Τις τελευταίες δεκαετίες έχει καθιερωθεί στην Κεφαλονιά η μεταφορά του Αγίου Φωτός, μετά την άφιξή του στο αεροδρόμιο, να γίνεται συνοδεία δικυκλιστών. Αν δεν κάνουμε λάθος, η πρωτοβουλία αυτή ξεκίνησε από τη Λέσχη Μηχανοκίνητου Αθλητισμού Κεφαλονιάς και ΙΘάκης, τη γνωστή και ως ΛΕΜΑΚΙ. Ωστόσο, η τελευταία αποφάσισε φέτος να μη συμμετέχει στο “έθιμο” στο οποίο η ίδια είχε πρωτοστατήσει!

Με σχετική ανακοίνωση της στο facebook, η ΛΕΜΑΚΙ έκανε σαφές ότι δε συμφωνεί με το ήθος που επικρατεί, από τις όψιμες συμμετοχές, καθώς αυτό δε συνάδει με την ευλάβεια των στιγμών της κορύφωσης του Θείου Δράματος. Γι’ αυτόν το λόγο διακοίνωσε τη μη συμμετοχή της για φέτος μαζί με την ελπίδα την επόμενη χρονιά να είναι σε θέση να επανέλθει με τον τρόπο που επιθυμεί.

Ορθά η ΛΕΜΑΚΙ διαχωρίστηκε απ’ την επικίνδυνη κατάσταση η οποία έχει διαμορφωθεί για τον τόπο μας. Διότι με αυτό το μηχανοκίνητο “λεφούσι” που σχηματίζεται απ’ το Αργοστόλι προς το αεροδρόμιο και τανάπαλιν, είναι θέμα χρόνου να λάβει χώρα κάποιο θανατηφόρο ατύχημα.

Σταχυολογούμε μαρτυρίες συμπολιτών μας:

“Οδηγούσα στην παραλιακή του Αργοστολίου το αυτοκίνητό μου όταν άκουσα ένα διαπεραστικό θόρυβο να με προσεγγίζει από πίσω. Ενστικτωδώς τοποθετούμαι στα δεξιά του οδοστρώματος και κοιτάζω τον καθρέφτη μου για να δω ένα … κάρτερ (ΣτΕ: το κάρτερ ή ελαιολεκάνη βρίσκεται στο κάτω μέρος των μηχανών και με αυτό ο μάρτυρας θέλει να πει ότι η μηχανή έκανε σούζα διότι αντί να βλέπει το φανάρι της έβλεπε το κάτω μέρος της) να έρχεται κατά πάνω μου! Αφού με προσπέρασε μία εντούρο με σούζα και ένα παπί με τρύπια εξάτμιση, στη συνέχεια με προσπέρασε και ένα τζιπ στο ύψος της στροφής μπροστά από τα φέρρι μποτ που πάνε Ληξούρι χωρίς καμία ορατότητα… Αν έβγαινε κάποιο όχημα, πεζός ή δίκυκλο από τους κάθετους δρόμους θα είχαμε σίγουρα δυστύχημα…”

“Έχω την ατυχία να ζω επί της οδού Λάσσης. Κάθε χρόνο το ίδιο μαρτύριο… Εκατοντάδες μηχανάκια περνούν έξω απ’ το σπίτι μου και ζούμε στιγμές αποκάλυψης! Προσπαθούμε να λείπουμε απ’ το σπίτι μας όταν γίνεται αυτό διότι τα παιδιά μας τρομάζουν αλλά μερικές φορές δεν το καταφέρνουμε. Αυτός ο τρόμος δεν έχει σχέση με τίποτα που να θυμίζει τις αρχές και τις αξίες του Πάσχα…”

“Πήγαινα το σκύλο μου βόλτα όπως συνηθίζω στο περιβολάκι (ΣτΕ: Μνημείο Ριζοσπαστών). Θα πρέπει να ήταν πάνω από 100 μηχανάκια εκεί μαζεμένα και έκαναν επιδείξεις μεταξύ τους. Κάποιοι έσκουζαν τα λάστιχά τους στο δρόμο, κάποιοι επιτάχυναν χωρίς λόγο μπροστά από τους άλλους και κάποιοι άλλοι έκαναν σούζες. Αισθάνθηκα ότι βρισκόμουν σε γκέτο… άλλαξα δρόμο όταν ένας νεαρός καβάλησε το πεζοδρόμιο με το μηχανάκι του και τον μετέτρεψε σε δρόμο…”

“Το να βλέπεις αυτό το πράγμα είναι το κάτι άλλο! Απορώ πως δεν πέφτουν έτσι όπως πάνε… Ο ένας προσπερνάει τον άλλο, μαρσάρουν ως τους κόφτες, δε φορούν κράνος οι περισσότεροι, βρωμίζουν τον τόπο με καυσαέριο, βγάζουν καπνούς και κατευθύνονται με τόσο άτακτο τρόπο που αν ένας έχει την ατυχία να πέσει στο οδόστρωμα όλοι οι άλλοι θα περάσουν από πάνω του χωρίς να το καταλάβουν ή θα πέσουν όλοι μαζί προκαλώντας καραμπόλα που θα τη γράψει το ρεκόρ γκίνες… Το πιο απίθανο είναι ότι όλα αυτά γίνονται με την αστυνομία θεατή!! Γιατί νομιμοποιούν αυτήν την καρμανιόλα;;;;”.

Υπάρχουν τρόποι προκειμένου τα πράγματα να γίνονται σύμφωνα με το νόμο, χωρίς να ενοχλούν το κοινωνικό σύνολο και, κυρίως, χωρίς να κινδυνεύουν τα παιδιά μας να σκοτωθούν! Διότι τα περισσσότερα μηχανάκια τα οδηγούν νέα παιδιά…

Αυτά και άλλα πολλά που φτάνουν στα αυτιά ή στα μάτια μας, ξεκαθαρίζουν ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μία εξόχως επικίνδυνη κατάσταση που, πλέον, ούτε οι ίδιοι οι μοτοσικλετιστές δεν μπορούν να ανεχθούν! Το ερώτημα είναι: Οι αρχές γιατί την ανέχονται;