Εικόνα: Πέντε άδειες καρέκλες, όσες λείπουν από το Μαξίμου, με φόντο τον Φάρο των Αγίων Θεοδώρων και ένα αλιευτικό σκάφος που περνά από πίσω του.
© Γεράσιμος Αποστολάτος

Ακούγοντας κανείς τις τελευταίες ημέρες το δημόσιο ρεπορτάζ για τη συνάντηση των αγροτών με το γραφείο του Πρωθυπουργού, δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί: είναι δυνατόν να ναυαγεί ένας κρίσιμος διάλογος επειδή υπήρξε διαφωνία για το αν η επιτροπή θα αποτελείται από 20 ή 25 μέλη;

Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, το Μέγαρο Μαξίμου επέμενε σε 20μελή σύνθεση, ενώ οι αγρότες ζητούσαν 25 άτομα, ώστε να μην αποκλειστούν επαγγελματικές ομάδες όπως οι αλιείς, οι μελισσοκόμοι και άλλοι κρίκοι του πρωτογενούς τομέα. Και κάπου εκεί, η συνάντηση «ναυάγησε».

Αλήθεια τώρα;
Είναι αυτό το επίπεδο της πολιτικής σοβαρότητας που αρμόζει σε μια χώρα με βαριά δοκιμαζόμενο πρωτογενή τομέα;

Η εικόνα θυμίζει περισσότερο μαθητικό συμβούλιο Λυκείου παρά διαπραγμάτευση για την επιβίωση ενός ολόκληρου παραγωγικού κόσμου. Λες και το πρόβλημα είναι οι καρέκλες. Λες και δεν υπάρχουν πέντε καρέκλες παραπάνω στο Μέγαρο Μαξίμου. Ήμαρτον!

Την ίδια ώρα, τα αγροτικά μπλόκα αρχίζουν να βάλλουν το ένα το άλλο. Εσωτερικές συγκρούσεις, αλληλοκατηγορίες, πολιτικές ταμπέλες: ποιος «παίρνει γραμμή» από τον Περισσό, ποιος συνομιλεί με το Μαξίμου, ποιος είναι «πραγματικός» και ποιος «βολεμένος». Έτσι, η συζήτηση απομακρύνεται ακόμη περισσότερο από τα πραγματικά προβλήματα.

Και ποια είναι αυτά; Σίγουρα όχι το αν θα είναι αν η επιτροπή 20μελής ή 25μελής.

Είναι αν τα εισαγόμενα αγροτικά προϊόντα από τη Λατινική Αμερική πληρούν στοιχειώδεις κανόνες ασφάλειας ή αν έχουν παραχθεί με φυτοφάρμακα και ουσίες απαγορευμένες στην Ευρωπαϊκή Ένωση και επικίνδυνες για την ανθρώπινη υγεία.

Είναι αν ο Έλληνας αγρότης μπορεί να επιβιώσει όταν καλείται να ανταγωνιστεί προϊόντα που παράγονται με εξευτελιστικά ημερομίσθια, ανύπαρκτους εργασιακούς κανόνες και κόστος παραγωγής που απλώς δεν συγκρίνεται.

Είναι αν η χώρα αξιοποιεί ή έστω προσπαθεί να αξιοποιήσει τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα: το κλίμα, τη βιοποικιλότητα, τη δυνατότητα ανάπτυξης ποιοτικών και βιολογικών προϊόντων υψηλής προστιθέμενης αξίας. Έναν πρωτογενή τομέα που δεν θα επιβιώνει οριακά, αλλά θα αποτελεί πυλώνα ανάπτυξης, εξαγωγών, εθνικής υπερηφάνειας και ποιότητας ζωής.

Αντί για όλα αυτά, συζητάμε για «κοινωνικό αυτοματισμό», για το αν τα μπλόκα είναι παράνομα, για εισαγγελικές παραγγελίες και για επικοινωνιακούς χειρισμούς. Η ουσία χάνεται συστηματικά μέσα στη διαχείριση της εικόνας και στον μικροπολιτικό τακτικισμό.

Όταν τελικά, αργά ή γρήγορα, θα έρθει ο πραγματικός λογαριασμός (οικονομικός, κοινωνικός, διατροφικός), καλό θα είναι να θυμόμαστε ποιοι ασχολήθηκαν με τα νούμερα στις επιτροπές αντί με το μέλλον της παραγωγής. Τότε ας πάνε στον Εισαγγελέα με τον “λογαριασμό” να δούμε τι θα πάρουν. Αυτός ο “λογαριασμός”, όμως, δεν πληρώνεται με ποινικές ευθύνες, αλλά με χαμένες ευκαιρίες, χαμένο χρόνο και χαμένες ζωές.

Γιάννης Βαρούχας