Χθες είχα την ευκαιρία να ανταποκριθώ στην τιμητική πρόσκληση του εξαιρετικού κ. Γιάννη Νεόφυτου και να παραστώ στην οφειλόμενη τιμή προς τους πέντε νέους από την περιοχή των Σαρλάτων που εκτελέστηκαν με άνανδρο και απάνθρωπο τρόπο από τους Γερμανούς στα Χιονάτα στις 17 Ιουλίου του 1944.
Η τελετή ξεκίνησε με απρόοπτα καθώς όταν ο ιερέας εξήλθε του ναού για να τελέσει την επιμνημόσυνη δέηση, βρέθηκε αντιμέτωπος με μία κόκκινη σημαία που έφερε το σύμβολο του σφυροδρέπανου τοποθετημένη στον τοίχο της εκκλησίας παρά την πόρτα.
Ο ιερέας θεώρησε ότι η εν λόγω σημαία κομματικοποιούσε την εκδήλωση αλλά και τον χώρο της εκκλησίας οπότε ζήτησε να αφαιρεθεί. Αυτό προκάλεσε την έκρηξη του συνταξιούχου μαθηματικού κ. Γεράσιμου Μπούρη, ο οποίος είχε τοποθετήσει τη σημαία, και υπεραμύνθηκε για την παραμονή της σημαίας στη θέση της όπως και έγινε.
Στην λεκτική αλλά σκληρή αντιπαράθεση που προηγήθηκε ο κ. Μπούρης κατηγόρησε την εκκλησία για τον ιστορικό της ρόλο ενώ στηλίτευσε την απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη για αυξημένες οικονομικές αποδοχές προς τους Μητροπολίτες την ώρα που η κοινωνία δοκιμάζεται απο την ακρίβεια. Ο ιερέας δεν έχασε την ψυχραιμία του και έτσι η ένταση αποσοβήθηκε ενώ το μνημόσυνο συνέχισε κανονικά.
Αμέσως μετά τη δέηση του ιερέα τον λόγο πήρε ο κ. Γιάννης Νεόφυτος ο οποίος ήταν ο διοργανωτής αυτής της χρήσιμης και ουσιαστικής εκδήλωσης. Ο λόγος του κ. Νεόφυτου μας έφερε πολύ κοντά στα τιμώμενα πρόσωπα. Ζήσαμε μαζί του τις τελευταίες τους στιγμές, ζήσαμε την αγωνία, τον τρόμο και τη μοιραία κατάληξη μέσα απο τις παραστατικές αναφορές και τις ιστορικές πληροφορίες.
Δείτε στο παρακάτω βίντεο ολόκληρη την ομιλία του κ. Νεόφυτου:
Μεγάλη συγκίνηση προκάλεσε η αναφορά ενός μικρού παιδιού από τη Λακήθρα που ήταν να εκτελεστεί κι αυτό αλλά τα κλάματά του και η επίκληση στη μανούλα του, έκαναν τον αδίστακτο γερμανό διοικητή να τον εξαιρέσει. Οι Γερμανοί, στο μεταξύ, αναφέρθηκε ότι είχαν προστάξει τους μελλοθάνατους έφηβους να σκάψουν το χαντάκι στο οποίο θα έπεφταν μετά τους πυροβολισμούς για να μην μπουν καν στον κόπο να τους θάψουν! Τέτοια κτηνωδία…
Ο κ. Νεόφυτος ανέφερε κάτι ακόμη, εξόχως συγκλονιστικό, ο γερμανός διοικητής από τα κλάματα και τα παρακάλια των θυμάτων σκέφτηκε να εξαιρέσει κι άλλον νέο, αλλά τότε ήταν που επενέβησαν οι, αλίμονο, “τοπικοί συνεργάτες”, οι δωσίλογοι δηλαδή, και είπαν όχι, να μη ζήσουν οι πατριώτες τους, να τους εκτελέσουν για να “καθαρίσει” λέει ο τόπος… Τέτοιο μίσος για τον συνάνθρωπο… Τέτοια ασύλληπτη κακία…
Τη συγκλονιστική ομιλία του Γιάννη Νεόφυτου διαδέχθηκαν μαρτυρίες από χωριανούς, από τη Σοφία, την Κάκια και άλλους από το κοινό που υπερθεμάτιζαν.
Μεσολάβησε κατάθεση στεφάνων απ’ τον Βουλευτή Κεφαλληνίας, τον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου Αργοστολίου, την πρόεδρο της ΤΚ Σβορωνάτων και από εκπρόσωπο συγγενών των θυμάτων, την κυρία Αθανασία Πολυκαλά. Το παρόν έδωσαν επίσης η Αντιδήμαρχος Λειβαθούς κ. Κρυσταλλία Μιχαλάτου, ο Αντιδήμαρχος Αργοστολίου κ. Κωνσταντάτος Διονύσης, καθώς και, μεταξύ άλλων, ο ιατρός του ΓΝΚ κ. Γιώργος Κασσιανός, ο ιατρός κ. Φώτης Αυγουστάτος, η φιλόλογος κ. Σοφία Νεοφύτου καθώς και ο ιστορικός και συγγραφέας κ. Πέτρος Πετράτος.
Στο τέλος ζήτησε να λάβει τον λόγο ο κ. Γεράσιμος Μπούρης ο οποίος όπως είπαμε είχε πρωταγωνιστήσει νωρίτερα σε ένταση με τον ιερέα. Ο κ. Μπούρης θέλησε να εξηγήσει την πράξη του και να πει τους λόγους για τους οποίους η σημαία έπρεπε να παραμείνει. Υποστήριξε ότι αυτό το σύμβολο ήταν αυτό το οποίο πίστευαν τα τιμώμενα πρόσωπα, αυτό για το οποίο έχασαν τις ζωές τους και ότι οι συνεργάτες των Γερμανών έμειναν στη συνέχεια στα πράγματα και εξόρισαν τους έλληνες αγωνιστές στα νησιά. Είπε επίσης ότι αυτοί κυβερνούν μέχρι σήμερα και επιλέγουν τους ανάξιους, απευθυνόμενος προς τον κ. βουλευτή ο οποίος απάντησε ότι οι αγωνιστές πέθαναν για τη γαλανόλευκη. Ο κ Μπούρης θέλησε να συνεχίσει αναφέροντας τη συγκάλυψη των Τεμπών, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και να πει ότι “προετοιμάζουν νέο πόλεμο για να χαλάσουν τα παιδιά μας” όπως χαρακτηριστικά σημείωσε. Ωστόσο, οι αντιδράσεις του κόσμου ίσως ήταν αυτές που σταμάτησαν την ομιλία του και την ένταση.
Η γνώμη μας είναι ότι όταν πηγαίνεις σε έναν χώρο και υπάγεσαι σε ένα πλαίσιο, οφείλεις να σέβεσαι τόσο τον χώρο όσο και το πλαίσιο. Ο κ Μπούρης ίσως να είχε δίκιο σε πολλά πράγματα τα οποία ανέφερε, αλλά δε φαινόταν να συνειδητοποιεί ότι βρίσκεται στον χώρο της εκκλησίας. Εφόσον ήταν εκεί με την παρουσία του και έδινε δύναμη σε αυτόν τον χώρο, τότε όφειλε να σεβαστεί τον τρόπο λειτουργίας και τους κανόνες του. Είναι σα να παντρεύεται κάποιος με θρησκευτικό γάμο αλλά δε δέχεται ο παπάς να του περάσει τα στέφανα!
Αν δε συμφωνείς με την εκκλησία, κάνε δικό σου μνημόσυνο, πολιτικό. Διαχώρισε τη θέση σου και αυτή οφείλει τότε να είναι σεβαστή. Όταν πας σε θρησκευτικό μνημόσυνο, όμως, οφείλεις να σέβεσαι τον χώρο στον οποίο πας. Αυτή είναι η άποψή μας.
Παράλληλα, ιστορικά στελέχη του ΚΚΕ που βρέθηκαν στον χώρο, αντέδρασαν και απογοητεύτηκαν βαθύτατα θεωρώντας ότι αυτές οι πρακτικές δε συνάδουν με τις πρακτικές και τις αξίες του πολιτικού τους χώρου. Στέλεχος του ΚΚΕ που ήταν παρόν τους απάντησε ότι ο κ. Μπούρης δεν είναι μέλος του κόμματος και δεν το εκπροσωπεί.
Στο πέρας της εκδήλωσης όλες και όλοι τραγούδησαν τον εθνικό ύμνο κάνοντας πράξη την υπογραφή του μνημείου όπου αναφέρει ότι η θυσία των αγωνιστών οφείλει να γίνει προσταγή ενότητας για αυτούς που μένουν πίσω…
Θερμά συγχαρητήρια στον Γιάννη Νεόφυτο και σε όλους όσους, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, βοήθησαν ώστε να υλοποιηθεί αυτή η οφειλόμενη τιμή γι’ αυτούς τους πέντε νέους ανθρώπους, που δυστυχώς δεν ήταν οι μοναδικοί, που έχασαν τις ζωές τους τόσο νωρίς και τόσο τραγικά. Που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν, να κάνουν παιδιά, να ερωτευτούν, να γελάσουν και να δουν, όπως έγραφε μία αγαπημένη συγγραφέας, “τα ρούχα τους να στεγνώνουν στον ήλιο”… Θα είναι για πάντα Αθάνατοι στο μυαλό και στις καρδιές μας.
Για το kefaloniastatus.gr
Γιάννης Βαρούχας
