Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2023
9 C
Argostoli

kefaloniastatus@gmail.com

Εφημερεύοντα Φαρμακεία

spot_img

ΜΕΝΟΥ / ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Κοσταντίν, Ανατόλι… λυπάμαι… Ναταλί, Γκιόργκι Λίκα, Βαλεντίν και Μαρία… Συγγνώμη…

Γράφει ο Πατέρας Ξενοφώντας Ζαρκάδας

Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν την άποψη των αρθρογράφων τους και όχι κατά ανάγκη του kefaloniastatus.gr

Εικόνα άρθρου: Φωτεινή Μαραβέγια

Ημέρα των ψυχών η προχθεσινή. Μεγάλο ΨυχοΣάββατο και όλοι εμείς οι ιερείς διαβάζουμε ονόματα κεκοιμημένων στην Αγία Πρόθεση, στον βωμό της αναίμακτης θυσίας. Ετσι κι εγω, αυτές τις μαύρες ώρες που περνάει ο πλανήτης, αυτές της σκοτεινές ώρες της ιστορίας βρέθηκα να ψιθυρίζω στον Θεό και Δημιουργό μας ονόματα υπέρ αναπαύσεως…. Χαρτάκια γραμμένα με ονόματα.

Τελειώνω και ανοίγω και το δικό μου “βιβλιαράκι”. Ξέρετε , κάθε παπάς έχει το δικό του “βιβλίο” ζωής και θανάτου. Ένα βιβλιαράκι, συνήθως μαύρου χρώματος που μέσα γράφει ονόματα αγαπημένων, φίλων, γνωστών, συγγενών αλλά και ανθρώπων με ανάγκη της προσευχή μας, κάποιους που τους προσθέσαμε στο αυστηρά προσωπικό μας βιβλίο γιατί μας “άγγιξε” ο πόνος τους ή –σπανιότερα- γιατί μας ζητήθηκε. Ενίοτε και ανθρώπων που θα χαρακτηρίζαμε “εχθρούς” και που αυτούς τους μνημονεύουμε πρώτους για να δείξουμε στον Παντογνώστη την καλή μας καρδιά, ελπίζοντας να τον εξαπατήσουμε…

Σε αυτό το βιβλίο συνήθως θυμόμαστε τον κάθε άνθρωπο που κρύβεται πίσω απ’ το όνομα, κι έτσι βάζουμε και κάποια “σημαδάκια”, υποσημειώσεις, Δημητρίου (ψηλού) Νεκταρίου (Κουτσομπόλη) , Αικατερίνης (Κατνάκι)… για να δείξουμε στον Θεό τον – την περί ου ο λόγος.

Και ξεκινάω από τους “Ζώντες”. Πάντα η μνημόνευση στην πρόθεση ξεκινά από όσους βρίσκονται ακόμα εδώ. Και πάντα η πιο θλιβερή στιγμή, όταν ανακαλύπτουμε ένα όνομα που πρέπει να το “σβήσουμε” από τους ζώντες και να το ξαναγράψουμε στους κεκοιμημένους…

Φτάνω σε μια σειρά ονομάτων. Ξενικά ονόματα. Θυμάμαι που ανήκουν, όλα γράφτηκαν εκείνο το καλοκαίρι του 2010.

Ήταν τα πρώτα χρόνια που είχα γίνει ιερέας και από τις πρώτες εβδομαδιαίες εφημερίες στην Ι. Μονή του Αγίου μας. Ο κόσμος πολύς, η οικονομική κρίση είχε ήδη αρχίσει κι έτσι οι Έλληνες ήταν λιγότεροι από τους ξένους προσκυνητές. Εκατοντάδες πιστών, ιδιαίτερα Ρώσων, Ουκρανών, Σέρβων, Ρουμάνων. Η Ηγουμένη με ενημέρωσε ότι το επόμενο ξημέρωμα θα συλλειτουργούσα με έναν ρώσο παπά και τον διάκο του. Πράγματι ένα μεγάλο γκρουπ ευλαβών προσκυνητών, με δυο ιερείς μπροστά μπροστά πέρασαν και προσκύνησαν ευλαβικά, οι γυναίκες όλες με τις μαντήλες τους, τα παιδιά να ασπάζονται το χέρι μου, μετά έψαλαν το απολυτίκιο της Παναγίας όλοι μαζί…

Γνωρίστηκα με τους ιερείς, μιλάγαμε στα Αγγλικά, έναν ψηλόλιγνο Ρώσο κι έναν θηριώδη Ουκρανό. Τότε αντιλήφτηκα ότι δεν θέλει ο Ουκρανός να τον αποκαλέσεις Ρώσο, κάτι που δυσκολεύτηκα τότε να καταλάβω πιστεύοντας ότι όλη αυτή η αχανής Αυτοκρατορία απλά λεγόταν “Ρωσία” και οι κάτοικοί της “Ρώσοι”.

Μένανε στη μονή και με κάλεσαν για ένα μεζέ. Φυσικά αποδέχτηκα την πρόσκληση και βρέθηκα να τρώω κάτι περίεργες πιπερόπιτες με καπνιστή πέστροφα και να πίνω κάτι που θύμιζε πολύ το δικό μας τσίπουρο. Οι δυο οικογένειες μαζί. Οι πρεσβυτέρα κι η διακόνησα, τα παιδιά τους, ένα αγόρι γύρω στα δέκα είχε ο παπάς και ένα αγόρι συνομήλικο και μια κοπελούδα δυο-τρία χρόνια μικρότερη είχε ο διάκος. Ήταν ένα απρόσμενα όμορφο μεσημεράκι που ο χρόνος κύλαγε απαλά γεμάτος καινούρια γνώση. Τόσο μοιάζαμε, τόσο όμορφα επικοινωνούσαμε στην κοινή γλώσσα του σύγχρονου εμπορίου, τόσα πράγματα να μας ενώνουν…

Το επόμενο ξημέρωμα πήραμε καιρό – μικρή ακολουθία προ της ενδύσεως – και συλλειτουργήσαμε. Εγώ σα νέος ιερέας παραχώρησα τα πρωτεία στον σταυροφόρο αδερφό ιερέα τον Ρωσο, ο Ουκρανός διάκος μας διακονούσε και μια υπέροχη λειτουργία τελέστηκε στα Ρώσικα στα Ουκρανικά και στα Ελληνικά και με το ψαλτήρι που αναγιγνώσκανε οι μοναχές την μονής σε πολλά σημεία στα Ρουμάνικα. Ολοι είχαμε τα “βιβλιαράκια” μας. Δε θυμάμαι πώς, πάντως τα ονόματα τους βρέθηκαν στο βιβλιαράκι μου και σίγουρα και τα δικά μου θα βρεθήκαν στα δικά τους.

Κονσταντιν Ιερέως, Ανατολι Διακόνου, Ναταλίας, Γκεοργίου, Λίκας, Βαλεντιν και Μαρίας. Δεν θυμάμαι κανένα πρόσωπο κι αν η Μαρία ή η Ναταλία ηταν η πρεσβυτέρα ή η διακονησα ή η μικρή κορούλα. Ούτε ποιος ήταν ο γιός του παπά και ποιος του Διάκου. Τα διάβασα προχθές. Ονόματα. Άκουσα σήμερα για αριθμούς. Νεκροί χιλιάδες Ρώσοι στρατιώτες. Αριθμοί που πίσω τους κρύβεται κάποιο όνομα. Ενας νέος άνθρωπος γεμάτος νεκρά όνειρα, αγάπες, ανησυχίες, ΖΩΗ. Νεκροί εκατοντάδες Ουκρανοί στρατιώτες και άμαχοι. Πάντα οι μεγάλοι χαμένοι οι άμαχοι. Η σκέψη μου έτρεξε σε αυτά τα ονόματα. Ζώντες άραγε όλοι;

Εμείς που υποδεχόμαστε χιλιάδες Ρωσων και Ουκρανων κάθε χρονο στο προσκύνημα του Αγιου μας, που έχουμε ευλογήσει, συμπροσευχηθεί, με τους ομόθρησκους μας αδερφούς, πόσους άραγε από αυτούς έχει κατατάξει ο πόλεμους στους “κεκοιμημένους”;

Σκέφτηκα τον Κονσταντιν τον Ιερέα να ευλογεί τα Ρώσικα άρματα του θανάτου, μπούκες που εξαπολύουν την κόλαση στους ομοθρήσκους του. Σκέφτηκα τον Ανατολι, ιερέας τωρα σίγουρα κι αυτός, άραγε θα σταύρωνε τις κάνες των Ουκρανικών όπλων, με το ιερό σύμβολο της Ειρήνης και της Αγάπης; Στη σκέψη αυτή μου ήρθε η εικόνα του Εσταυρωμένου Χριστού να κλαίει από ντροπή…

Σκέφτηκα τα παιδιά τους, τωρα στην ηλικία του γιού μου, σίγουρα θα επιστρατεύτηκαν, άραγε… ζούν, είναι αρτιμελής ή καπου ξεψυχάνε ακρωτηριασμένα;

Κι αυτές οι γυναίκες… οι μάνες, οι ερωμένες, τις βλέπω σκυφτές πάνω στον ίδιο Άγιο, να προσεύχονται με δάκρυα απελπισίας. Ο πόλεμος έχει πάντα θύμα τον λαό, κι ο λαός είναι αυτός που έχει τα λιγότερα να χωρίσει. Κι εμείς οι Ιερείς για μια ακόμα φορα να είμαστε τόσο μα τόσο λίγοι…

Με βουρκωμένα μάτια κοιτάζω τα παραμορφωμένα ονόματα.
Κονσταντιν Ιερέως, Ανατόλι Διακόνου… λυπάμαι…
Ναταλί, Γκιόργκι, Λίκα, Βαλεντιν, Μαρία… Συγνώμη…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

error: Το περιεχόμενο προστατεύεται