Εικόνα άρθρου : Jerry Apostolatos

Όλοι αναμασάμε ότι δεν θέλουμε βία και όλοι έχουμε τη βία μέσα μας. Έτοιμο το “θηρίο” να ξεχυθεί σε κάθε ευκαιρία. Μερικά πράγματα μόνο – και όχι σε όλους – μας έμαθε η Δημοκρατία που ανακαλύψαμε και η Παιδεία που λάβαμε.

Μιλάμε για βία και βιάζουμε με τα ψέματα, την έλλειψη σεβασμού και την υποτίμηση  της προσωπικότητάς του άλλου κάθε μέρα…

Μέσα στην οικογένεια, στις φιλίες, στις σχέσεις μας, κάποιες φορές υπερτερούν αρνητικά συναισθήματα και εκφράζονται μέσα από εκφράσεις, πράξεις, ή έστω και προθέσεις βίας ή βιαιοπραξίας.

Όταν τα νέα ζευγάρια πάνε στην εκκλησία να παντρευτούν, στο μυστήριο του γάμου λέει ο παππάς “η δε γυνή ίνα φοβείται τον άνδρα”, η νύφη του πατάει το πόδι και όλοι… χαχανίζουμε… Αργότερα, όταν ο άνδρας διεκδικεί την εξουσία που του έταξαν, η νύφη δεινοπαθεί και εμείς έχουμε εξαφανιστεί…

Το ίδιο και στην επαγγελματική και στην κοινωνική μας πραγματικότητα. Προσπαθούμε να ισορροπήσουμε ανάμεσα στα αποδεκτά και τα μη, να συμβιβαστούμε με “ιδιοτροπίες” και να αποτρέψουμε μικρούς ή μεγάλους “βιασμούς” του εγώ μας.

Γενικότερα, μιλάμε για βιασμούς, ενώ βιάζουμε την ηθική και αισθητική υπόσταση της ζωής και της φύσης.

Σκοτώνουμε ό,τι ζωντανό πετάει, κολυμπάει, σέρνεται επειδή απλά… υπάρχει, και όσο για τη φύση, ποιος νοιάζεται αλήθεια αφού περνάμε καλά εμείς εδώ πάνω στο Βορρά;

Ας επανέλθουμε όμως στη βία των ημερών που έχει κατακλύσει τη ζωή μας. Θα ξεφύγουμε ποτέ από τον κύκλο της βίας ζώντας σε μια κακοποιητική κοινωνία; Βεβαίως ναι, αν ο καθένας δουλέψει με τον εαυτό του και καταφέρει να ημερέψει την ψυχή του.

Ωστόσο, ως πολιτικά όντα, αν πραγματικά θέλουμε να γίνουμε λιγότερο βιαστές και ν’ αποτρέψουμε ένα μέρος της βίας, αξίζει να σεβαστούμε το δίκαιο και  τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτό είναι το χρέος της Πολιτείας, των πολιτών και των φορέων της.

Λιγότερη αδικία, λιγότερη βία.

Λιγότερα ψέματα, λιγότερη αγανάκτηση.

Όσο λένε ψέματα για τη μοιραία μέρα στη Νέα Σμύρνη και όσο κρύβουν την αλήθεια για το τροχαίο έξω από τη Βουλή, τόσο η βία θα φουντώνει. Ο λαός εξωθείται, δεν έχει άλλο μέσο να μιλήσει.

Η Κυβέρνηση έχει όλα τα ΜΜΕ και την Αστυνομία, δηλαδή και το πεπόνι και το μαχαίρι! Ας το κόψει να μας γλυκάνει λοιπόν!