Ανθρώπινα σφάλματα… (Ουστ ρε!)

Πόσοι από μας είμαστε ικανοί να διαχειριστούμε τα σφάλματά μας; Σφάλουμε πολύ ή λίγο;

Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Πόσοι από μας αναγνωρίζουμε την ανάγκη να κρίνουμε το λάθος και να αντιληφθούμε την πρέπουσα πράξη μας;

Υπάρχουν φορές που οι άνθρωποι δεν έχουν όρια, δεν υπολογίζουν το καθετί που κάνουν, φορές που δεν έχουν καμία αξία τα πτυχία, η γνώση, η μόρφωση.

Επιβαρυντικός παράγοντας είναι η αδυναμία μας, η κακία;

Η υπεροψία; Η δουλεία προς το ύπουλο χρήμα;

Το σύμπλεγμα της κατωτερότητας;

Οι αρνητικές απόψεις, ακόμη και σε σχέση με τους νόμους, αλλά και οι λανθασμένες εκτιμήσεις και προσεγγίσεις, μάς οδηγούν σε δυσάρεστες πράξεις.

Να προβλέπουμε τα λάθη μας θα ήταν το ιδανικό, αλλά ουτοπικό. Δυστυχώς, όποιος από μας κρίνει τον εαυτό του ως αλάνθαστο, είναι τεράστιο ψέμα.

Θα πρέπει να έχουμε μία καλύτερη σχέση με την αυτοκριτική, μα αυτό σπανίζει.

Δεν το κάνουμε. Έχουμε την τάση να μην παραδεχόμαστε κάθε λάθος μας.

Μια ειλικρινής αυτοαξιολόγηση κρίνεται απαραίτητη.

Ποιος κάνει ρεπορτάζ, αρθρογραφία;

Δημοσιογραφία, κριτική, η σάτιρα;

Ποιος μπορεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε όσα προσφέρει μέσα από τον γραπτό λόγο ή να βουλιάξει στη λάσπη;

Τα απόνερα που αφήνει πνίγουν τον ίδιο.

Στόχος, να αναλάβουμε την ευθύνη, να απομακρύνουμε τον εγωισμό, να στοχεύσουμε στο να νικήσουμε τον κακό μας εαυτό.

Η αρετή σπανίζει όλο και περισσότερο στην κοινωνία.

Η ηθική ποιότητα, όμως, είναι αυτή που πρέπει να προπορεύεται.

Οι συνέπειες των σφαλμάτων είναι ολέθριες, προπάντων όταν δεν γίνεται αγώνας επαναπροσδιορισμού συναισθημάτων και απόψεων.

Σφάλματα ηθικά, σφάλματα υλικά, συνέπειες, συμφέροντα.

Όλα μοιάζουν ένας φαύλος κύκλος.

Πολλές φορές αυτά τα σφάλματα είναι που πληγώνουν, αμαυρώνουν ταυτότητες, θίγουν υπολήψεις.

Στο δια ταύτα;

Η δημοσιογραφική αλητεία ενίοτε αγγίζει σε βάθος τον συνάνθρωπο.

Το βέβαιο είναι ότι ο χώρος αυτός δεν συγχωρεί συμπεριφορές ή ξεχνά.

Στην απώλεια της ζωής μιας μητέρας — ημέρα ταφής — δεν έχει κανένας το δικαίωμα να εκφράσει τη «θέση» του με «ουστ ρε».

Ο δρόμος της ζωής μας έχει δυσκολίες.

Το πέρασμά μας ας έχει αξιοπρέπεια.

Η ενσυναίσθηση είναι ένας παράγοντας προόδου. Συνειδητά μπορούμε όλοι να παλέψουμε για αυτό. Εχθρός όλων των παραπάνω είναι ο εγωισμός.

Προσωπικά συμφέροντα δημιουργούν την άρνηση «δεν» πριν από τη λέξη «έσφαλα».

Ας περιορίσουμε τον εγωισμό μας και ας κερδίσει η καλή πλευρά του εαυτού μας.

ΥΓ.  Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αγοράζουν νεράκι από το κυλικείο του αεροδρομίου διότι κοστίζει,και περιμένει οδηγώντας να του το φέρουν στο ακριβό του αμάξι υπάλληλοι της «καντίνας» του.Σεβόμαστε κι αυτό δίχως «ουστ ρε» άλλωστε τι αξία έχει ένα νεράκι!

Εύα Αλιβιζάτου
Αρθρογράφος
Συγγραφέας