτεχνική δημιουργία του Roland Shtembari, με μία προσωπογραφία που αποτυπώνει με ενάργεια την έκφρασή της με το χαμόγελο και την κατανόηση που πάντα έδειχνε στις συζητήσεις της.
Εκεί ήταν ο πάντα ανθρώπινος και πολύ αγαπητός αδελφός της Στεφανίας, Νίκος, με την υπέροχη οικογένειά του, τα αγαπημένα εξαδέλφια της Στεφανίας καθώς και πολλά απ’ τα ανιψάκια της. Όλοι “φορτωμένοι” με τις πιο γλυκιές αναμνήσεις και με μεγάλη νοσταλγία της συντροφικότητάς της.
Εκεί ήταν και οι φίλοι της Στεφανίας οι οποίοι είχαν την τιμή και τη χαρά να απολαύσουν τη μοναδική της φιλία που προκαλούσε πάντοτε την πνευματική ανάπτυξη και τη χάρη.
Μαζί όμως ήταν και δύο τετράποδοι φίλοι μας! Δυο σκυλάκια του χωριού, που κανένας δεν έφερε μαζί, αλλά ήρθαν κι αυτά από μόνα τους, αυθόρμητα, σα να αισθανόντουσαν τα απέραντα ζωοφιλικά αισθήματα της Στεφανίας και ήρθαν για να υποβάλλουν τα σέβη τους!
Στη συνέχεια όλοι κατηφόρισαν προς τη θάλασσα, σ’ ένα πανέμορφο μέρος που είχε επιλέξει ο Σταύρος για να σχηματιστούν “πηγαδάκια” και παρέες όπου όλοι θυμόντουσαν στιγμές απ’ τα κοινά τους βιώματα με τη Στεφανία. Αυτήν τη σπουδαία σημασία έχουν τα μνημόσυνα και όχι την εκ νέου θλίψη για την απώλεια που πάντα πονάει. Να θυμόμαστε, να μνημονεύουμε και να τελικά να χαιρόμαστε για τους αγαπημένους μας που δεν είναι πια κοντά μας. Αυτός είναι ο φυσικός τρόπος της ζωής και οφείλουμε, όσο κι αν πονάει, να τον σεβαστούμε.
Η Στεφανία εκτός από αγαπημένη φίλη ήταν και μία Δασκάλα της ζωής. Την αρετή της φιλανθρωπίας που είχε σε μεγάλο βαθμό, συναγωνιζόταν μόνο η πίστη στους φίλους της. Θυμάμαι ένα απόγευμα στο μαγαζί της στο Αργοστόλι να είναι φορτωμένη με πολλές τσάντες και να ετοιμάζεται να επιστρέψει στο κτήμα για χίλιες δυο δουλειές. Τότε, εμφανίστηκαν κάποια παιδάκια που της ζήτησαν φαγητό. Με μία κίνηση η Στεφανία απαλλάχθηκε απ’ τις τσάντες, ξέχασε τις δουλειές που είχε και όρμησε στην κουζίνα για να τους ετοιμάσει κάτι! Υπήρχε προσωπικό στο μαγαζί, αλλά δε θέλησε να του μετακυλήσει τη θέλησή της να προσφέρει.
Στο μαγαζί της συχνά την επισκεπτόταν ο παιδικός της φίλος, ο Στάθης, τον οποίο πάντα φρόντιζε και κερνούσε ένα κρασάκι. Δε θα ξεχάσω ποτέ τη στεναχώρια της όταν τα εν λόγω παιδάκια, που όλο το Αργοστόλι ξέρει τις δυσκολίες τους, θέλησαν να πειράξουν το Στάθη και να του αποσπάσουν την προσοχή για να του ρίξουν κάτι στο κρασί και να γελάσουν… Είχε σκάσει απ’ τη στεναχώρια της! “Ο Στάθης είναι φίλος μου απ’ όταν ήμασταν παιδιά” έλεγε με παράπονο. Δε σταμάτησε όμως να προσφέρει τη βοήθειά της στους “ταραξίες”… “Τους δίνουμε ένα παράδειγμα”, μου έλεγε, “και ποιος ξέρει; Μπορεί κάποιο απ’ αυτά να το ακολουθήσει”…
Ένα σπουδαίο λοιπόν μάθημα της Στεφανίας ήταν η πλήρης αποποίηση του “εγώ”. Δε γνωρίζω κανέναν άλλο άνθρωπο που να έδινε τη σημασία και την ενέργειά του εξίσου σε όλους τους ανθρώπους και σε όλα τα ζώα. Με δίδαξε η Στεφανία την αληθινή ταπεινότητα που οδηγεί στο μεγαλείο της ψυχής ενώ γι’ αυτούς που τη στεναχωρούσαν συνήθιζε να λέει : “τους σκέφτομαι όταν ήταν μωρά ή όταν είναι άρρωστοι και μου περνάει αμέσως ο θυμός”…
Χρειάζεται μεγάλη Δύναμη για να ακολουθήσει κάποιος το μονοπάτι της γνώσης και της ζωής που βάδισε η Στεφανία. Ίσως γιατί ήταν μοναδικό.
Στεφανία θα σε θυμάμαι πάντοτε με πολύ αγάπη και σεβασμό.
Αργοστόλι, 13 Αυγούστου 2021
Γιάννης Βαρούχας
