“Γυναίκα” είναι… τ’ όνομά μου. Είναι αυτό, από την ημέρα που ήρθα στον κόσμο. Το Ευαγγελία είναι αυτό που επέλεξαν οι γονείς μου, με τιμή και δόξα το “συντηρώ”. Όμως γυναίκα με λένε, μισό αιώνα τώρα.
Λένε ότι είμαστε ευαίσθητες. Ναι, είμαστε. Λένε πως είμαστε ρομαντικές κι αδύναμες. Ναι, είμαστε. Ότι είμαστε ευσυγκίνητες αλλά και βράχοι, αν χρειαστεί. Ναι, είμαστε.
Όμως, γυναίκες σαν εμάς, ήταν τότε που αγωνίστηκαν για εμάς. Αγωνίστηκαν για αξιοπρέπεια, για καλύτερες συνθήκες εργασίας, για καλύτερα ωράρια. Αγωνίστηκαν για να ψηφίζουν, τότε και τώρα, μα αγωνίστηκαν και για το τέλος της παιδικής εργασίας ανά τη χώρα.
Για πρώτη φορά η Γιορτή της Γυναίκας τηρήθηκε στη Νέα Υόρκη, στις 28 Φεβρουαρίου του 1909, με την Διεθνή Διάσκεψη Γυναικών μετέπειτα, το 1910, να προτείνει την καθιέρωση ως “Διεθνής Ημέρα Γυναίκας, κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου. Κερδίζοντας το δικαίωμα ψήφου τους το 1917, οι γυναίκες στη Σοβιετική Ρωσία κέρδισαν την καθιέρωση της 8η Μαρτίου ως εθνική αργία. Πολύ αργότερα, μόλις το 1975, τα Ηνωμένα Έθνη την υιοθέτησαν ως “Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας” και λίγο μετά, το 1977, κάλεσαν τα κράτη μέλη να ανακηρύξουν τη συγκεκριμένη ημέρα έως Ημέρα του ΟΗΕ, για τα δικαιώματα των γυναικών και της παγκόσμιας ειρήνης.
Γι’ αυτό είμαστε περήφανες γυναίκες. Δεν ήταν απλά μοδίστρες. Ήταν ηρωίδες. Για αυτούς τους λόγους και άλλους τόσους, που σε σελίδες δεν χωρούν, θα γιορτάζουμε την Ημέρα της Γυναίκας σε όλο τον κόσμο.
Γιατί η γυναίκα είναι μοναδική για τον καθένα. Γιατί η γυναίκα είναι η δύναμη της γης. Γιατί η γυναίκα είμαι εγώ.
«Γυναίκα εγώ»
Γυναίκα εγώ.
Φωτιά και άνεμος μαζί.
Βροχή και ήλιος στη ζωή.
Είμαι γυναίκα.
Φοβάμαι, συγχωρώ, μισώ ξεχνώ.
Στο τέλος πάντα αγαπώ.
Γυναίκα εγώ, πέφτω
σηκώνομαι ξανά.
Πετώ ψηλά σαν τα πουλιά.
Είμαι η γυναίκα η τρελή
Μα δεν γιορτάζω σήμερα.
Γιορτάζω όλο τον χρόνο.
Γεννήθηκα λευκή ψυχή
αγνή σαν την γαρδένια.
Μυρίζω τα τριαντάφυλλα
τα δυο έγιναν ένα.
Γυναίκα! _
© Ευαγγελία Αλιβιζάτου
