Ένα παιδί δολοφονείται . Ένα παιδί κακοποιείται . Ένα παιδί αυτοκτονεί. Ένα παιδί μπλέκει στα ναρκωτικά. Ένα παιδί σκοτώνεται σε ατύχημα …Πόσα άσχημα ακούσαμε , ακούμε , και θα ακούσουμε..

Και πάντα από πίσω θα υπάρχουν οι γονείς ή ο γονιός. Ίσως όμως και να μην υπάρχουν και τότε απλά θα καταλάβουμε. Όταν όμως υπάρχει τότε το πρώτο που σκεφτόμαστε είναι αυτοί οι γονείς , αυτός ο πόνος , ίσως περνά και μια σπίθα ανακούφισης που δεν είναι το δικό μας παιδί αυτό , και σίγουρα μια χμχμ εσάνς υπεροψίας , για το δικό μας παιδί. Ο γονιός είναι ένα “επάγγελμα δια βίου” αλλά και η απόλυτη ολοκλήρωση. Ένα επάγγελμα που δουλεύεις σκληρά επι 24ώρου βάσεως και αντί να πληρώνεσαι , πληρώνεις… Και το χαίρεσαι κι όλας. Μόνη ανταμοιβή λίγα πολύτιμα ψίχουλα ζωής , ένα χαμόγελο , ένα φιλί , ένα ευχαριστώ και μια προσμονή δικαίωσης.

Την σημερινή ιστορία θα την αφιερώσω σε έναν Super-Dad, στιβαρό σαν τα αγάλματα των εργατών της Σοβιετικής Ένωσης, και σίγουρα έναν γονιό από αυτούς που από το νηπιαγωγείο βρίσκεται και θα βρίσκεται δίπλα στο παιδί του, ενεργά στο Γονέων και Κηδεμόνων μαζί με τους άλλους 6 ,7, τους ίδιους και τους ίδιους μέχρι να τελειώσει το παιδί το Λύκειο, γονείς που θα προσπαθούν ενεργά για το καλύτερο των παιδιών τους αλλά και όλων των παιδιών. Και θα ανησυχεί . Πάντα.

Η σημερινή ιστορία – πέρα για πέρα αληθινή – δεν έχει τίποτα το θεολογικό – αν και η τεκνοποιία είναι από μόνη της <<Θεία>>, αλλά είναι τροφή για σκέψη , πόσο μόνος είναι ο γονιός , πόσο ανυπεράσπιστος στον φόβο της μάστιγας που λέγεται <<ουσίες>>. Ο τίτλος της ιστορίας…

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΡΟΥΛΙΤΣΑΣ

Η κατρουλίτσα ήταν αυτό που ακριβώς έλεγε η λέξη. Μια ποσότητα ούρων σε έναν αποστειρωμένο ουροσυλέκτη.

Η οικογένεια μεγάλη κι αγαπημένη. Οι γονείς παρόντες σε κάθε δρώμενο των παιδιών τους, συνειδητοποιημένοι ενεργοί πολίτες, επώνυμοι στην μικρή κοινωνία του νησιού, στο σύλλογο γονέων σε όλα τους τα παιδιά, έχοντας σπαταλήσει ώρες σε σεμινάρια γονέων και βιβλία. Το στερνοπούλι τους η μοναχοκόρη …τσαούσα. Εφηβεία σαν φουρτουνιασμένη θάλασσα. . Προσπάθησαν να πάνε και σε δομές …Φρίκη …Τους έλεγαν ¨Βάλτε όρια¨ χωρις να διευκρινίζουν το πώς μπαίνουν αυτά τα όρια. Όριο σημαίνει <<ως εδώ>>. Ελα που αυτή πάντα το πέρναγε κατά πολύ. Όποτε έπρεπε να μπει το <<ως εδώ γιατί τότε θα >> και η τιμωρία . Και πλέον το παιγνίδι ήταν να περνά τα όρια. Και αντίδραση. Άρνηση, κουβέντες, λόγια σαν μαχαιριές και να στρίβουν και το μαχαίρι στην πληγή. Επαφή μηδενική.

Οι γονείς είχαν μόνο ένα δρόμο. Απλά υπομονή, επιμονή κι αγάπη. Το ντύσιμο, η προκλητικότητα η γλώσσα όλα ήταν στα άκρα. Και φυσικά οι παρέες. Ότι πιο θολό – για τα έντρομα μάτια των γονιών – υπήρχε. Και πέρναγε ο καιρός .

Ήταν μερικές μέρες πριν τα δέκατα έκτα γενέθλια και γύρισε σπίτι της κουρασμένη. Ανόρεκτη έπεσε στον καναπέ κι αποκοιμήθηκε . Πέρναγε η ώρα, δεν ξύπναγε, ψύλλοι άρχισαν να μπαίνουν στα αυτιά των γονιών. Μήπως η υπνηλία σημαίνει τίποτα; Κάποια ουσία; Κάνα πονηρό τσιγάρο; Έψαξαν την τσάντα, το δωμάτιο της, όχι ότι θα πολυκαταλαβαίναν οι γονείς αλλά όλα στα μάτια τους ήταν τρομακτικά. Βρήκαν κι έναν καπνό και κάτι τσιγαρόχαρτα, μύριζαν σαν τα κυνηγόσκυλα χωρίς να μπορούν να καταλάβουν κάτι, τελικά ο πατέρας είχε μια ιδέα.

Ξύπνα κοριτσάκι μου!!! Ξύπνα!! Ξύπνησε η νεαρά με χίλια ζόρια ο πατέρας, άκουσε γλώσσα νταλικέρη σε μποτιλιάρισμα, αλλά συνέχισε.

-Θυμάσαι τότε μικρούλα που ειχες υπνηλία και φοβηθήκαμε μήπως είναι μηνιγγίτιδα;;; Εχει πάλι επιδημία και πρέπει να το ψάξουμε!!!

Η νεαρά λοιπόν πήγε με την μητέρα της στην τουαλέτα με έναν αποστειρωμένο ουροσυλέκτη που είχε φέρει ο μπαμπάς, και σε λίγο του παραδόθηκε το δοχειάκι αυτό τυλιγμένο σε μια σακουλίτσα. Το πήρε και ξεκίνησε πλεον η Οδύσεια του. Η ιστορία της κατρουλίτσας. Η απεγνωσμένη προσπάθεια ενός πατέρα να μάθει αν έχει δίκιο που φοβάται, αν υπάρχει κάποια ουσία, η όχι. Πρωτα έφτασε στο Νοσοκομείο, ειχε γνωστούς εκει, νόμιζε ότι θα ήταν εύκολο.

-ΑΣΤΕΙΕΥΕΣΑΙ;;;;; Του φώναξε η γνωστή του στο Μικροβιολογικό. Δεν γίνονται τέτοια πράγματα, ούτε με εντολή γιατρού, ο Νόμος το απαγορεύει. Απολυτή αδιαλλαξία.

Πηγε σε Ιδιωτικό κέντρο, γνωστοί κι εκεί. Προσπάθησε να παρακαλέσει, να συγκινήσει σαν γονιός, τίποτα. Ο Νόμος είναι πολύ αυστηρός και καλύπτει απόλυτα τον χρήστη του τόνισε ο υπεύθυνος.

Πήγε σε άλλο ιδιωτικό κέντρο, εκεί έκανε το εξής κόλπο. Ακούμπησε το κουτάκι με το χρυσοκίτρινο υγρό και από κάτω έβαλε ένα χαρτονόμισμα των 100Ευρώ. Είπε το πρόβλημα και παρακάλεσε απλά να το πάρει. Να περάσει την επόμενη κι απλά να του κάνει ένα νεύμα, με τα μάτια, ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ. 100Ευρω για ένα νεύμα!!! Τον πέταξε έξω μαζί με το κατοστάρικο λέγοντάς του << Δεν θα μου κλείσεις το ιατρείο εσύ>>…

Πήγε στη Δομή απεξάρτησης. Βρήκε τον υπεύθυνο, είπε το θέμα, τον άκουσε… Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, εμείς θα αντιμετωπίσουμε τον χρήστη. Μα αν δεν είναι;;; Πρέπει να μάθω! Πρέπει να γίνει χρήστης για να έρθω σε εσάς ; Είπε ο γονιός.
Δυστυχώς ναι … Ήταν η απάντηση. Μόνο με εισαγγελική εντολή.

Ένα λαμπάκι άναψε στον δύσμοιρο πατέρα, φωτάκι ελπίδας. Πήγε στα Δικαστήρια και μπήκε στο γραφείο του Εισαγγελέα. Του είπε το πρόβλημα. Ο Εισαγγελέας τον άκουσε με προσοχή. Τον παρακάλεσε να δωσει εντολή να εξετασει το υγρό που είχε στο χέρι του, που μόλις το έφερε από την χώρα των Λοτοφάγων…

-Αγαπητέ μου , μόνο αν κάνετε καταγγελία …δυστυχώς…
-Δηλαδή , ψέλλισε ο πατέρας , πρέπει να κάνω καταγγελία στο παιδί μου για να δώ ΑΝ έχει κάτι μέσα;;; Κι αν δεν έχει; Χάνω το παιδί μου για πάντα ;

-Δυστυχώς …ο Νόμος βλέπεται… ήταν η απάντηση.

Ο πατέρας βγήκε από το Δικαστικό Μέγαρο και πέταξε στον πρωτο κάδο που βρήκε το κουτάκι με την κατρουλίτσα. Ύστερα κατευθύνθηκε στο κοντινό ζαχαροπλαστείο κι αγόρασε μια μεγάλη τούρτα σοκολατίνα που ήξερε πόσο άρεσε στην κορούλα του. Την πήγε σπιτι και της ανακοίνωσε ότι ήταν μια χαρά και δεν είχε μηνιγγίτιδα όπως φοβόταν. Γι αυτό πήρε τούρτα όχι για τα γενέθλιά της που θα είχε σε λίγες μέρες . Την φίλησε κι ας του φώναξε. Τώρα μόνο υπομονή και προσευχή μπορούσαν να κάνουν. Και να συνεχίζουν να δίνουν ψυχή κι αγάπη…