Τετάρτη 19 Ιουνίου 2024
29 C
Argostoli

kefaloniastatus@gmail.com

Εφημερεύοντα Φαρμακεία

spot_img

ΜΕΝΟΥ / ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ | Μία συγκλονιστική αφήγηση ιπτάμενου της ΟΑ

Γράφει ο Πατέρας Ξενοφώντας Ζαρκάδας

Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν την άποψη των αρθρογράφων τους και όχι κατά ανάγκη του kefaloniastatus.gr

Εικόνα: © Jerry Apostolatos

Χριστός ετέχθη!!! Αληθώς ετέχθη!!!

Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία, ένα <<Θαύμα των Χριστουγέννων >> όπως είχε τιτλοδοτήσει ο αφηγητής. Όχι δεν είναι δικό μου . Ειναι μια πραγματική ιστορία ενός αγωνιστή πιλότου (παλαιότερα ) των αεροσκαφων που ερχόντουσαν , κι έρχονται , στα νησιά μας κάθε φορά που υπάρχει περιστατικό που αδυνατεί να αντιμετωπιστεί από τα δικά μας , μικρά και υποστελεχωμένα νοσοκομεία της περιφέρειας.

Αλήθεια , πόσες φορές δεν ακούσαμε μέσα στην νύχτα , καταχείμωνα , τον χαρακτηριστικό ήχο των ελικοφόρων και κοιταχτήκαμε λέγοντας …ΩΧ….Κάποιος φουκαράς χαροπαλεύει… Πόσες φορές δεν αισθανθήκαμε εκτεθειμένοι κι απροστάτευτοι, εδώ , με τον φόβο μην κάποιος δικό μας άνθρωπος πάθει κάτι κι υπάρχει απαγορευτικό ή δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το νοσοκομείο μας αυτό το …κάτι…

Η ιστορία αυτή αξίζει να διαβαστεί , να αντιληφθούμε ότι κάποιοι από μας ζούν ακόμα γιατί υπάρχουν άνθρωποι με φιλότιμο και ηρωϊσμό , αλλά και πόσο εύθραυστη είναι η ζωή … Και να θυμηθούμε ότι υπάρχουν κι αυτοί που δεν υπάρχουν πιά ανάμεσα μας γιατί θυσιάστηκαν για εμάς…

Πρόκειται για αφήγηση του τότε κυβερνήτη της Ολυμπιακής Αεροπλοΐας κ. Γιώργου Θεοδοσίου που συγκλονίζει.

O κ.Θεοδοσίου είναι διαδικτυακός μου φίλος , ζεί κι εργάζεται στο Κατάρ δαμάζοντας τους αιθέρες , η ιστορία του είναι από το προσωπικό του αρχείο , και με την συγκατάθεση του την δινω αυτές τις Άγιες μέρες. Εγώ και το site την αφιερώνουμε σε όσους δίνουν μάχη σε αυτήν την ζωή για να σώσουν τον συνάνθρωπο αλλά και σε όσους έχουν << φύγει >> από αυτήν προσπαθώντας . Στην Σοφία Μπουφόν και το ηρωϊκό της πλήρωμα. Οι προσευχές μας σε κάθε συνάνθρωπο που χρειάζεται διακομιδή .

ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Επικρατούσε ασυνήθιστα άγριος καιρός γιά την Ελλάδα το απόγευμα της **ης Δεκεμβρίου 1997. Ένα δυνατό ψυχρό μέτωπο κακοκαιρίας σάρωνε την χώρα εδώ και δύο ημέρες προκαλώντας πολύ έντονα καιρικά φαινόμενα, ισχυρές χιονοπτώσεις στα ορεινά, καταρρακτώδεις βροχές και καταιγίδες στα πεδινά, θυελλώδεις ανέμους στα πελάγη και όλες εκείνες τις άλλες εκδηλώσεις της δύναμης της φύσεως που περιγράφονται σε επίπεδο τρομοκρατίας από τις υστερικές κραυγές των παρουσιαστών των δελτίων ειδήσεων στην τηλεόραση και την δραματοποίηση που συνήθως σκηνοθετούν χάριν τηλεθεάσεως.

Ορεινά χωριά είχαν αποκλειστεί από τα χιόνια, πεδινοί οικισμοί είχαν πλημμυρίσει, απόπλοι είχαν απαγορευτεί από τα λιμάνια «…λόγω των θυελλωδών ανέμων…», κατά την ξύλινη φρασεολογία των ανακοινωθέντων των λιμεναρχείων, πτήσεις της Ολυμπιακής είχαν ακυρωθεί και, πάνω από όλα, οι πολιτικοί φρόντιζαν γιά την προβολή τους προσπαθώντας να εντυπωσιάσουν τους ιθαγενείς με τηλεοπτικές βαρύγδουπες ανακοινώσεις γιά τον συντονισμό των υπηρεσιών που επιχειρούσαν, χωρίς, βεβαίως, να γνωρίζουν τίποτε γιά το αντικείμενό τους, με αποτέλεσμα το γνωστό Ελληνικό «μπάχαλο».

Το βράδυ της ημέρας αυτής ήμουν σε υπηρεσία ετοιμότητας γιά πιθανές αεροδιακομιδές ασθενών του ΕΚΑΒ με τα Dornier 228 της Ολυμπιακής Αεροπλοΐας. Η βάρδια μου ξεκινούσε στις 22:00 και διαρκούσε 8 ώρες, μέχρι τις 06:00 το πρωΐ. Με δεδομένη την ακραία κακοκαιρία, πίστευα πως θα περνούσα μία ήσυχη νύκτα στην θαλπωρή του σπιτιού και της κρεβατοκάμαράς μου. Λογάριαζα, όμως, χωρίς τον ξενοδόχο.

Στις 21:15 το τηλέφωνο χτύπησε και ήταν ο Νίκος από το Κέντρο Επιχειρήσεων της Αεροπλοΐας. Με ενημέρωσε ότι επίκειται αεροδιακομιδή ασθενούς από την Ζάκυνθο και θα με καλούσε ξανά σε λίγα λεπτά με λεπτομέρειες γιά την πτήση. Δεν πρόλαβα καλά-καλά να κλείσω το τηλέφωνο, και δέχτηκα νέα κλήση. Ήταν ο νεαρός συγκυβερνήτης που είχε βάρδια γιά το ΕΚΑΒ εκείνη την νύκτα μαζί μου και είχε μόλις ενημερωθεί γιά την επικείμενη πτήση. Με ρώτησε αν είχα ενημερωθεί και εγώ και του το επιβεβαίωσα. Μπήκε κατ’ ευθείαν στο ψητό, λέγοντάς μου επί λέξει:
– Δεν φαντάζομαι να σκέφτεσαι να πετάξουμε με αυτόν τον καιρό;

Του απάντησα πως πριν αποφασίσουμε θα έπρεπε να εξετάσουμε τις λεπτομέρειες της αποστολής, τόσο τις πτητικές όσο και τις επιχειρησιακές. Ειδικά γιά το δεύτερο, του είπα χαρακτηριστικά:
– Αν πρόκειται γιά καμιά βαρυστομαχιασμένη γιαγιά που θέλει ο αγροτικός γιατρός να ξαποστείλει νυχτιάτικα στην Αθήνα γιά να ξεφορτωθεί τις ευθύνες του, και βέβαια δεν θα επιχειρήσουμε. Αν όμως είναι κάποιο σοβαρό περιστατικό και αφορά νέο άνθρωπο ή παιδί, θα δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας στην προσπάθεια.

Συμφώνησε μαζί μου, λίγο διστακτικά είναι η αλήθεια. Ήταν νέος, της σειράς του 1996, με μόλις ένα χρόνο εμπειρία και αυτήν στην συνήθη καλοκαιρία της Ελλάδας, με ελάχιστη έκθεση στα καπρίτσια του Ελληνικού χειμερινού καιρού.

Στο επόμενο δεκάλεπτο ήλθε και η τηλεφωνική ενημέρωσις με όλες τις επιχειρησιακές λεπτομέρειες. Επρόκειτο γιά πολύ σοβαρό περιστατικό, που είχε αρχίσει να εξελίσσεται από το μεσημέρι. Αφορούσε ένα κοριτσάκι, βρέφος ενός έτους. Ξεκίνησε κατά την διάρκεια του μεσημεριανού γεύματος, όταν το παιδάκι σχεδόν πνίγηκε με ένα κομματάκι κρέας που κατέληξε στον φάρυγγά του ενώ το τάϊζε η μητέρα του. Στην προσπάθεια των γονέων να το συνεφέρουν, το κομματάκι κρέατος εισπνεύστηκε και κατέληξε στον πνεύμονα του παιδιού αντί να αποβληθεί με βήχα. Μέσα στις λίγες ώρες που πέρασαν μέχρι το βράδυ, το παιδί εμφάνισε ραγδαία επιδεινούμενη αναπνευστική δυσχέρια και το μετέφεραν στο νοσοκομείο Ζακύνθου. Οι γιατροί όμως έλειπαν εκτός νησιού σε ταυτόχρονες άδειες (αθάνατο Ελληνικό κράτος) και ο μόνος παρευρισκόμενος ήταν ο άπειρος νέος αγροτικός γιατρός, που διέγνωσε πνευμονικό οίδημα και κάλεσε το ΕΚΑΒ γιά αεροδιακομιδή του βρέφους στην Αθήνα.

Χωρίς δεύτερη σκέψη, δήλωσα στο Κεντρο Επιχειρήσεων που με ενημέρωσε γιά το περιστατικό ότι η πτήσις θα προχωρήσει και να ειδοποιήσουν αμέσως τον συγκυβερνήτη και την ιατρική ομάδα που θα ερχόταν μαζί μας. Ετοιμάστηκα γρήγορα και ξεκίνησα γιά το αεροδρόμιο. Στην διαδρομή σκεπτόμουν τις δυσκολίες που θα είχα να αντιμετωπίσω. Μη διαθέτοντας συμπίεση καμπίνας, το Dornier δεν μπορούσε να ανέβει ψηλά. Η πτήσις στα 10.000 πόδια, χαμηλά επάνω από τον Χελμό, τον Ερύμανθο και το Παναχαϊκό όρος, μέσα στην χιονοθύελα που μαινόταν, δεν ήταν ότι καλύτερο. Ήξερα πως θα αντιμετωπίζαμε ισχυρούς ανέμους με ανοδικά και καθοδικά ρεύματα, κύματα όρους, έντονες αναταράξεις και παγοποίηση σε όλη την διαδρομή. Αλλά και ο προορισμός μας, η Ζάκυνθος, ανέφερε καταρρακτώδη βροχή, θυελλώδεις ριπαίους ανέμους και βάση νεφών σε ύψος οριακά χαμηλό γιά την προσέγγιση.

Συνάντησα τον συγκυβερνήτη στην Επιμελητεία Πτήσεων. Συζητήσαμε εν τάχει τα πτητικά και επιχειρησιακά στοιχεία και κατεβήκαμε στο αεροπλάνο. Με πολλή ανακούφιση αισθανόμουν ότι ο αρχικός του δισταγμός γιά την πτήση με τέτοια κακοκαιρία είχε εκλείψει, και η όλη του συμπεριφορά έδειχνε ότι είχε ενστερνιστεί το πνεύμα της «αποστολής», όπου έπρεπε να κάνουμε ότι περνούσε από το χέρι μας, να παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις γιά να την φέρουμε εις πέρας. Καθώς προετοιμάζαμε το πιλοτήριο, έφτασε και η ιατρική ομάδα. Νέα κοπέλα, με πολύ ενθουσιασμό και αφοσίωση στην δουλειά της η γιατρός, με καταγωγή από την Ρουμανία, και εξαιρετικός επαγγελματίας ο νοσηλευτής. Είχα πετάξει και άλλες αποστολές και με τους δύο. Φορτώσαμε τον εξοπλισμό τους και κουβεντιάσαμε πολύ σύντομα. Ήταν σαφές ότι κάθε λεπτό μετρούσε.

Σε λίγα λεπτά κλείσαμε τις πόρτες του αεροπλάνου. Εκκινήσαμε τους κινητήρες και, ώρα 23:20 το βράδυ, το Dornier 228 με νηολόγιο ******, έκτακτη πτήση ******* της Ολυμπιακής με προορισμό την Ζάκυνθο τροχοδρόμησε προς έναν διάδρομο του αεροδρομίου του Ελληνικού γιά απογείωση. Όπως ακριβώς περιμέναμε, η πτήσις ήταν δύσκολη και περιπετειώδης. Ειδικότερα επάνω από τα βουνά της Πελοποννήσου, οι αναταράξεις ήσαν ισχυρότατες με συνεχείς εκτροπές ύψους από τα ισχυρά κατακόρυφα ρεύματα. Επικρατούσε πυκνή χιονόπτωσις στο ύψος μας σε όλη την διαδρομή, με ισχυρή παγοποίηση μέσα στα νέφη. Παρ’ όλον ότι τα αντιπαγωτικά του αεροσκάφους δουλεύανε εντατικά, ήταν τόσο ισχυρή η παγοποίησις, που τα πτερύγια των ελίκων φόρτωναν πάγο που κατά διαστήματα ξεκολλούσε και εκτινασσόταν κτυπώντας την άτρακτο με δυνατό θόρυβο. Γιά ικανό τμήμα της διαδρομής πετούσαμε στα τυφλά με ναυτιλία εξ αναμετρήσεως, έχοντας χάσει το σήμα από τους ραδιοφάρους της Κορίνθου και του Αράξου, που καθόριζαν τον αεροδιάδρομο που ακολουθούσαμε.

Περάσαμε τα βουνά και, μετά τον Άραξο αρχίσαμε την κάθοδο σε πορεία προς την Ζάκυνθο. Ο Πύργος Ελέγχου του αεροδρομίου του νησιού μας ανέφερε πολύ έντονη βροχόπτωση με ισχυρούς βορείους ανέμους και αρκετά χαμηλή θερμοκρασία. Εκτελέσαμε την διαδικασία της ενοργάνου προσεγγίσεως VOR Runway 34 και ευθυγραμμιστήκαμε γιά την τελική προσέγγιση. Είμασταν σε απόσταση μόλις 3 μιλίων από το αεροδρόμιο, ευθυγραμμισμένοι γιά την προσγείωση, όταν ακούστηκε ξαφνικά στον ασύρματο θλιμμένη η φωνή του ελεγκτή του Πύργου Ελέγχου: – Ολυμπιακή **** δεν χρειάζεται να προσγειωθείτε, γυρίστε στην Αθήνα. Το παιδάκι μόλις ξεψύχισε στο ασθενοφόρο…

Ένοιωσα να με διαπερνά μιά μαχαιριά. Γιά ελάχιστα λεπτά της ώρας δεν είχαμε προλάβει, είχαμε χάσει την μάχη γιά την ζωή ενός παιδιού, την μάχη γιά να σώσουμε μία οικογένεια από μία καταστροφή ανεπανόρθωτη και μία δυστυχία ζωής, την μάχη γιά να γλυτώσουμε μία μάνα από τον χειρότερο πόνο που μπορεί να νοιώσει άνθρωπος…

Είχα πεί πάμπολλες φορές στον εαυτό μου ότι γιά να κάνω σωστά και ανεπηρέαστα την δουλειά μου έπρεπε να αποστασιοποιούμαι τελείως από το δράμα των ασθενών που μετέφερα και να μην ταυτίζομαι με την αγωνία και την θλίψη των οικείων τους. Με τους μεγαλύτερους σε ηλικία ασθενείς κάπως το κατάφερνα αυτό. Είχα αρκετούς θανάτους μέσα στο αεροπλάνο όπου, με την στοιχειώδη υποδομή και φορητό εξοπλισμό που μετέφεραν μαζί τους οι γιατροί, έδιναν ηρωϊκές, τιτάνιες μάχες να κρατήσουν βαριά ασθενείς ή τραυματίες στην ζωή κατά την διάρκεια της πτήσεως και ενίοτε τις έχαναν. Όταν όμως μετέφερα βρέφη ή παιδιά, το αίσθημα της αγωνίας και του πόνου των δικών τους που τα συνόδευαν με διακατείχε ολότελα.

Μέχρι αυτήν την πτήση, με την βοήθεια του Θεού, δεν είχα χάσει κανένα παιδί, από νεογέννητα πρόωρα που μεταφέραμε τρυπώντας το σκοτάδι της νύκτας με τα μάτια μας στα 500 πόδια γιά να μπορούν να οξυγονώνονται αφού το αεροπλάνο δεν είχε συμπίεση (αθάνατο Ελληνικό κράτος, και πάλι), μέχρι πολυτραυματισμένα παιδάκια από δυστυχήματα με βαρύτατες κακώσεις. Έπιανα τον εαυτό μου να πετάει και να προσεύχεται σιωπηλά, να συνδράμει ο Θεός τους γιατρούς που αγωνίζονταν να σώσουν τα πλάσματα των Αγγέλων λίγα μέτρα πίσω μου μέσα στην άτρακτο.

Συνεχίζεται…

Διαβάστε το Β μέρος ΕΔΩ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ