Υπάρχουν άνθρωποι που υπηρετούν το λειτούργημά τους και υπάρχουν άνθρωποι που γίνονται ένα με αυτό. Η Ράνια Φραγκισκάτου ανήκε αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.
Η είδηση της απώλειάς της γέμισε σήμερα θλίψη την Κεφαλονιά και όλους όσοι είχαν την τύχη να τη γνωρίσουν και να συνεργαστούν μαζί της. Ως διευθύντρια του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Κεφαλονιάς, αφιέρωσε τη ζωή της στα παιδιά που αγάπησε σαν δικά της παιδιά. Δεν ξεχώριζε ποτέ τον εαυτό της από τον σύλλογο διδασκόντων. Ήταν πάντοτε παρούσα, ισότιμη ανάμεσα στους συναδέλφους της, ακούραστη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, με το χαμόγελο, τη φροντίδα και τη δημιουργικότητα να τη συνοδεύουν σε κάθε δράση.
Είχα πολλές φορές την ευκαιρία να επισκεφθώ το σχολείο της όταν ήταν ακόμη στα Περατάτα, είτε για υπηρεσιακούς λόγους είτε στις όμορφες χριστουγεννιάτικες γιορτές που διοργάνωνε με μεράκι και αγάπη. Κάθε φορά αισθανόμουν τη ζεστασιά της φιλοξενίας της και τη μοναδική ατμόσφαιρα που είχε καταφέρει να δημιουργήσει γύρω της.
Θυμάμαι ιδιαίτερα την περσινή μας συνεργασία σε εκδήλωση του Δήμου Αργοστολίου για τη ζωοφιλία. Ανάμεσα στα έργα των μαθητών που τοποθετούσαμε στους τοίχους, ξεχώριζαν εκείνα του σχολείου της. Ήταν τα περισσότερα, αλλά και τα πιο προσεγμένα. Ζωγραφιές, κατασκευές, τρισδιάστατες δημιουργίες με άμμο, βότσαλα και αμέτρητες λεπτομέρειες. Σε κάθε έργο ήταν αποτυπωμένη η δική της φιλοσοφία να δίνει την ψυχή της σε ό,τι καταπιανόταν.
Δικός της ήταν και ο διαρκής αγώνας για να βρεθεί το ειδικό σχολείο πιο κοντά στην καρδιά της πόλης και της κοινωνίας. Πίστευε βαθιά ότι τα παιδιά δεν πρέπει να βρίσκονται στο περιθώριο, αλλά στο κέντρο της ζωής, της συμμετοχής και της κοινωνικοποίησης και γι’ αυτό αγωνίστηκε με συνέπεια και πάθος ώσπου πέτυχε.
Είχαμε συμφωνήσει πρόσφατα να συναντηθούμε σε μια ραδιοφωνική συζήτηση στην εκπομπή μου. Δυστυχώς, η συζήτηση αυτή δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο παράπονο που αφήνει πίσω της η ξαφνική απουσία της, ότι είχε ακόμη τόσα πολλά να προσφέρει, τόσα πολλά να μοιραστεί.
Η Ράνια δε ζητούσε τον σεβασμό ούτε τον θαυμασμό. Τους κέρδιζε αυθόρμητα, μέσα από το έργο, την αξιοπρέπεια και την αυθεντικότητά της.
Σήμερα την αποχαιρετούμε με συγκίνηση, τιμή και ευγνωμοσύνη και πιστεύουμε πως η αγάπη των παιδιών που συνάντησε στον δρόμο της, των συναδέλφων, των φίλων και όλων όσοι εμπνεύστηκαν από το παράδειγμά της, θα είναι η πιο φωτεινή συντροφιά στο μεγάλο ταξίδι που ξεκίνησε τόσο νωρίς.
Καλό ταξίδι, Ράνια.
Η μνήμη σου θα παραμείνει ζωντανή εκεί όπου έδωσες όλη σου την ψυχή, στα χαμόγελα των παιδιών.
Γιάννης Βαρούχας
