Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος*

“Τάλιρα μόνο έντεκα με τις κρατήσεις δέκα, δεν φτάνουνε για πάρτη μου και θέλω και γυναίκα…” τραγουδάει ο αθάνατος Κώστας Χατζηχρήστος το 1963 (στην ταινία “Της κακομοίρας”) διακωμωδώντας τα οικονομικά προβλήματα εκείνης της εποχής. Σήμερα μετά από 61 χρόνια το τραγουδάει ξανά όλη  η Ελλάδα. 

Αχ κυρία μου!

Τόσα νομίσματα αλλάξαμε απο τα τάλιρα στο ευρώ και το μεροκάματο πάλι δεν άλλαξε, πενιχρό μες στην παλάμη σου. 

Μόνο οι ανατιμήσεις μεγαλώνουν με τα χρόνια, δέκα φορές πάνω τα προϊόντα και οι υπηρεσίες μία φορά ο μισθός αναλογία που σοκάρει. Σήμερα δουλεύουν δύο και πληρώνουν για τέσσερις .

Θυμάσαι κυρία μου παλιά που γεμίζαμε μαζί ένα απ’ τα μεγάλα καρότσια του σούπερ μάρκετ που δεν χωρούσε να στρίψει στους διαδρόμους με εκατό ευρώ!

 Τώρα τα τεράστια καρότσια έγιναν καλαθάκια με δύο ρόδες που τρέμει η ψυχή σου μην τα γεμίσεις και υπερβείς τα εκατό ευρώ!!!

Ωχ! Μα τι πήρα ;

Έχεις βρεί όμως τον τρόπο για να το καταφέρεις… στέκεσαι με τις ώρες σε κάθε διάδρομο του σούπερ μάρκετ λες και βλέπεις ταινία θρίλερ, αναζητώντας το πιο οικονομικό προϊόν που και αυτό ένα τσούξιμο το νιώθεις στο ταμείο. Πρώτη του μηνός σήμερα κυρία μου πληρωθήκαμε και οι δύο τώρα που πήραμε τα αναγκαία απ’ το σούπερ μάρκετ και  μισοάδεισε το πορτοφόλι πάμε μανάβικο, κρεοπωλείο; 

Μπα άσε για άλλη φορά όπως λες πάντα… ότι πήραμε, πήραμε ας φάμε σήμερα φασολάδα και για αύριο έχει ο θεός. 

Δεν μας βλέπω τελικά για καφέ ας κατέβουμε με τα πόδια (μην καίμε και βενζίνη) μία βόλτα στα μαγαζιά να περάσει η ώρα. 

Πόσες φορές έχεις κοιτάξει αυτό το κόκκινο φόρεμα στην βιτρίνα; Το φαντάζομαι πάνω σου, είναι πανέμορφο! Ότι πρέπει να ανέβει η ψυχολογία σου αναδεικνύοντας το υπέροχο καλλίγραμμο κορμί σου. 

Κάθε φορά που κατεβαίνουμε σαν τον καρχαρία το τριγυρνάς μικρό το ταμπελάκι στο κάτω μέρος του μα σαγόνια βγάζει η τιμή του. 

Καημένη κυρία μου το αξίζεις με το παραπάνω θα στο πάρω δώρο τον επόμενο μήνα  μαζί με τις μαύρες γόβες απ’ το μαγαζί πιο κάτω, όπως σου λέω κάθε φορά, πριν έρθουν οι λογαριασμοί, και με αφήσουν ρέστο. Πάμε καλύτερα σπίτι να φάμε την φασολάδα μας…

Τρεις ώρες βράζανε αυτά τα φασόλια θα έρθει ο λογαριασμός του ρεύματος στα ύψη. Τύφλα να έχει μια χύτρα.

Άλλαξε ο καιρός ας μην ανοίξουμε καλοριφέρ και σήμερα αγκαλιά στον καναπέ με κουβέρτες είναι η λύση, δεν λέω έχει και τα καλά του η οικονομική κρίση.

Ξέχασα να σου πω το Σάββατο είμαστε καλεσμένοι στα γενέθλια του Σπύρου πρέπει να πληρώσω τηλέφωνο, νερό, φροντιστήριο αγγλικών του μικρού και τις δραστηριότητες του. Εσύ έχεις να πληρώσεις το δάνειο, το ρεύμα και το σέρβις του αυτοκινήτου. Μέσα είμαστε και πού λεφτά για δώρο. Πάρε τηλέφωνο και πες πως αρρώστησε ο μικρός και δεν θα πάμε. 

Μην με κοιτάς ξέρω… την άλλη εβδομάδα είναι τα γενέθλια της μικρής ή σπίτι κάτσουμε ή έξω τα κάνουμε οι αριθμοί δεν βγαίνουν. Δύο μέρες το σκέφτομαι ούτε εξετάσεις να έδινα ψάχνοντας τις λύσεις. 

Αχ κυρία μου βάσανα που φέρνει η άδεια τσέπη! 

Μόνο ψιλά ακούς κάθε φορά που την χτυπάς. Αλλά κυρία μου η αλήθεια είναι ότι το χρήμα έρχεται και φεύγει αυτό που μένει είναι η αγάπη, μένουν δύο χέρια ενωμένα που μαζί θα βρούν κάθε λύση σε κάθε πρόβλημα που θα παρουσιαστεί. Στα απλά πράγματα κρύβεται η ευτυχία. 

“Τα δυο σου μάτια σαν κοιτάζω το χρήμα δεν το λογαριάζω.”

Έλα όμως που εχουμε  και αυτόν τον ‘νίκα’ ΙΚΑ κοινώς.

Ένσημα, για την σύνταξη.

Βερεσέ κυρία μου και λίγο μορταδέλα και τυρί για τις τελευταίες μέρες μήνα.

Βάσανα που έχει η ζωή!

“Ομπρός! Εδώ παντοπωλείον βάσανα και βερεσέ!”

*Ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος ασχολείται με την ποίηση την συγγραφή, και είναι συντάκτης στο kefaloniastatus.gr και σε site της ομογένειας.